|
خـــــــودشناسی
|
||
|
......بیایید خود را بیشتر بشناسیم..... |
*) راز عروج نارون
درسکوت خویش
تبسّم بارانم
بااکتشاف رموز تشنگی گلبرگ
ورقص شکوفه در سمفونی درخت
باترانه خوانیِ همسنگِ ، سنگ و کلوخ و شن
ای دست های بلند
برآستان تکثر
بادعای گرم اجابت
وآیه های نزول
هل من یزید .....
نقاب از صورتک خویش برانید
تافهم کنید ،
راز عروجِ تمشک و بیدو نارون را
زمین زنگ زده از سولفات قصور است
درقصرهای بی لقا
وقلب ها قباله ی بدقواره
درمرزبندی نجیب و نانجیب فاصله
چشمِ دوباره زاده شده ، مرقد شفاست
ما ،
مدرسانِ مدرسه ی ،
حصبه ی محاصره ی اسلافیم
بابیم و ....رنج و .... مرگ
امراض بی شفا
باانقراض قبیله ها
خلل در آشکاریِ ماست
وپزشکِ متخصصِ حاذق
ژرفکاویِ کاوشگرِ شماست
_________________________
*) تراژدی زندگی
بابویناکیِ اندیشه
بذر نزول کشت می کنیم
درشورآبهای سقوط
درازمنه ی هبوط
درانتظار فصول....
آیا نمی توان
آب را برکشتزار بست
وآغاز کرد صبح طربناک دیگری
بی رسوب لایه های عطشناک ؟...
*
چشم .... آستان فرهمند شکفتگی ست
بی رشحاتِ شتک زده یِ پشتِ پلک مان !
آن ، دامنه ی خوف و جدال نیست....
ما
بره یِ مطیعِ فکرِ فرو خفته یِ خودیم
بابرده گی و بهره دهی
_ گر وا شود این حقه ی سر بسته
قهقهه بر خویش خنده می کنیم _
...........
راستی ، که زندگی
تراژد یِ مدینه یِ از دست داده است و ،
مرثیه ی جاودان رنج
باشبه ساز ی ناشیانه ی بی شبیه آن
در مدار صفر
مبدع آن جز فکرِ جریحه دارِ نقاب زده نیست!
و
رهایی از این زخم پلید چرکبار کهن
رسیدن به آرامشِ جاودانه یِ خویش
_____________________________
*) شادمانیِ بی دلیل
زاده شدم
دگرباره.......
باجویبارِ تمام نمایِ یقین
و شادمانیِ بی بدیلِ بی دلیل
درفوج فوج عقاب و کبوتر در تمکین
اکلیل وصل بارقه ی فصل است
بی خفته در مغاره ی تشویش
زندگی ؛
آغاز تبسّم بی پایان است
باکشف بی مدال مدام هزاران راز
(ابلیس .....درشاهرگِ مغالطه یِ تن بود
شد بی وطن ، به مائده ی اعجاز .)
قمپوز اندیشه ،
چریکِ محرکِ هولناکی ست ....
هرزه گردِ دایره یِ تخریب
از قول و فعل فکر ، تبری کن
در خود ببین
طلسم شب تحقیر.....
بنگر ،
شفاف وصاف تو روزن را
بی این "وتر " تازه کن تو راسِ خویش
___________________________
*) برخویشتن بمیر
درحزن شب
جزبوی یاس نبود
من از این باغِ کالِ بی کمال
(ماضی و مضارع پراکنده ی مستقبل)
پرکشیدم
دیدم که زندگی
کشف ضیافت حال است
در جشن فیل و کرگدن و کفتر و چغوک
باچیدن سبد سبد نارنج طلا
از شاخه ی پرترنم طلایی اکنون
بی چشم بندی و بی قول انتظار
اکنون ، دایره المعارفِ پربار زندگی ست
با کمانچه ی شلیک وار آفتاب
برگونه های نوازشگر درخت
باسیرسبز ه و جزرو مد سپیده
ودست کشیدن اززنجیره ی پاگشاده ی روزمره گی
باپرواز بر فراز قله های فرازمند نوشوندگی
بربال برفی سپید فرشتگان
درتالار بنفشِ نقش جهانِ خوش ارکان خویش
( بی خویش کشت پلشتِ دره های پرخلال وحشت ؛
برکام نام وارگی و قله های قبیح قدرت و پول ....)
