|
خـــــــودشناسی
|
||
|
......بیایید خود را بیشتر بشناسیم..... |
*) سرزمین اشغالی
درحیرت
از نوشداروی کلماتم
وسونامیِ ، نا سازگارِ سماجت
با هوایِ مسمومِ مستمرِ مُصِرّی که
چترِ بازِ ، تمام اقاقی هاست
چون لایه یِ آتمسفریِ پرفشار جَوّ
دراین روزگار ملوثِ ملعون ملون
حکایت ما
شوری جدا ، ازترانه خوانیِ لن ترانیِ فاخته هاست
درپشت میز
درکنفرانس ها
درساختمان ملل
تهی کن
خویشتن را از هجوم زائده ها
وبشکن
درپای قله های مصنوعِ پر خلا ئِ بی دسترس
نمازِ مطبوعِ صورتک هارا
هبوط قلب را
باید به معالجه شُست
سیبِ نیش خورده
تدارک ضیافت هاست
و ابلیس ،
طُرفه پرواریِ نوظهوری
درقرارگاهِ فرماندهیِ سرزمینِ اشغالی
* سرزمین اشغالی همان ذهن ماست ، که نفس/خود/شیطان ، باخدعه وترفند آن را به اشغال خود در آورده ....
*) سرزمین متعالی
جیب ها خالی ست
واین هوای پلید
شفای دردی نیست
داده ایم دل به مُسَکَن و ، تب برُ
سمّ زدا نیست این هلاهلها
درفضایی که پوشالی ست
بتکان جیب خود
ازهجوم هوا ، از گَرد
ازقنوتی که قفل شده درسنگ
ازدمل های رایج درشهر
پشتِ القابِ خوفِ مثقالی
ازکلافی که گشته رنگارنگ
درکمینش فتاده ای دل تنگ
راز آرامشی دگر با توست
آن مکان باحضور سبز عشق
شهرنوراست و ،
مقصدِ غایی ست
ماهمه ،
صاحب هزار دردیم
جیب خودرا زبسکه پُرکردیم
ازدوصدقافله کلام وحرف
از هوای پر تعفن مقبول
یاکه اکسیژن مسموم
درکفِ چاه هوانوردیم ما
***********
*) زندگیِ بی چالش
زندگی
رمز ورازی دگر دارد ؛
بی تقابل
بی تهاجم
بی وحشت وتردید
دم به دم ، درکمال مهر آسودن
درفضایی ورای این تخدیر
حُسنِ"بود " ی
که در ضابطه نمی گنجد
شکاربانی از قلب نو نوشت ضابطه هاست
نه دراین حوالی
درهرکجای سفسطه ساز زمین
*
هنوز....
دریچه هابسته است!!!
وروشنی .... هویدا نیست
دراین ظلماتِ بی تقدیر
علم هم ، ناتوان از کشف است
درهنوزِ زمینِ بی خورشید...
آن بهشتی که گم شده در چنگ
دررسوباتِ کهنه ی تعبیر....
می توان ؛
کشف کرد و عریان دید
خویشتن را به ساحلی دیگر
آن فضایی که دم به دم تابد
وصل نوراست و ، هیبتی اکمل
باید از شط کهنگی وارست
تا به دریای خویش ، آرامید
زندگی ،
موج سرشار دیگری دارد
درطلوع بنفشه ها جاری ست
چون گشاییم چشم پنهان را
کشف سرّی دگر دراین وادی ست...
می توان ،
کشف کردو روشن دید
راز یک برگ نورسیده را در باغ
حسِ زالوی ِ تشنه را در لوش
میتوان لمس کردو ، همچنان فهمید
هست اسرارِ زندگی مکتوم
درهمین آیه های سبحانی
بال رنگین شاپرک گوید
باتو از رازهای پنهانی
ما
به ذهن خودیم همه پابند
درکلافی فتاده کوراندیش
زندگی ، فوق این هلاکت هاست
کشف آن بلکه ، عینِ آبادی ست
"سادگی"
هست کفایتی مهجور
درکفش کشف بیکران باماست
هست کمال بشر ، رهایی از زندان
چون رهد ، چون پرنده است آزاد...
دامن ما شده زبس چرکین
ننگریم ، روشنی به کُنهِ خویش
هست ، اگاهیِ بشر رمزی
قبله را می نمایدش در باد
محواین چالش است که راز اوست
پاک کن ،
لوحه ی ضمیر خود
از فضولاتِ کهنه ، ماسیده
بعداز آن بنگری ؛
"جهانی نو"
نور محضی که در تو ، تابیده
"راز هستی "....چنین نمایان است
پشت یک جهل تو امان در خویش
زندگی واحه ای دگر دارد
کشف نوراست و
کاشفی در خود
*****************
*) سِحرِ همنوایی
از تو می گویم ؛
سبک دامنه ی بی قصور
بی حواشی باد
وبی اذن و دخولِ قافله های عجول دخیل بند
بی سکونت در ، آشیانه های وقیحِ کور
باتقویم دوباره زاده شدن
دربارگاهِ جاودانه یِ نور
آنجا که آفتاب ،
قرینه ی توست .
هرشام و صبحگاه و غروب
باکشفِ سِرُّ و رازهای دور
درنیمه های شب
باوغ وغِ فُکهای ساحلهای شمال و جنوب
وشب گُزینیِ کویر
باگله گله قوچ و میش و ، بره هایِ نورانیِ سپید
پیوسته در عبور
درسیاه دشت های آسمان بی سحاب
با نی لبکِ چوپانِ هم نوا
رازِ تمامیت توست
سِحرِ همنواییِ باریشه...باخدا
باعشق و ، وجدوشور
*************
*) ید بَیضَاء آشکار
درحیرت از خویشتنم
وساز ناموافق خویش
درکمینگاهِ پراز جهل و زهرخند
درعصرِ مدرنِ مافیایِ زمین خواروبرده گی
خورشیدِ بی غروب
ید بَیضَاء ماست آشکار
ظلمت ولی هنوز
قافیه پرداز شعراست
درسرانگشت های بیشمار
باید چگونه زیست ؟...
مبهم مانده چرا ، راه ورسم رندگی ؟
درقبیله های پراز حزن روزگار
باپیام آورانِ ، خرد وفهم وروشنی...