باهمزبانیِ بازهره و ناهید و مشتری
وهزار گنج نهفته درلحظه های سبز فراغت
کشف بهشت اتفاق بی نفاق تازه شدن بود
درشبستان پر نشانه ی حال
بودای دیگری
مرزگشای رمز هبوط است
باکوله بار پراز فانوس
درسرزمین های بی چراغ
با مکاشفه در سرزمین کشف و شهود خویش
چلچراغ چله گشای چلچله ها
ملوان کشتی ناوشکن اشراق
بیند کنار برکه ، مرغابیان خسته را
درحسرت یک جرعه ، درگیجگاه زوال
وعنکبوت سرخ
برگرد خود تار می تند
بی وقفه در ورطه ی خیال
عالم ، برچاله چوله هستیِ قرق شده ی بیعانه مبتلاست
چشمی گشوده نیست
بر ذره ذره ریزش ذروه ی خویش درکنار
آنجا ،
رگبار مهیب فاجعه ای مانع تجلی بلوغ نیست
چشم یعقوب ، قصر پذیرای یوسف است
بی حاشیه پردازیِ پر محاسبه ی آن
رَستن از تیرگی ، سپیده دم ره گشاست
باید ، دوباره زاده شد
تا ساز خوش آهنگ زندگی را شنید
بی تابوی افسانه بر تابلوهای دوصد تکه ی زمین
در جاده ی بی طریق ابریشم
فهم دیگر ی فراسوی عقل ماست
آرامش و منزلگه امن است
بهشت با فراست جاودانه ی آن
بر خویشتن بمیر ، زنده شوی تا که خود مدام
هشدار ..... هنوز هم
درقرن پیش تاز فاتح کج مدار علم
نفس زلیخا بر پیرامنِ پیراهن دریده فائق است
هفت قفلِ مُهر ِدر بِ طلا را بخویشتن بگشا
تاتازه بنگری
پاشنه آشیل گره کور عقلاست
_______________________
*) یقین گمشده
یقین ....
مفهوم ناب گمشده ای ست .
درشبان چیره ی شهر پر شب پره
با شبه شبح ساز کلمات
وترانه خوانیِ پرتبانیِ خاک
وسخت پیچیِ کرانمندِ ادراک
درسردابهای خوف بار مجلل
واوراق ناهمزاد مازاد متکثر
درهم بشکن
فصل فسیل یخ زده را
درکتابهای تاریخ و جغرافی و علوم
ودرتنگِ تنکِ آداب و رسوم
باید
از نونوشت
الف بای بی حروف زندگی را
در غرب و شرق بی کسوف
با خودکار سپید بیک
ومداد بی رنگ سوسمار
بی حاشیه های پرگزند ناگزیر
حواصیل ، غمخورک آشنای آب است
باپرهای بی پرده ی پر آب و رنگ
طایر خوش طراز افسانه
همه جا سکنی گزین ناآشکارِ کلبه های مقبول ا ست
باماست مالی استتار
وماسبق خاطره ساز ..... پیشخوان هلاکت
و شهامتِ بی شکیبِ تصفیه
رمز ورازِ دوباره زاده شدن
پس ،
تازه باش و بی آبرنگ
و فارغ کن باغ پرفراغ ات را
از جبلِ طاووسکِ جعلِ تجارب
آنگاه ،
تابش شمس شروع شمس دیگری
در پیوندِ محضرِ حضورِ ناب متبلورِ شماست
( بارشِ مدام دریغ از آن است
صمغ چسبناک در مغاک اندیشه
در غلاف بی شکیب سنجاقک
سدِّ سختِ سدیدی ست
وشکستن آن کارِ حضرت فیل نیست )
شکافتن این پیله ی سخت سترون
راز پرواز مدام پروانه است
و فهم این سخن
مقدمه ی معجزت شگفت شفای عاجل ما
پاک کن با صابون مدام مراقبه
صورت براق ذائقه را
آنگاه صباح ملایمی ، مراقب توست
( وهم است همیشه قلمدوش سابقه )
صبح بلندای دیگری
درآستانِ رفیعِ آستین هایِ بلوغِ بی شائبه است
این صبح نودمیده ....بلی
محراب پر تحیر وصل است
بی صف بندی و ،
بی قیل و قال و ارتجاع
برکن ز خود
چینی قوریِ ماترکِ پر ترکِ بست زده را
معشوق
در انحنای گشاده ی دستهای بی تملک ماست
_______________________
*) سلولهای خاکستری
آرام باش
وساکت وسَیّال
بی سِحرِ واژه و القاب
سبک کن ، زندگی را
ازهجوم زائده ها
درخویش بکن سیّر
اقلیم صلح خیز جهان را
"نارسیسم"
جعلِ مجهولِ زبان است
درجبال پر قیل و قال
سبکی ، رمز پرواز پرستوست
در هوای پرگشوده ی پر اعتدال
سلولهای خاکستریِ خویش را بکاو
باشد که بنگری ؛
راهِ باز و گشاده یِ اقلیم مینوی ، کجاست.
بی سیلا ب های گیج و منگ
از بخورِ لاشه ی گندیده در مغاک .....
از بهشت رانده شدیم
باطعم یک عطش !
وسیب کرم خورده
سبب ابتلا ی ماست
این حجمه ی ناجورِ محجب
اتش بیارِ قرن هاست.....