**********
*) رستاخیز جنگل
رستاخیز
جلوه ی جاودانِه ی جوانه هاست
با دگرگونیِ بی محاسبه یِ ابدی
نوش آفتاب از سرچشمه ی ازلی
آنگاه
که دریا را دریا
وباد را ، باد می نگری
بی مداخله ی مداهنه کارانه ی در آن
و بی نقوش رمزوار همقطار شیاطین
موعود منتظر
بانگاه پاک و مفصل
آیینه ی حضور
در پیش پا
به همین نزدیکی
بی حجاب کتاب و
بی نطق فلسفه و منطق
چله نشین چلچله ی واژگان مباش
دفتر بیکران حضوررا دریاب
جمال جمیل ابدی ، آنگاه
درآستان نگاه پرستاره ی توست .
درحوالی کوچه های خلوت بعدازظهر
و درکنار ازدحام و هیاهوی کوکنار بازیگران
نگاهِ نابِ نافذ کعبه یِ ضیافت ماست
ما قلب را در مضیقه
گِل نشینِ ترازوی ادراک کرده ایم
وروزگار موعودمان
افزون نگری پرلبخند باجه هاست
ودرلایحه ی میخکوب صدارت
حکم بخشش و قتل عام
صدرنشین حادثه ها
نام آوری سبب تسکین قبیله هاست
نوریقین در مصاف برهنه ی پیشانی توست
روی برتافته ای از فروغ خورشید بامداد
باید از نونوشت
فلسفه ی نقد زندگی را
بی تضمین موج سواری ها
پیش زمینه ، سبب مرگ شقایق هاست
تو آبستن خویشتنی
(هر لحظه پا به ماه )
معشوق
در انتظارِ حلول دوباره ی توست .
خورشید بارا ن کن زمین را
باعروج دوباره
درآن سوی حوضچه ی ماهی خوار خواب
ظلمات را از پیش پا بردار
شغاد ظلمت برسرچاه نگاه من و شماست
اولین و آخرین مانع میلاد
تعجیل مده ، مرگ رستم دستان
قلب را به قتل گاه زمین مسپار
جنگل از این فاجعه مادرِ نوزادِ حادثه هاست
رستاخیز جنگل
در دگرگونی مداوم باغ و بنفشه هاست
*) قافله ی در محاصره
آشفتگی ، همه
از دغل بازی ساکنین کلبه ی متروک سنگ شده ی ذهن است
افکارِ تنک شده یِ پشتِ پرده ی آن
فرمانده گانِ سمجِ قُلدرِ پر اقتدار
در قافله ی در محاصره ی لک لک ها
سرسخت ، لجوج ، یک دنده
با واژه ، لحن ، قیود مدارا
و تلوین آرمان ها
در سیاهچالهای وحشت وتردید
باخواب سنگ پشت و باز و کبوتر
و حزنِ نامتعادلِ قرقاولهایِ جنون زده ی بی سر
بابهره بری واستثمارِ کوتوله درختان و گیاهان
ومرگِ توده ایِ پیش رسِِ آهوبره ها
باپشت نهادن برپنجره ی تمام نما
وپرده بر کشیدن بر سلاله ی چشم
وسمعک نهادن بر گوش های ناشنوا
باناشنیدن صدای رویش یک جوانه
تلاوت آیات یک درخت
بی خیره گی بر جاذبه های بی شبهه ی پر حیرت
بامنکوب کردن احساس ، در لمس یک شقایق
وتماشای شگفتِ اشتیاق پرواز شاپرک
در نشیب وفراز های نمور
به دنبال صید تیهوو کبک و قاصدک
باغچه
لگد کوبِ سختِ سهل انگاری ست
شادمانی
رخت بربسته از سرزمین مرغ های دریایی
باجدالهای قی آور
چشمِ بسته اساسِ جنگ آفرینِ تبانی ست
واز کوتاهی سرریز
باغ ها اسیرِ سبقتی مخوف ودهشتناک
درحیرت از آنم
هوس را ،
عشق انگاشته بر مذاق شقایق
باشخم بر بال پرستوها
دردشت های خفته ی بی بربط
پودِ هزار تویِ ملون
حایلِ سرسختِ مراقبتِ جهلِ
وخدا
تنزل یافته
با فهم ناقص باغ ، در پای سایه ها
وخدا مُرده (در فلسفه ی نیچه)
درمعبد ، کنشت ، خانقاه
دردیر ، در کعبه ، در کلیسا
و در قونیه
نزاع برسرِ تملکِ کاشیِ یک اسکلت است
بی درک و کشفِ صریح قیمومت معنی
مدفون در قبه الخضرا
سرگشتگی
همه از یورشِ قبایلِ وحشیِ ذهن است
به سرزمین آفتاب
بازمخت لایه های رشک و کین و عداوت
درعصر ناگزیر خلایق
بابافت های پرتُرَنجِ شهروندی
برطومار نوشته های مدائن
با رنج مصادره
ازازل تاابد !!!
باجنگهای بی کلام
بی خنکای ابروباد و درخت و باغ
تخلیه کن
تالابِ پرخللِ ضمیرِ مخلو عِ خویش را
از وغ وغِ فریبِ ، فُک نانجیبِ
وشیطنت هایِ وقیحِ هرزه گرد آن
و قارقارِ کلاغِ روسیاهِ رویِ چنار
آنگاه ببین ،
هلول جبلت دیگر همنوای توست
آری ،
با تاکید موکد
محوِ مداخله یِ بی چندوچون آن ،
سبب تجربه ی
شادمانی و
جشن و سرورِبربادرفته و
صلحِ و آرامش ِجاودانِ جوانه ها ست
ما
گُم کرده ی منظومه ی عروج خویشتنیم
و شرط رسیدن به وصل آن
رهایی از شبکه یِ آزارِ این زا ئده است.
***********
*) راز بود ن
می توان نوشدو جهان را نیز
نوبه نو ، خود به آینه کاوید
ذهن باید ، دگر شود در ما
بعداز آن می توان جهان دیگر دید
مازسمِّ خودیم چنین مفلوک
می زنیم تیشه بلکه بر ریشه
نیستیم ما ، رها ازاین مهبط
خاص وعامی یکی در این بیشه
نفس هستی بود ولی جز این
کم و کیفش مدام اگاهی ست
هست سرچشمه اش بچنگ ما
دست ما لیک از آن کوتاهی ست
هرچه هست در من و تو هست مکتوم
راز وسرّی نه ، یک خطای محو
کرده مارا همان ، کور و کر
راهمان کرده کج ، بلای محو
چون دگرگون شود اساسِ ما
عالمی نو کنیم ، دگر ایجاد
صلح و آشتی در آن مکانِ ماست
عالمی فارغ از همه اضداد
ذهن ما گشته خود زبن مغشوش
ننگریمش یکی در این مخمص
گشته این سرزمین علم و نور
گوشه گاهش به آدمی محبس
زندگی ساحلی دگر دارد
رخنه چون خود کنی به اعماقت
می کند این حریم وجد و شور
درزمین ، بِینِ همگنان طاقت
ما به یک جزئ گشته ایم خرسند
ننگریم کلِ این بلم در خویش
قرنها گشته آدمی محتاط
درفصایی که آن بود تشویش
هست در ما بلوغ دیگر هم
آن همه عشق ومستی و شوراست
نیست جدالی در آن همی مشهود
زندگی کشف و دم به دم نوراست
کشف کن گنج مانده را در خود
تا بیابی تو راز " بودن " را
دل بکن از شکنج افسانه
یابی آنگه ، زگل شنودن را
چند روز بهار سرمستیم
وقت پیری ولیک ناشادیم
گشته عمربشر همین افسون
خرمنی نورو بلکه بر بادیم
متنعم و یا گدا ، هریک
ورد یک قصه اند در فرجام
درکفی مبهم و غبار آلود
هردو بینند ، خویشتن ناکام
منعم پیرو مستمند ، هریک
نقل یک قصه اند با تاخیر
دورافتاده ای زاصل خویش
درسرابی فتاده در زنجیر
____________________
*) زندگی در ساحلی دیگر
پشت چشمان خویشتن دیری ست
دان نپاشیده ام به قصد شکار
زندگی را به ساحلی دیگر
جسته ام ، کان بود حلاوت بار
نیست نشانی ز یورش بیداد
بیش و اندک نه ، با مقام عشق
هیچ آری ، به جبلتی دیگر
زندگی نو شود با قیام عشق
نیست در واژه عشق آدمی مستور
نوبه نو کشف کن همی در خویش
عشق خورشید عالم افروزی ست
روشنی آورد تورا در پیش
هست دریا مدام پیش دست
سرخوشیم ما به صیّد مروارید
عقل را کج نمی کند انکار
دست بیمار شبهه و تردید
زندگی ، یافته معنیِ دیگر
درفضایی که جذبه وشوراست
نیست خلل درکسی همی مشهود
چشم در هرچه بنگرد ، نوراست
نیست اینجا بنفشه ای بی تاب
باشقایق همی در آمیزد
هوش سرشار چلچله در باغ
زندگی را زنو برانگیزد
روی بازوی گرم تابستان
شبنم صلحِ زندگی جاری ست
نیست تلاقی میان شبدر ها
تابش نوبه نو رمز هوشیاری ست
گنج پنهانِ خویش را باید
بلکه در خویشتن کنی پیدا
راز هستی چنین نمایان است
عشق وشورست ونودمیدن ها
اعتلا ، پَرتوِ سرشت ماست
ارتقا یافته چیرگی بر آن
روزگاری بشر شود بینا
اعتلا ، ارتقا را کند میزان
اعتلا جلوه ای دگر دارد
ارتقا پیش آن بود بی رنگ
زین دوبنگر کدام فهم ماست
صلح و آشتی ، ویا دمادم جنگ
*
مرضی ، کرده ذهن ما راکور
خلل افتاده ، در همه ارکان
همه اعضا ئ ما شده ناقص
ننگریم هرچه ، تا بُنِ دندان
مرضی کرده ذهن ما معیوب
باید آن را کنی مداوایش
هست بهبودی تو معجزه ای
که دگر می شوی به آوایش
نوکنی خود جهان دیگررا
آن تورا بلکه مقصدِ شادی ست
کرده ایم هرچه خویشتن مرعوب
نفی آن خود ، تمام آزادی ست
آدمی ، گررهاشود زین دام
بعداز آن هستی اش دگر گردد
این خطاچونکه نیست بنیادین
باش روزی که شب سحر گردد
هست کنجناوی بشر رمزی
عاقبت خود رها کنداز دام
الغرض یابد او کمال خویش
بعداز آن می شود ، بشر آرام
گشته ناایمنی ز ذهن او
قرنها بلکه بربشر تحمیل
یابد انسان از این بلای شوم
زآنچه که هست بخویشتن تقلیل
اعتلا ....تعالی یافتن ، رشد معنویت انسان است ولی
ارتقا ..... ترقی یافتن ، رشد مادی در آدمی ست
______________
********
******
*) مذهب من
درغلافِ جسورِ وحشیِ کلمات
دست و پا می زدم
باماتریالیست و ....دیالکتیک
وسایه ی تمام معابد
با نگاه مراقب
در سایه روشن معبرهای بی سود وفایده
باکوله بار تلاقی وتردید
در فضای همیشه بی خورشید
معشوق من کجاست ؟
آیا هست کسی
تانشانم دهد ، ردِ پایِ آن طلوع گمشده را ؟
من
خانه را جاروب کرده ام
از قفل نای تمام زنجره ها
و پاک کرده ام
تمام گردوغبارِ پلک و پنجره را
*
من همیشه با او بودم
درسایه یِ شِنگِ شنک و ،
بید و بید مشک ها
درفضای روشن تردید
دستش قرار گاه دستانم بود
تا دیدمش
با اعطائ سبدسبد آینه و نور
با پرده گشودن از گوهر یمانی خویش
_طلسم سنگ شده ی ابنائ_
با حج مناسک
بی طی طریق
بی حنجره ی حجرالاسود
با ندای ازلی
مذهب من عشق بود
با سکوت مضاعف
*)صید معانی
من
بااکتشاف مداوم خویش
آتشِ فروزانِ تنورِ دلم را
مشتعل نگاه می دارم
قصدم
گریزاز صید معانی نیست
اگر با کتاب و گلمه های بیکاره
هیچ انس والفتی ندارم
شاید
نیم قرصی نان
سبب تسکین ،
ویا شفای
یکی از ساکنینِ
قریه های دور ونزدیک شود
_________________
*) شمیم صلات
شعر من
خوی ابلبس نیست
درچا رسو ق های زخمی زوال
شمیم صلا بت حلاج است
بردار
آنگاه که "اناالحق"
ورد زبان تمام زمین بود
و
هنوز هم
زیبا ترین پیام جهان
____________________
*) من هیچ نیستم
من هیچ نیستم
بجز یک نگاه محض
یک نظاره ، یک نظاره گر
وقتی ، در پشت دیوار شیشه ای سکوت
بیداری ملایم باغچه را می نگرم
و کابوس اقاقی را
باتنوره ی بی التیام رعدوبرق و آذرخش
وبی زنبیل و درخت
طعم چشیدن آناناس و گلابی
وبی صید دل آزار ماهی
شنای اب را تجربه می کنم
تمام ماهیت من مشاهده است
ادراک شفاف یک برگچه ،
سبب دگرگونی معادله ی باغ می شود
من از این انقلاب کهن
تمام عمر در حیرتم
بی غل و غش
بی پناه راه
بی تابو
بی اتوریته
بی تکیه گاه
در انحنای سکوت
بی جعل کهنه کار قضاوت
بی دخل و تصرف
و در طلوعی ماورای این آستانه
(حال عجیبی ست
پرده برگرفتن
از اسرار ملکوت
آن فضای لایتناهی
در این برهوت
فارغ شدن از مخمص هبوط
از مرگ
از زوال
از سقوط )
_ در این فضای وهم
درمانده ی خودیم
رازی شگفت نیست
از درک خویشتن همه،
هر نسل درمانده ایم._
نه چند روز و نه یک عمر
هزاره ها بلکه
در این تجربه ماندم
تا راز آب و چشمه
و گل سرخ را دریافتم.