*) تجربه ی اشراقق
تخدیر( در سهم خویش )
سمّ سهمگین عافیت سوزی ست
هزار درجه ، مخرب تراز ویروس کووید۱۹
پرکشیده درشیب پر شتاب قرن ۲۱
در آرشیو پیچیده ی ذهن های خاکستری همیشه مهیج
دربرکه های خواب زده ی سهوی
با محاسبه ی سود وزیانِ بهره کشی از قافله ها
بالایه های ماله کشیده
و گلوهای گلبول شده در مویرگ های حنجره ی استثمار
در غرب و شرق ، در زمینِ ناپیدا
باضمانِ ناصوابِ بی زمانِ عاقبت الخیر پیش قراولان
هنوز
بانک بلند بیداری هویدا نیست
برلب های تف زده ی سدره سردنشین
دردشت سپیدارهای کوتاه پرمجادله
مُلک دیگری ،
در چشمِ بارِ پراعجاز پرستوهاست
درپستوی نسیان مانده ولی ، در گذاره ها
سرِّ سرسبزِ صلحِ صلاح پیشه ی تمامی اصحاب
آن راز سر به مُهر
بسطِ تمامیتِ شفافِ بی کلیشه یِ شفابخشِ آدم هاست
آنگاه جهان ،
فراغت نوری
فارغ از تیررسِ فراغ افسانه است
باتجربه ی مداوم بی خلا ئ اشراق
________________________
*) چراگاه کلمات
درغفلت از خویشتنیم !...
درمرغزارِ بی فرحزادِ مرغ زار
رخشِ شهیرشبکورِ شبهه ناکِ اندیشه
در چرای معطل
در چراگاه بی چرای کلمات
لگد افکند به طعنه بر سراچه ی مهر
باطعم طعمه خوش کند دل ، بر سفره ی لذیذ طعام
کوتاب وتب پرسخاوت عشق ؟....
قلبم ، نعوذباالله
سنگ شده آیا درشوره زار پرشراره ی شن؟
ما ، مهره بند خویشتنیم!
بامهر نام و ننگ
گُم کرده راه عشق
درهیاهوی پر جعل روزگار
صد بوسه می زنیم ، به هر آستانه
بر غوزه ها و غوره و ، برطعم کوکنار
درسینه سوخته سمفونیِ وصلِ گل سرخ را
جادوشده ی کلماتیم ، باقلع ننگ و نام !.....
بیایید
درآیینه بنگریم
_ خویشتن را _
شفاف و زلال و پاک.....
_____________________________
*) سرزمین بی قیاس
من از مراتعِ شلوغِ شب زده می گویم
و در سحر گاهِ زلال و شفافِ اندیشه
.... با تو می رویم
باپیام روشن یک برگ
درسکوت برف خیز زمستان
چشمم هلول وحدت اشیاست
باگوشِ هوشِ دست و پا و تمامی اجزاء
شفق ،
طلیعه ی سپاسمند ثانیه هاست
و خوف و رجا ، اجر محاسبه
درخواب آلود گیِ گرگ و بره ها
باجبروهندسه ی پشتکار
وفضاهای طی شده ..... به عزم شکار
شعرم شعورمنشور دیگری ست
با خانه تکانیِ مشعرِ حافظه
ولایروبی در قنات حدقه
ورحم بریدگی ِ بی رحم سابقه
بی سفسطه سازیِ سمّی
در تالار روشن حال
منظومه ای ز خیل عطارد
صاعقه افکن برزمین ظلمات
اوجی هنوز ، فراتراز هضم لاله ها!...
بی لوش گندابهای عقیم
ولجن های آماس دیده ی ادراک
چشمم گشاده صیّادِ آهو بَرّه هاست
عروس نویافته ی حجله ی کمال
بادست های باز
بی انقباضِ کمینگاهِ پر ملال
و عشق .... امیر سرفرازِ سرزمین بی قیاس
سرنوشتِ سبز نوشتِ اهالی و قریه ها
.......
آیا ،
روزی زمین
دوباره به کف می آورد ؛
بهشتِ درمشت کف شده را ؟.....
( با فهمِ لبالب و بی لعاب خویش )
فروغِ برجبین ثبت شده ی ازلی
ودیعه یِ تابناکِ فراموش شده یِ همیشه آشکار
.....
___________________________
*) دست لطیف خدا
خواب
اتفاق غریبی ست
مشعوف و بیداری نما
باخوف و ......بارجاء
مثل بهشت و دوزخ و ....انکارِ ناگزیر آن
.....
حور وملک ، تحریر ضیافت ماست
قله همینجاست
برخیز
تازه کن فصل بی رکود دگر
صاف کن ، راهِ به خود نوگزیده را
سیمرغ عشق .... طایرِ رمز گشاست
آنگاه ، دست ترد و ظریف خدا
دردست اتفاق بدیع و لطیف شماست .
_____________________
*) نگرانی بنفشه ها از چیست؟...
باقلوب آکنده
ولگدکوبِ بی رحمِ قرون و هزاره ها
آیا
پرسیده ایم از خویش ؛
نگرانیِ بنفشه ها از چیست ؟...
پرسش مجهولی به درازای همه تاریخ....
باتیغ های آخته ی اسکندر
وخرمن خرمن کُشیِ مغولیِ تاتار
نسل افکنی هیتلر
وذِبحِ عقیدتی سیّال
........
( تراژدیِ ناودانِ خرطوم و ستونِ پایِ پیل *
هنوز ،
بردوشِِ قرمزِ قرن ِ معلولِ علم زده بود معلوم
وتکیه بر تخت پُشتِ روانی که نیست جز تحمیق
وگوشه گوشه ی بادبزنِ گوش بازیگوش
کرده هوش جاده را مسموم .... )
مانیز ،
نمایشِ سرخِ صفحه یِ تلویزیونی تاریخیم!