و نوش ابدی فنجان آفتاب را
لبریز و سرسبز و هشیار
در تمامیت بی غروب خویش
جهان،
خلوت گاه روشن حضور است
تهی کن در خویشتن،محاسبه را
اگر تشنه ی اسرار بی مگوی جهانی
ما از خطای وهم، به سرای حرمان لغزیده ایم.
هیچ باش...تا تجربه کنی راز و سرّ جهان را
تو آن کوه نوری
با کشف خویش بلکه بنگری
زبان ، عاجز از وصف بی نهایت توست
ما از جنجال ها همه کور و کریم
و محروم از ادراک خویشتن
تمام جهان لیکن تویی
کشف کن ، در این مجال
جهان بی غایت خویش
که آن
معنی بی زوال توست....
من هیچ نیستم
در این زمین درندشت
چون تک و توکی
از خوابی کهن سر برداشته ام
من راز دار ملکوتم
لیکن
در هراس از به کاربردن این واژه های دروغم
من خواب زده نیستم
بلکه ، بیدار ترین شقایق روی زمینم
ملک دیگری ،
فراسوی این جهان پیر و کهنه میبینم.
............
تو همیشه هستی
نابودن ،
بی معنا ترین واژه درقاموس هستی ست .
ما ، ولیکن
بی تو ،
درنیستی شناوریم .
این فهم ساده را ،
ازهجوم غفلت خود ، برنمی تابیم
..................
بی خودشناسی ، هرراهی به سراب ختم می شود ...... قبل از آنکه بخواهیم خدارا بشناسیم ، باید خودرا بشناسیم..... بی خودشناسی ، خداشناسی جز غرق شدن در مرداب توهم نیست ..... ومشکل بشر این است که خداشناسی را بی خویشتن شناسی برمی گزیند
به آدمی نرسیدی خدا چه می‌جویی
زخودگریخته‌ئی،آشنا چه می‌جویی ..... اقبال لاهوری
__________
آیا می دانیم ؛ عبادت ما سرپوشی برروی ترس ماست ؟...یعنی ما با ترس خود نمی مانیم که با مشاهده ی آن ، آن را در خود ریشه کن کنیم و خالصانه به عبادت بپردازیم . بلکه سرپوشی با عبادات خود برروی ترس مان می گذاریم تا باندیدن آن ، سبب تالم و آزار ما نشود .
_____________
آدمی باشناخت واقعی خود ، به بینشی دست می یابد که جهانی لایتناهی وبی مرزو حصر برای اوست ، دایره المعارفی که همان ، پاسخ به تمام ابهامات بشری ست . در حالی که باور وعقیده برای هرکس سرزمینی محدود را برای فرد ساخته ووی را در آن دربند وزندانی می کنند ولی بینشی که با خودشناسی ، هرکسی از ان برخوردار می شود ، فرد را ازتمام باور و عقاید ، ودام و بند و حصارها رهایی می بخشد وبه جهانی ناشناخته وبیکران و لایتناهی اتصال می دهد .
*******
انسان ، موجودی آزاد ورها آفریده شده واین حقیقت اوست . امااز هر سوژه وانگیزه ای که بتواند مارا به حقیقت خودمان نزدیک کند دوری می کنیم . وفلسفه ی زندگی بشر بگونه ای طراحی سده که هرکسی با چنگ انداختن به عوامل بیرونی ، از حقیقت خود ناخودآگاه دور می شود
*********
هرکس ، می تواند در خویشتن انسان دیگری را کشف نماید وبا آن انسان در کمال آرامش زندگی کند . انسانی که گرفتار خصومت و کینه ودشمنی نیست ، دربند هنجار ها و باید ونباید های اجتماعی نیست . انسانی ست که کارش پیوسته سکوت ، و مشاهده وکشف ناشناخته هاست .واین رازِ ناگشوده ی کمال انسان است . انسانی که در طول تاریخ تا به امروز بسیاری آن را در خویشتن کشف کرده اند وبا آن با تمام هیاهو و غوعا های پیرامونشان زندگی کرده اند . باور وعقیده داشتن درباره ی این انسان کشفِ واقعی آن نیست بلکه خیالی ست از آن انسان که وارد باور وعقیده می گردد (این یک ایدئولوژی ونظریه نیست که نظریه ای مغایرومخالف آن دردیگری بوجود آید ، بلکه واقعیت کشف ناشده ی وجود انسان است که بی تردید وابهام درهرکسی وجود دارد)
***
هرکس می تواند در خویشتن اندیشه و تفکر خودرا با اصلاح وپاک سازی و پرورش درست آن ، تحت کنترل مداوم خود درآورد . وبالعکس آن این تفکر واندیشه است که درهرکسی فردرا تحت کنترل وهدایت ناخودآگاه خود دارد
******
ما آدمیان گرفتار یک کنش وواکنش های ذهنی در خود هستیم ، وهمین کنش های ذهنی به محضِ وقوع ومحقق شدن شان در مغز ، مارا گرفتار خود کرده و به دام می اندازند . اغلب ما از مشاهده ی این فعل و انفعال در خود ، خودرا ناخودآگاه دور نگاه می داریم وسعی می کنیم هیچگاه چشم مان را دربرابر شان باز نکنیم . اما هستند کسانی ، که نیروی بصیرت در گذر زمان در آنها قوی وبالفعل گردیده وناخودآگاه فعل و انفعال های نادرست وغلطِ ذهن/فکر را در خود می بینند وچندان بهایی برای آن قایل نشده وخودرا اسیر وخودباخته ی فعل و افعال ذهن درخود نمی کنند . کسانی که با کسب خوداگاهی لازم نسبت به شگردهای ذهن در خود بیدار و هشیار شده اند ، انسانهای سعادتمندی هستند که کمتر اسیر ذهن خیالباف و رویاپرداز ودسیسه گر خود می شوند ویااصلا گرفتار آن نمی شوند ، واصولا اینگونه افراد همیشه با سکوت ومشاهده ی ناخوداگاه وخوداگاه خود مانوسند وسعی می کنند خودرا از چالش های اجتماعی ، از پیشداوری و قصاوت ، از سهل انگاری دربرابر ذهن خود، دور نگاه دارند . ما قبل از آنکه واقعیت و ماهیت واقعی ذهن را در خود دیده و آن را از تجاوز باز داریم ، اسیر کمال پنداری ذهن در خود گردیده و به دا م آن گرفتار می شویم .
***
این اندیشه وفکر است که در هر کسی ، فرد را تحت استیلا وانحصار تام وتمام وکور خود دارد وبرای هرکسی زندانی تنگ وتاریک وخفقان بار می آفریند . وقتی فکر واندیشه در فرد وجود ندارد ودر غیبت است با سکوت ونبودن فکر در خود ، هرکسی می تواند شفاف وروشن وبی پیرایه در خویشتن ببیند که تمام راههای انتخابی فکر در هرکسی ، خطای محض و دروغی بزرگ است که فکر صاحب خودرا کورکورانه در خویشتن اسیر راههای پوچ وبی هدف می نماید ومجال شفاف وروشن بینی را از وی می گیرد .اندیشه درهر کسی بر محور ، خود، شکل می گیرد وبرای بقای - خود - طرح و توطعه می ریزد اما با محو آگاهانه ی فکر در خود، جهان دیگری بروی فرد گشوده می شود که جهان -خود - وجهان مقایسه ورقابت ودوام و بقای-خود - نیست ، بلکه جهان وحدت ویگانگی ست درحالی که دنیایی را که اندیشه/خود برای بشر بنا میکند دنیای دوکانگی و تفرقه وجدایی ست ..مشاهده ی بی دغل وروشن فکر در خود ، هرکسی را می تواند از اسارت فکر خلاص نماید
،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،
آدمی ناخودآگاه گرفتار خودی کاذب در خود گردیده ، چون این تغییر و تحول ، ریشه ای مغزی در آدمی دارد به همین دلیل این نقطه ی کاذب در ذهن ، اختیار هرکسی را تام وتمام در چنگ خود دارد و به ندرت افرادی نسبت به این مرکز در خود ، آگاهی می یابند وخودرا از اسارت این مرکز غیر واقعی ودروغین رها می سازند واختیار خود را خود به دست می گیرند ، ولی اکثریت نسبت به آن در خود هیچ آگاهی ندارند
***
خیال یاهمان ظن وگمان ریشه در فکر دارد ، و یابهتراست بگوییم همان فکردرهرکسی ست. وتفکررادرهرکسی برانگیخته وفردرااسیروگرفتار می کند وازدرک وکشف حقیقت که ماورای فکر وپندار است محروم می سازد(حصاری که اغلب مردم دریکایک جوامع بشری اعم ازپیشرفته وغیر پیشرفته باسواد وبی سواد گرفتار آنند) . چون تنها باغیبت کامل فکر، درک حقیقت برای هرکسی ممکن می گردد.
@@@@@@@
شعرمن، شعرتفنن وسرگرمی یاشعرمبارزه نیست بلکه شعر تحول ودگرگونی فردی ست که با اگاهی یافتن افراددرباره ی خود ۰۰۰باخودشناسی ، یانفوذ به زوایای پنهان خود۰۰۰درهرکسی محقق میشود. اگرچه درمیان هزاران نفر تنها یک نفرباعمق ومحتوای اشعار ارتباط برقرار نماید
...............
هرکسی برای رسیدن به رهایی واقعی باید خود را از اسارت ، کلاف دانستکی های خویش(اسارت فرهنگ وباورها و....) کاملا خلاص نماید
................
زندگی رنج آلود وفرورفته درغم واندوه ماآدمها، ناخوداگاهانه ، جزیک صحنه ی خیمه شب بازی نمایشی بی اختیار نیست ، باهمه پیشرفت های علمی باجنگ وکشتارهای بی پایان موروثی ، و ساختن بمب های هسته ای پرتهدید برای نسل بشر ،باقدرت طلبی ها وثروت اندوزی ابرثروتمندان، وفقرچند میلیاردانسان معاصر....سعادت مند کسی است که باادراک وسیع این واقعیت ، خودراازاسارت تمام بلیه ها دور نگاه می دارد
؟.....؟..
تنها خودآگاهی صفات ملکوتی را درهرکسی بیدار وبالفعل می سازد......
#######
آدمی موجودی ناراضی است وهیچ چیز نارضایتی آدمی را ازوی جدا نمی کند اگرچه ادمی به ابزارهای بیرونی چنگ می اندازد وچنگ می زند تابه ارامش برسد اما هرگز به آرامش دست نمی یابد ، تنها راه رسیدن به آرامش هرکسی بازگشت بخویشتن اوست یعنی آدمی تنها با بازگشت بخویش وکشف واقعی خویشتن است که به آرامشی ابدی وجاودان میرسد
@@@@@@
آدمی بدون آنکه عمیقآ خویشتن را درک کند وبفهمد با سرپوش نهادن برروی بیم خود یا تحریف آن برده ی خودباخته ی اضطراب وترس درخویشتن است ... وتنها با مشاهده ی این ترس وبیم پنهان درخود می توان خودرا از اسارت آن برای همیشه خلاص نمود وبه ادراکی ورای این عقل معمولی رسید
@@@@@@@
مطالب این وبلاگ برای کسانی که قابل ادراک است نیاز به اثبات ندارد و برای کسانی که غیرقابل درک باشد قابل اثبات نیست
کتاب های چاپ شده ی شاعر
1- پرده ی راز
انتشارات فانوس کرمان
سال چاپ 1384
2- خود را بی پرده نگاه کنیم
انتشارات پایان تهران
سال چاپ 1395
تلفن تماس 09194947688
۳، رازمشاهده
کتاب دردست چاپ
تلفن شاعر
09132953437
....