در نقل امروز .... یا که فرداها....
باموشک های پیشتاز
وبمب های تامغز هسته ای
تکرارِ منفورِ معذورِ تاریخ آیا ؛
ناگزیرِ نسل نسلِ آدم هاست ؟....
مگرنه ،
رفیق امن ، خیال است به وصفِ کوهِ طور ...
وجز حافظه نیست سبب مویه های حزن آلود
وحجم غلیظ حافظه چیست ؟
غیرِ هیچِ هیچِ هیچ.....
( واکن ، ورق ورق
این دفترسپیدِ پُر شده را ....وببین ...)
بروب ، اطاقکِ ضمیرِ گیج و گولِ ناسمیعِ منقش را ،
زهیچ و پوچ......
نجسته ساحتِ بی مساحتِ کامل را
ضمیرِ لَنگِ لُنگ اندازِ جمعیِ بشر ، به این بود مانوس
بجو تو ،
شمعِ جمعِ جلابخش جهان تاب
که " آن " فروغِ شگرفِ ایزدی
در ژرف تو بود مشهود
* حکایت فیل و تاریکی ، دفتر سوم مثنوی معنوی ...مولوی
_____________________________
............
تو همیشه هستی
نابودن ،
بی معنا ترین واژه درقاموس هستی ست .
ما ، ولیکن
بی تو ،
درنیستی شناوریم .
این فهم ساده را ،
ازهجوم غفلت خود ، برنمی تابیم
..................
بی خودشناسی ، هرراهی به سراب ختم می شود ...... قبل از آنکه بخواهیم خدارا بشناسیم ، باید خودرا بشناسیم..... بی خودشناسی ، خداشناسی جز غرق شدن در مرداب توهم نیست ..... ومشکل بشر این است که خداشناسی را بی خویشتن شناسی برمی گزیند
به آدمی نرسیدی خدا چه می‌جویی
زخودگریخته‌ئی،آشنا چه می‌جویی ..... اقبال لاهوری
__________
آیا می دانیم ؛ عبادت ما سرپوشی برروی ترس ماست ؟...یعنی ما با ترس خود نمی مانیم که با مشاهده ی آن ، آن را در خود ریشه کن کنیم و خالصانه به عبادت بپردازیم . بلکه سرپوشی با عبادات خود برروی ترس مان می گذاریم تا باندیدن آن ، سبب تالم و آزار ما نشود .
_____________
آدمی باشناخت واقعی خود ، به بینشی دست می یابد که جهانی لایتناهی وبی مرزو حصر برای اوست ، دایره المعارفی که همان ، پاسخ به تمام ابهامات بشری ست . در حالی که باور وعقیده برای هرکس سرزمینی محدود را برای فرد ساخته ووی را در آن دربند وزندانی می کنند ولی بینشی که با خودشناسی ، هرکسی از ان برخوردار می شود ، فرد را ازتمام باور و عقاید ، ودام و بند و حصارها رهایی می بخشد وبه جهانی ناشناخته وبیکران و لایتناهی اتصال می دهد .
*******
انسان ، موجودی آزاد ورها آفریده شده واین حقیقت اوست . امااز هر سوژه وانگیزه ای که بتواند مارا به حقیقت خودمان نزدیک کند دوری می کنیم . وفلسفه ی زندگی بشر بگونه ای طراحی سده که هرکسی با چنگ انداختن به عوامل بیرونی ، از حقیقت خود ناخودآگاه دور می شود
*********
هرکس ، می تواند در خویشتن انسان دیگری را کشف نماید وبا آن انسان در کمال آرامش زندگی کند . انسانی که گرفتار خصومت و کینه ودشمنی نیست ، دربند هنجار ها و باید ونباید های اجتماعی نیست . انسانی ست که کارش پیوسته سکوت ، و مشاهده وکشف ناشناخته هاست .واین رازِ ناگشوده ی کمال انسان است . انسانی که در طول تاریخ تا به امروز بسیاری آن را در خویشتن کشف کرده اند وبا آن با تمام هیاهو و غوعا های پیرامونشان زندگی کرده اند . باور وعقیده داشتن درباره ی این انسان کشفِ واقعی آن نیست بلکه خیالی ست از آن انسان که وارد باور وعقیده می گردد (این یک ایدئولوژی ونظریه نیست که نظریه ای مغایرومخالف آن دردیگری بوجود آید ، بلکه واقعیت کشف ناشده ی وجود انسان است که بی تردید وابهام درهرکسی وجود دارد)
***
هرکس می تواند در خویشتن اندیشه و تفکر خودرا با اصلاح وپاک سازی و پرورش درست آن ، تحت کنترل مداوم خود درآورد . وبالعکس آن این تفکر واندیشه است که درهرکسی فردرا تحت کنترل وهدایت ناخودآگاه خود دارد
******
ما آدمیان گرفتار یک کنش وواکنش های ذهنی در خود هستیم ، وهمین کنش های ذهنی به محضِ وقوع ومحقق شدن شان در مغز ، مارا گرفتار خود کرده و به دام می اندازند . اغلب ما از مشاهده ی این فعل و انفعال در خود ، خودرا ناخودآگاه دور نگاه می داریم وسعی می کنیم هیچگاه چشم مان را دربرابر شان باز نکنیم . اما هستند کسانی ، که نیروی بصیرت در گذر زمان در آنها قوی وبالفعل گردیده وناخودآگاه فعل و انفعال های نادرست وغلطِ ذهن/فکر را در خود می بینند وچندان بهایی برای آن قایل نشده وخودرا اسیر وخودباخته ی فعل و افعال ذهن درخود نمی کنند . کسانی که با کسب خوداگاهی لازم نسبت به شگردهای ذهن در خود بیدار و هشیار شده اند ، انسانهای سعادتمندی هستند که کمتر اسیر ذهن خیالباف و رویاپرداز ودسیسه گر خود می شوند ویااصلا گرفتار آن نمی شوند ، واصولا اینگونه افراد همیشه با سکوت ومشاهده ی ناخوداگاه وخوداگاه خود مانوسند وسعی می کنند خودرا از چالش های اجتماعی ، از پیشداوری و قصاوت ، از سهل انگاری دربرابر ذهن خود، دور نگاه دارند . ما قبل از آنکه واقعیت و ماهیت واقعی ذهن را در خود دیده و آن را از تجاوز باز داریم ، اسیر کمال پنداری ذهن در خود گردیده و به دا م آن گرفتار می شویم .