درون پاک وتطهیرشده ی هرکسی برای وی گنجینه ای ومنبعی بی نهایت و غنی ونوبه نوست که لحظه به لحظه ودمادم دنیایی از نادانسته ها وکشف ناشناخته ها را برای وی ارمغان دارد. البته تجزیه وتحلیل اطلاعات اکتسابی، کشف ناشناخته ها نیست
..........
.......
بنده اصغرناظمی معزآبادی در سال 1337 درزیزآسمان پرستاره کویرمتولد شده ام .ازسال 1377 با آشنایی با کتاب « حضوردرهستی – کریشنامورتی » وتعمق دراین کتاب ومشاهده ی درخویش آبی را برآتش شعله وردرونی خود ریختم ، درزیرکوهی سنگین وجانکاه به یک باره احساس سبکی کردم وازبندوزنجیرهای مخوفی که سالهای سال براندام وروح وجان خود بافته بودم خلاصی یافتم وغیرمنتظرانه ازحصاری جزمی و تعبدی رها شدم واینجا بود که آزادی واقعی انسان را تجربه کردم ..... با مطالعه صفحه به صفحه ی کتاب آرامشی عمیق را درخویش احساس کردم و با گشوده شدن بسیاری رازورمزهایی که سالهای سال گریبانگیرم بودند چندین جلد دیگرازکتابهای « کریشنامورتی – عارف نام آشنای هند» را مهیا نموده وهمچنان با تشنگی مطالعه کردم . مطالعه کتابهای کریشنا انقلابی درونی را درمن بوجود آورده بود . تغییراتی ذهنی را درخویشتن مشاهده نمودم که به همین دلیل با آقایان دکترپیمان آزاد « مترجم کتابهای کریشنا مورتی ونویسنده چندین جلد کتاب ارزشمند وتحول ساز خودشناسی » ودکتر حبیب الله صیقلی « مترجم همان کتابها ونویسنده » درتهران ارتباط تلفنی برقرارکردم که چندسالی بطورمرتب این ارتباط ادامه داشت
من هرگز ازخویشتن موجودی ایده آل و آرمانی برای فریب و بازی دادن خود ودیگران نساختم بلکه سعی کرده ام ازهمان ابتدا درکناردیگران موازی با دیگران زندگی کنم ، موازی با دیگران درگریه وخنده و درشادمانی ورنج واندوه مشارکت داشته باشم ولی با چشمانی بازوگشاده مراقب مداوم اعمال وحرکات وتفکرات خود باشم . هرگز خودرا بازیچه ی عوامل وانگیزه های فریبنده ی بیرونی قرارنداده ام بلکه ریشه وعلت را همیشه درخود زیرمیکروسکوپ بصیرت خود قرارداده فقط آن را نگاه کرده وبه آن خندیده ام . وبه برکت این نگاه امروز چشم بصیرت درمن گشوده گردیده وتوانایی بیرنگ کردن فکرشرطی را درخویشتن به چنگ آورده ام
انسان درمحاصره ی «خود» درفضای بسته ای گرفتاراست که همان فضا سبب مسخ شدگی آدمی می گردد . کسی که چشمش به این فضا ی اسارت خویش گشوده گردیده ومراقب مداوم خود باشد می تواند ازمسخ شدگی خود را برحذردارد
انسان تنها زمانی که خودرا ازآشفتگی درونی خویش خلاص نماید به آگاهی دیگری دست می یابد که همین آگاهی مشعل هدایت او خواهد بود واورا ازهرانحراف ولغزشی مصون می دارد
:::::::::::::::::::::::::::::::
ذهن درهرکس مخزنی از افکار است ، لاکن حجمی از افکار مربوط به گذشته . و ماهیت واقعی ذهن اینگونه است که مارا ناخودآگاهانه درچالش فکرهای دیروزی وکهنه خود گرفتار می کند « افکار کهنه همان تمایلات وآرزوها و نیاز ها واحتیاجات زنجیره ای روزمره ما هستند و ذهن درحصار آنها به اصطلاح فریب انگیز خودش ، افکاری نو می آفریند که این فکر تازه و ذهن آفرین محصول همان دایره ی کهنه وافکار کهنه ومرده است ، و همین فرآیند به دلیل عدم آگاهی کافی نسبت به ماهیت ذهنی وعملکرد آن درخود ، سبب فریب اکثریت قریب به ااتفاق افراد می شود » . اگر بتوانیم ذهن را درخود از همه ی افکار کهنه تخلیه کنیم . بعداز آن ، دیگر ذهن فرد را دچار فکرهای کهنه نمی کند وبلکه افکاری دمادم نو وتازه درفرد جوشش می نماید که فکرهای کهنه ومرده ی گذشته نیستند و ازاینجاست که ذهن از قفس کهنگی رها شده وقدرت پرواز تا بی کران ولایتناهی را به چنگ می آورد . و تفاوت اغلب انسان ها نیز همین است . اگر افرادی چون مولوی یا بودا و.... می شوند اینان کسانی هستند که دردایره ی بسته ی افکار کهنه گرفتار نیستند بلکه افکاری نو به نو را درجهان هستی صید می کنند .این گونه افراد کسانی هستند که بال پرواز را درخود با رهایی از کهنگنی ها به دست آورده اند .
تمام تفاوت افراد درتمام زمین ودرهمه اعصار این است که اکثریت افراد روی زمین گرفتار افکار مرده ومنجمد در خودیم اما نادر افرادی این توانایی بالفعل را به دست می آورند واز اسارت فکر کهنه خودرا رها می نمایند ( فکر کهنه همان حجم اطلاعات ودانستگی های اکتسابی ماست ) ولی معدود افرادی ازاین دایره ی مخرب وویرانگر ومتشنج خود را خلاص می نمایند وبه آگاهی فطری وذاتی خویش می رسند . درصورتی که اغلب آدمیان به دنبال کسب اطلاعات وانباشت دانستگی هستند « چون روند کسب وانباشت ملک ومال وثروت و...» وانگشت شمار افرادی به دنبال کشف آگاهی ذاتی خود ، و تجلی آدمی درکشف واقعی خویشتن است یعنی کشف همان آگاهی ذاتی وباالفطره وخدادادی خویش ( که آن ماهیتآ چیز دیگری ست)و مداوای واقعی ما دراین است
آدمی همان ذهن است و ذهن نیز پدیده ای محاسبه گردرهرکسی ست وآدمی دردایره ی محاسبه گری « گریزاز زیان وبه چنگ آوردن سود» شرطی شده است که این واقعیت ذاتی هیچ کس نیست وتمام فجایع کوچک وبزرگ روی زمین دلیل همین بیگانگی انسان با خویشتن خودش ا ست
()()()()()()()()
آدمی ، ماهیتآ آنجه درباره خود می اندیشه نیست ( به همین دلیل تمام تعاریفی که فکرواندیشه درمورد انسان می دهد همه غلط است ) ...زمانی هرکسی میتواند به ماهیت واقعی وخدادادی خود دست بیابد که با سکوتی عمیق ( با کسب حداقل خودآگاهی) دردرون خود به کاوش وجستجو بپردازد.....
«خود» پدیده ای القایی و تحمیلی برگرده ی هرکسی ست که ماهیتآ تشنگی ونیاز است وهیچگاه سیری پذیر نیست ..... با خودآگاهی ( شناخت ماهیت ذهن وفکر وعملکرد فکر درخود ) می توان نسبت به وجود این پدیده ی کاذب وغیرواقعی آگاهی یافته ونسبت به کنترل وهدایت آن . خود را ازاسارت این پدیده ی تصنعی خلاص نمود به امید آن روز که تمامی انسان هادر روی کره ی زمین به این آگاهی دست بیابند ........
آدمی ، موجودی شرطی وبرنامه ریزی شده است وهمین شرطی شدگی اورا تبدیل به یک «ربات» نموده . رباتی فاقد اختیار و آگاهی لازم از خویش ( زمانی که فرد چشمش به ماهیت واقعی خودش گشوده وباز می شود ، درمی یابد که آیا بااختیار خود تلاش وحرکت می کند یا خیر؟... یا نیرویی مرموز ومبهم اورا کورکورانه باسرسختی به جلو می راند ).
انسان زمانی که بتواند بدون قضاوت وهرگونه پیشداوری آلوده ی ذهنی درمورد خود -خودرا در آیینه ی وجود خویش مشاهده نموده و بنگرد به خود واقعی خویش دست یافته است .
زندگی ساده ی آدمی برای او آنگونه غامض وپیچیده ومبهم شده است همانگونه که یک ریاضی دان متبحرفرمولهای ریاضی را می فهمد ماهیت واقعی زندگی نیزبرای کسانی قابل درک وفهم است که به خودشناسی به معنی واقعی رسیده باشند
گران بهاترین ارمغان انسان با خودشناسی رسیدن به آرامش ا ست که ازتمام تنش ها واضطراب ودلهره وبیم و نگرانی ها انسان خودرا با شناخت واقعی خویشتن است که برای همیشه رهایی میدهد
این مطالب برای کسانی نوشته می شود که اشتیاق وافر آگاه شدن را دارند وبا تمام وجود می خواهند خودرا ازکلاف سردرگم مصیبتی که بشرخودرا درآن گرفتار نموده رها نمایند . واگر برا ی کسانی پرسش باشد : آیا میتوان اززندان مصیبت وتیره روزی که انسان درآن اسیرافتاده است خودرا خلاص ورها نمود ؟ می گوییم . آری . می توان وشرط آن رسیدن به « خودآگاهی » است
ترس ازحقارت وپوچی ست که انسان را ناخودآگاهانه گرفتاردرخت تنومند وستبرهویتی کاذب نموده است وبه آسانی نیزنمی تواند خودرا ازاسارت آن درخت خیالی و توهمی خلاص نماید و سرسختانه برای حراست ازخود ، عمرش را قربانی حفظ آن درخت موهوم وخیالی می کند
انسان موجودی ست ازاد ، چون پرنده ، چون با د وچون ابر اما آن ازادی که انسان برا ی خودش دربند وحصارمعین می کند ومی آفریند آزادی انسان نیست بلکه فضای تناقض وتضاد ومشاجره ی اوست . آزادی واقعی را هرانسانی باید درخویشتن کشف نماید . آزادی تعیین شده ی بیرونی آزادی دیگران را نقض میکند وبرای آدمی مرز می سازد . اما آزادی درونی انسان ودیعه ایست که تمام انسان ها دراین آزادی یکی هستند . باکاوش عمیق درخویشتن است که انسان به آزادی واقعی دست می یابد
انسان ناآگاهانه کلافی به نام زندگی ؛ میل وامید وآرزوها ، ورنج واندوه ومرارت ها ، وستیزوجدال را برای خود ساخته وقرنها دراین کلاف مخرب خودرا با قهروخشونت اسیروزندانی نموده است ، باید این کلاف سرسخت را درهم شکسته وخودرا ازاسارت این زندان رها نمود . تازمانی که ازاین فضای جهنمی آزاد ورها نشویم ، ما گرفتارزندانی هستیم که جز ظلمت وتاریکی نیست . رهایی اززندان ذهن است که چشم انسان را به روشنایی ونور می گشاید ودرک بی واسطه ی حقیقت را برای آدمی امکان پذیرمی نماید
تنها سکوت درون پل ارتباط انسان تا بی نهایت وتا خداست
انسان موجودی شرطی ست وکسی که نسبت به شرطیت خویش وقوف نداشته باشد بازیچه ی بی چند وچون وبی اختیار محتویات ذهن خویشتن است ، تنها کسی که نسبت به این امرآگاهی لازم را داشته باشد می تواند مهاری به ذهن خویشتن زده ودربرابرتمایلات خوب وبد خویش « نفس تمایلات به دلیل مرضی بودنشان درانسان قابل ابهام وتردید وتامل هستند » خودباخته ی ذهن نشود
ذهن پیچیده ترین پدیده ی القایی دروجود آدمی ست که جز قدرت – با طیف وسیع آن - را نمی شناسد وهمین مرکزتوهمی دروجود انسان است که اورا برای به چنگ آوردن وشدن به بهایی بسیارگزاف کورکورانه به جلو پرتاب می کند ، شاید فهم هیچ واقعیتی برای آدمی مهم ترواولی ترودگرگون کننده ترازشناخت ماهیت ذهن درخودش نباشد . ذهن مرکزی تحمیلی وخودساخته دروجود ماست که فقط با قدرت سیراب واشباع می شود وآدمی اگرچشمش به این مرکزکاذب درونی گشوده نشود ، فعل وانفعال وبازتاب ها وعکس العمل های آن را درخود مشاهده نکند اگرفرهیخته ترین اندیشه مند نیزباشد ، این مرکزخیالی درونی ست که وی را دچار سراب فریب نموده وبازی میدهد . این ذهن شرطی ست که آدمی را با هزاران خدعه ونیرنگ وفریب برای استمرارخود به سوی سرابها روانه میکند واورا با هزاران دسیسه توجیه ، وظیفه مند حفظ وبقای خود می نماید . نیازنیست که بخواهیم دربرابراین واقعیت ، سرسختانه جبهه گیری کنیم . جبهه گیری یعنی غرق شدن بیشتردرمردابی که خودمان ناخودآگاهانه برای خود آفریده ایم وناآگاهانه نیزسرسپرده ی این مرداب مخوف می شویم . واقعیت ، واقعیت است وتوسط ما ، تغییرناپذیر است . راه درست این است که واقع بینانه به اعماق وبه پنهان وجود خود رخنه نموده واین موجود زیرک را درخود ببینیم . وبادیدن ومشاهده ی آن ، خودرا ازاسارت وبرده گی این پدیده ی شوم نجات دهیم .