***
این اندیشه وفکر است که در هر کسی ، فرد را تحت استیلا وانحصار تام وتمام وکور خود دارد وبرای هرکسی زندانی تنگ وتاریک وخفقان بار می آفریند . وقتی فکر واندیشه در فرد وجود ندارد ودر غیبت است با سکوت ونبودن فکر در خود ، هرکسی می تواند شفاف وروشن وبی پیرایه در خویشتن ببیند که تمام راههای انتخابی فکر در هرکسی ، خطای محض و دروغی بزرگ است که فکر صاحب خودرا کورکورانه در خویشتن اسیر راههای پوچ وبی هدف می نماید ومجال شفاف وروشن بینی را از وی می گیرد .اندیشه درهر کسی بر محور ، خود، شکل می گیرد وبرای بقای - خود - طرح و توطعه می ریزد اما با محو آگاهانه ی فکر در خود، جهان دیگری بروی فرد گشوده می شود که جهان -خود - وجهان مقایسه ورقابت ودوام و بقای-خود - نیست ، بلکه جهان وحدت ویگانگی ست درحالی که دنیایی را که اندیشه/خود برای بشر بنا میکند دنیای دوکانگی و تفرقه وجدایی ست ..مشاهده ی بی دغل وروشن فکر در خود ، هرکسی را می تواند از اسارت فکر خلاص نماید
،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،
آدمی ناخودآگاه گرفتار خودی کاذب در خود گردیده ، چون این تغییر و تحول ، ریشه ای مغزی در آدمی دارد به همین دلیل این نقطه ی کاذب در ذهن ، اختیار هرکسی را تام وتمام در چنگ خود دارد و به ندرت افرادی نسبت به این مرکز در خود ، آگاهی می یابند وخودرا از اسارت این مرکز غیر واقعی ودروغین رها می سازند واختیار خود را خود به دست می گیرند ، ولی اکثریت نسبت به آن در خود هیچ آگاهی ندارند
***
خیال یاهمان ظن وگمان ریشه در فکر دارد ، و یابهتراست بگوییم همان فکردرهرکسی ست. وتفکررادرهرکسی برانگیخته وفردرااسیروگرفتار می کند وازدرک وکشف حقیقت که ماورای فکر وپندار است محروم می سازد(حصاری که اغلب مردم دریکایک جوامع بشری اعم ازپیشرفته وغیر پیشرفته باسواد وبی سواد گرفتار آنند) . چون تنها باغیبت کامل فکر، درک حقیقت برای هرکسی ممکن می گردد.
@@@@@@@
شعرمن، شعرتفنن وسرگرمی یاشعرمبارزه نیست بلکه شعر تحول ودگرگونی فردی ست که با اگاهی یافتن افراددرباره ی خود ۰۰۰باخودشناسی ، یانفوذ به زوایای پنهان خود۰۰۰درهرکسی محقق میشود. اگرچه درمیان هزاران نفر تنها یک نفرباعمق ومحتوای اشعار ارتباط برقرار نماید
...............
هرکسی برای رسیدن به رهایی واقعی باید خود را از اسارت ، کلاف دانستکی های خویش(اسارت فرهنگ وباورها و....) کاملا خلاص نماید
................
زندگی رنج آلود وفرورفته درغم واندوه ماآدمها، ناخوداگاهانه ، جزیک صحنه ی خیمه شب بازی نمایشی بی اختیار نیست ، باهمه پیشرفت های علمی باجنگ وکشتارهای بی پایان موروثی ، و ساختن بمب های هسته ای پرتهدید برای نسل بشر ،باقدرت طلبی ها وثروت اندوزی ابرثروتمندان، وفقرچند میلیاردانسان معاصر....سعادت مند کسی است که باادراک وسیع این واقعیت ، خودراازاسارت تمام بلیه ها دور نگاه می دارد
؟.....؟..
تنها خودآگاهی صفات ملکوتی را درهرکسی بیدار وبالفعل می سازد......