ما ازدنیای دیگری حرف می زنیم ؛ دنیایی بکروناشناخته که دردرون یکایک انسانها به ودیعه نهاده شده وهرکس توانایی کشف آن را درخویشتن دارد . دنیایی که ازتمام تضادها ، وستیزوجدال ورنج وغم ها مبراست ودرآنجا انسان دمادم تازه ترین پدیده هارا کشف می کند . آنجاست که آدمی تازه مفهوم ومعنی عشق را می فهمد وبا کشف عشق ازجهان ارزشی خویش فراترمی رود . آنجاست که زندگی مفهوم واقعی اش را به آدمی نشان میدهد وانسان با رها شدن اززندگی ارزشی به مقامی الوهی می رسد .
اگرچه اغلب واکثریت مردم ازمحدوده ی فکری خویش فراترنمی روند ودرباره ی آن چیزی هم نمی دانند ولی سوال اینجاست آیا مغزانسان توانایی هایی هم غیرازاین توانایی معمول وشناخته شده که همان قدرت تفکرواندیشیدن است دارد یاخیر؟ می گوییم ؛ آری . مغزانسان توانایی های خارق العاده دیگری نیزدارد که آن توانایی شگرف را زمانی آدمی درخویشتن می تواند درک کند وبفهمد وتجربه کند که ازفکرمعمول وشناخته شده فراتربرود . سفربه ماورای فکربرای انسان امکان پذیراست آن هم زمانی که انسان با آگاهی ووقوف کامل به خویشتن حصارفکررا درخود درهم شکسته وازاسارت فکرخودرا رها نماید به فضای دیگری وارد می شود که فضای معمولی نیست . فضایی بکروناشناخته است . دنیایی پاک ومبرای ازتمام انحراف وآلودگی ها ست
جوشش هرفکردرضمیرانسان بطورناخودآگاهانه ، آدمی را اسیرخود میکند . هرقدرسطح آگاهی واطلاعات فرد پایین باشد ویا بالا ، فکر باتمام نشیب وفرازوزیروبم ها وبا تمام بارمنفی ومثبتش « که همه ماحصل همان فکرهستند » یکایک آدمیان را درمحاصره کامل خود دارد . فکری که درآدمی جوشش کرده ووی را دربند خود نگاه می دارد یک فکرسطحی وحباب روی آب است اگرچه آدمی آن را درخود بسیارعمیق ومتعالی بخواند . درمیان تمامی انسان ها هرکس نیزبازتاب فکررا برای خود «وحی منزل» تلقی می نماید ، اما راه رهایی ازفکرسطحی نیز برای انسان وجود دارد .
انسان ذاتآ موجودی متناقض ودوگانه نیست بلکه این تناقض ازره آوردهای ذهن ویا بهتراست بگوییم همان ذهن شرطی است وتازمانی که آدمی درمحاصره ی این جبرمتناقض باشد هرگز نمی تواند «وحدت ویگانگی» را درک کند واگرازیگانگی ووحدت گفتگو میکند این لقلقه ی زبان اوست . باتخریب ذهن ورهایی کامل ازاین هویت پوشالی ما می توانیم بیرنگی ویگانگی انسان را درخویشتن کشف کنیم . اگرازنظرگاه فلسفی بگوییم انسان موجودی متناقض ودوگانه است پس رمزوحدت ویگانگی چیست ؟...
با آزادی بی قیدوشرط -رهایی مطلق ازتمام قید وبندها - است که آدمی به تعالی وکمال می رسد وحصارهای پیرامون خود را ازهم می گسلد وبه سرزمین ناشناخته ها وارد می شود
چندان به فکرخود اعتماد مکن چون فکرپدیده ای شرطی وبرنامه ریزی شده وموروثی دروجود انسان است که جزآشفتگی وسرگردانی وسردرگمی ونگرانی را نمی شناسد (فکرانسان ابتروشکسته نگراست وتوانایی نفوذ به عمق هیچ موضوعی وپدیده ای را ندارد ) وماغالبآ فکرشرطی را درضمیرخویش باکسب شاخه های متعدد دانش وآگاهی تقویت نموده وتعالی میدهیم وازماورای فکردرخویشتن آگاهی لازم را نداریم .
تجربه ی سکوت درون ، تنها با غیبت وعدم حضورفکرامکان پذیراست چون فکرپدیده ای آشوبگروسرگردان درضمیراست وتا درضمیرانسان حضورداشته باشد آدمی گرفتارفکرسرگردان خویشتن است وازکشف سکوت درونی غافل میماند .
آدمی مسافری ست که ازتولد تا مرگ فیزیکی لحظه ای ودمی ازسفر بازنمی ایستد . اگردرایده آل ترین ومعنویت بخش ترین مکان ازحرکت بازماند دچارانجماد وفساد گردیده است . حتی اگرمکان توقفش بخشش وسخاوت باشد . سخاوت وبخشش نیزبرای یک مسافر رازی ست که باید گشوده گردد . حال ای مرد مسافرهرقدرسبک بارباشی ، برای سفرسبک بال تروآزادتری . پس اگرزندگی نیزتورا وزنه ای ست ، راززندگی را برای خویشتن بگشا وازاسارت خودرا رهایی ببخش .
شخصیت واعمال ورفتارانسان ماحصل افکاراو وفکرآدمی بازتاب ذهن و ضمیرشرطی وبرنامه ریزی شده ی او ست
اگرچه بعضی از اندیشه مندان انسان را موجودی پیچیده ومبهم می انگارند . اماواقعیت این نیست وانسان زمامی که خودرا ازپیچیدگی درونی « ذهن شرطی» خویش رها نماید تازه درمی یابد که موجودی بسیارروشن وشفاف وغیرمبهم است .
|