#######
آدمی موجودی ناراضی است وهیچ چیز نارضایتی آدمی را ازوی جدا نمی کند اگرچه ادمی به ابزارهای بیرونی چنگ می اندازد وچنگ می زند تابه ارامش برسد اما هرگز به آرامش دست نمی یابد ، تنها راه رسیدن به آرامش هرکسی بازگشت بخویشتن اوست یعنی آدمی تنها با بازگشت بخویش وکشف واقعی خویشتن است که به آرامشی ابدی وجاودان میرسد
@@@@@@
آدمی بدون آنکه عمیقآ خویشتن را درک کند وبفهمد با سرپوش نهادن برروی بیم خود یا تحریف آن برده ی خودباخته ی اضطراب وترس درخویشتن است ... وتنها با مشاهده ی این ترس وبیم پنهان درخود می توان خودرا از اسارت آن برای همیشه خلاص نمود وبه ادراکی ورای این عقل معمولی رسید
@@@@@@@
مطالب این وبلاگ برای کسانی که قابل ادراک است نیاز به اثبات ندارد و برای کسانی که غیرقابل درک باشد قابل اثبات نیست
کتاب های چاپ شده ی شاعر
1- پرده ی راز
انتشارات فانوس کرمان
سال چاپ 1384
2- خود را بی پرده نگاه کنیم
انتشارات پایان تهران
سال چاپ 1395
تلفن تماس 09194947688
۳، رازمشاهده
کتاب دردست چاپ
تلفن شاعر
09132953437
....
درون پاک وتطهیرشده ی هرکسی برای وی گنجینه ای ومنبعی بی نهایت و غنی ونوبه نوست که لحظه به لحظه ودمادم دنیایی از نادانسته ها وکشف ناشناخته ها را برای وی ارمغان دارد. البته تجزیه وتحلیل اطلاعات اکتسابی، کشف ناشناخته ها نیست
..........
.......
بنده اصغرناظمی معزآبادی در سال 1337 درزیزآسمان پرستاره کویرمتولد شده ام .ازسال 1377 با آشنایی با کتاب « حضوردرهستی – کریشنامورتی » وتعمق دراین کتاب ومشاهده ی درخویش آبی را برآتش شعله وردرونی خود ریختم ، درزیرکوهی سنگین وجانکاه به یک باره احساس سبکی کردم وازبندوزنجیرهای مخوفی که سالهای سال براندام وروح وجان خود بافته بودم خلاصی یافتم وغیرمنتظرانه ازحصاری جزمی و تعبدی رها شدم واینجا بود که آزادی واقعی انسان را تجربه کردم ..... با مطالعه صفحه به صفحه ی کتاب آرامشی عمیق را درخویش احساس کردم و با گشوده شدن بسیاری رازورمزهایی که سالهای سال گریبانگیرم بودند چندین جلد دیگرازکتابهای « کریشنامورتی – عارف نام آشنای هند» را مهیا نموده وهمچنان با تشنگی مطالعه کردم . مطالعه کتابهای کریشنا انقلابی درونی را درمن بوجود آورده بود . تغییراتی ذهنی را درخویشتن مشاهده نمودم که به همین دلیل با آقایان دکترپیمان آزاد « مترجم کتابهای کریشنا مورتی ونویسنده چندین جلد کتاب ارزشمند وتحول ساز خودشناسی » ودکتر حبیب الله صیقلی « مترجم همان کتابها ونویسنده » درتهران ارتباط تلفنی برقرارکردم که چندسالی بطورمرتب این ارتباط ادامه داشت
من هرگز ازخویشتن موجودی ایده آل و آرمانی برای فریب و بازی دادن خود ودیگران نساختم بلکه سعی کرده ام ازهمان ابتدا درکناردیگران موازی با دیگران زندگی کنم ، موازی با دیگران درگریه وخنده و درشادمانی ورنج واندوه مشارکت داشته باشم ولی با چشمانی بازوگشاده مراقب مداوم اعمال وحرکات وتفکرات خود باشم . هرگز خودرا بازیچه ی عوامل وانگیزه های فریبنده ی بیرونی قرارنداده ام بلکه ریشه وعلت را همیشه درخود زیرمیکروسکوپ بصیرت خود قرارداده فقط آن را نگاه کرده وبه آن خندیده ام . وبه برکت این نگاه امروز چشم بصیرت درمن گشوده گردیده وتوانایی بیرنگ کردن فکرشرطی را درخویشتن به چنگ آورده ام
انسان درمحاصره ی «خود» درفضای بسته ای گرفتاراست که همان فضا سبب مسخ شدگی آدمی می گردد . کسی که چشمش به این فضا ی اسارت خویش گشوده گردیده ومراقب مداوم خود باشد می تواند ازمسخ شدگی خود را برحذردارد
انسان تنها زمانی که خودرا ازآشفتگی درونی خویش خلاص نماید به آگاهی دیگری دست می یابد که همین آگاهی مشعل هدایت او خواهد بود واورا ازهرانحراف ولغزشی مصون می دارد
:::::::::::::::::::::::::::::::
ذهن درهرکس مخزنی از افکار است ، لاکن حجمی از افکار مربوط به گذشته . و ماهیت واقعی ذهن اینگونه است که مارا ناخودآگاهانه درچالش فکرهای دیروزی وکهنه خود گرفتار می کند « افکار کهنه همان تمایلات وآرزوها و نیاز ها واحتیاجات زنجیره ای روزمره ما هستند و ذهن درحصار آنها به اصطلاح فریب انگیز خودش ، افکاری نو می آفریند که این فکر تازه و ذهن آفرین محصول همان دایره ی کهنه وافکار کهنه ومرده است ، و همین فرآیند به دلیل عدم آگاهی کافی نسبت به ماهیت ذهنی وعملکرد آن درخود ، سبب فریب اکثریت قریب به ااتفاق افراد می شود » . اگر بتوانیم ذهن را درخود از همه ی افکار کهنه تخلیه کنیم . بعداز آن ، دیگر ذهن فرد را دچار فکرهای کهنه نمی کند وبلکه افکاری دمادم نو وتازه درفرد جوشش می نماید که فکرهای کهنه ومرده ی گذشته نیستند و ازاینجاست که ذهن از قفس کهنگی رها شده وقدرت پرواز تا بی کران ولایتناهی را به چنگ می آورد . و تفاوت اغلب انسان ها نیز همین است . اگر افرادی چون مولوی یا بودا و.... می شوند اینان کسانی هستند که دردایره ی بسته ی افکار کهنه گرفتار نیستند بلکه افکاری نو به نو را درجهان هستی صید می کنند .این گونه افراد کسانی هستند که بال پرواز را درخود با رهایی از کهنگنی ها به دست آورده اند .
تمام تفاوت افراد درتمام زمین ودرهمه اعصار این است که اکثریت افراد روی زمین گرفتار افکار مرده ومنجمد در خودیم اما نادر افرادی این توانایی بالفعل را به دست می آورند واز اسارت فکر کهنه خودرا رها می نمایند ( فکر کهنه همان حجم اطلاعات ودانستگی های اکتسابی ماست ) ولی معدود افرادی ازاین دایره ی مخرب وویرانگر ومتشنج خود را خلاص می نمایند وبه آگاهی فطری وذاتی خویش می رسند . درصورتی که اغلب آدمیان به دنبال کسب اطلاعات وانباشت دانستگی هستند « چون روند کسب وانباشت ملک ومال وثروت و...» وانگشت شمار افرادی به دنبال کشف آگاهی ذاتی خود ، و تجلی آدمی درکشف واقعی خویشتن است یعنی کشف همان آگاهی ذاتی وباالفطره وخدادادی خویش ( که آن ماهیتآ چیز دیگری ست)و مداوای واقعی ما دراین است
آدمی همان ذهن است و ذهن نیز پدیده ای محاسبه گردرهرکسی ست وآدمی دردایره ی محاسبه گری « گریزاز زیان وبه چنگ آوردن سود» شرطی شده است که این واقعیت ذاتی هیچ کس نیست وتمام فجایع کوچک وبزرگ روی زمین دلیل همین بیگانگی انسان با خویشتن خودش ا ست
()()()()()()()()
آدمی ، ماهیتآ آنجه درباره خود می اندیشه نیست ( به همین دلیل تمام تعاریفی که فکرواندیشه درمورد انسان می دهد همه غلط است ) ...زمانی هرکسی میتواند به ماهیت واقعی وخدادادی خود دست بیابد که با سکوتی عمیق ( با کسب حداقل خودآگاهی) دردرون خود به کاوش وجستجو بپردازد.....
«خود» پدیده ای القایی و تحمیلی برگرده ی هرکسی ست که ماهیتآ تشنگی ونیاز است وهیچگاه سیری پذیر نیست ..... با خودآگاهی ( شناخت ماهیت ذهن وفکر وعملکرد فکر درخود ) می توان نسبت به وجود این پدیده ی کاذب وغیرواقعی آگاهی یافته ونسبت به کنترل وهدایت آن . خود را ازاسارت این پدیده ی تصنعی خلاص نمود به امید آن روز که تمامی انسان هادر روی کره ی زمین به این آگاهی دست بیابند ........
آدمی ، موجودی شرطی وبرنامه ریزی شده است وهمین شرطی شدگی اورا تبدیل به یک «ربات» نموده . رباتی فاقد اختیار و آگاهی لازم از خویش ( زمانی که فرد چشمش به ماهیت واقعی خودش گشوده وباز می شود ، درمی یابد که آیا بااختیار خود تلاش وحرکت می کند یا خیر؟... یا نیرویی مرموز ومبهم اورا کورکورانه باسرسختی به جلو می راند ).
انسان زمانی که بتواند بدون قضاوت وهرگونه پیشداوری آلوده ی ذهنی درمورد خود -خودرا در آیینه ی وجود خویش مشاهده نموده و بنگرد به خود واقعی خویش دست یافته است .
زندگی ساده ی آدمی برای او آنگونه غامض وپیچیده ومبهم شده است همانگونه که یک ریاضی دان متبحرفرمولهای ریاضی را می فهمد ماهیت واقعی زندگی نیزبرای کسانی قابل درک وفهم است که به خودشناسی به معنی واقعی رسیده باشند
گران بهاترین ارمغان انسان با خودشناسی رسیدن به آرامش ا ست که ازتمام تنش ها واضطراب ودلهره وبیم و نگرانی ها انسان خودرا با شناخت واقعی خویشتن است که برای همیشه رهایی میدهد
این مطالب برای کسانی نوشته می شود که اشتیاق وافر آگاه شدن را دارند وبا تمام وجود می خواهند خودرا ازکلاف سردرگم مصیبتی که بشرخودرا درآن گرفتار نموده رها نمایند . واگر برا ی کسانی پرسش باشد : آیا میتوان اززندان مصیبت وتیره روزی که انسان درآن اسیرافتاده است خودرا خلاص ورها نمود ؟ می گوییم . آری . می توان وشرط آن رسیدن به « خودآگاهی » است
ترس ازحقارت وپوچی ست که انسان را ناخودآگاهانه گرفتاردرخت تنومند وستبرهویتی کاذب نموده است وبه آسانی نیزنمی تواند خودرا ازاسارت آن درخت خیالی و توهمی خلاص نماید و سرسختانه برای حراست ازخود ، عمرش را قربانی حفظ آن درخت موهوم وخیالی می کند
انسان موجودی ست ازاد ، چون پرنده ، چون با د وچون ابر اما آن ازادی که انسان برا ی خودش دربند وحصارمعین می کند ومی آفریند آزادی انسان نیست بلکه فضای تناقض وتضاد ومشاجره ی اوست . آزادی واقعی را هرانسانی باید درخویشتن کشف نماید . آزادی تعیین شده ی بیرونی آزادی دیگران را نقض میکند وبرای آدمی مرز می سازد . اما آزادی درونی انسان ودیعه ایست که تمام انسان ها دراین آزادی یکی هستند . باکاوش عمیق درخویشتن است که انسان به آزادی واقعی دست می یابد
انسان ناآگاهانه کلافی به نام زندگی ؛ میل وامید وآرزوها ، ورنج واندوه ومرارت ها ، وستیزوجدال را برای خود ساخته وقرنها دراین کلاف مخرب خودرا با قهروخشونت اسیروزندانی نموده است ، باید این کلاف سرسخت را درهم شکسته وخودرا ازاسارت این زندان رها نمود . تازمانی که ازاین فضای جهنمی آزاد ورها نشویم ، ما گرفتارزندانی هستیم که جز ظلمت وتاریکی نیست . رهایی اززندان ذهن است که چشم انسان را به روشنایی ونور می گشاید ودرک بی واسطه ی حقیقت را برای آدمی امکان پذیرمی نماید
تنها سکوت درون پل ارتباط انسان تا بی نهایت وتا خداست
انسان موجودی شرطی ست وکسی که نسبت به شرطیت خویش وقوف نداشته باشد بازیچه ی بی چند وچون وبی اختیار محتویات ذهن خویشتن است ، تنها کسی که نسبت به این امرآگاهی لازم را داشته باشد می تواند مهاری به ذهن خویشتن زده ودربرابرتمایلات خوب وبد خویش « نفس تمایلات به دلیل مرضی بودنشان درانسان قابل ابهام وتردید وتامل هستند » خودباخته ی ذهن نشود
ذهن پیچیده ترین پدیده ی القایی دروجود آدمی ست که جز قدرت – با طیف وسیع آن - را نمی شناسد وهمین مرکزتوهمی دروجود انسان است که اورا برای به چنگ آوردن وشدن به بهایی بسیارگزاف کورکورانه به جلو پرتاب می کند ، شاید فهم هیچ واقعیتی برای آدمی مهم ترواولی ترودگرگون کننده ترازشناخت ماهیت ذهن درخودش نباشد . ذهن مرکزی تحمیلی وخودساخته دروجود ماست که فقط با قدرت سیراب واشباع می شود وآدمی اگرچشمش به این مرکزکاذب درونی گشوده نشود ، فعل وانفعال وبازتاب ها وعکس العمل های آن را درخود مشاهده نکند اگرفرهیخته ترین اندیشه مند نیزباشد ، این مرکزخیالی درونی ست که وی را دچار سراب فریب نموده وبازی میدهد . این ذهن شرطی ست که آدمی را با هزاران خدعه ونیرنگ وفریب برای استمرارخود به سوی سرابها روانه میکند واورا با هزاران دسیسه توجیه ، وظیفه مند حفظ وبقای خود می نماید . نیازنیست که بخواهیم دربرابراین واقعیت ، سرسختانه جبهه گیری کنیم . جبهه گیری یعنی غرق شدن بیشتردرمردابی که خودمان ناخودآگاهانه برای خود آفریده ایم وناآگاهانه نیزسرسپرده ی این مرداب مخوف می شویم . واقعیت ، واقعیت است وتوسط ما ، تغییرناپذیر است . راه درست این است که واقع بینانه به اعماق وبه پنهان وجود خود رخنه نموده واین موجود زیرک را درخود ببینیم . وبادیدن ومشاهده ی آن ، خودرا ازاسارت وبرده گی این پدیده ی شوم نجات دهیم .
ما ازدنیای دیگری حرف می زنیم ؛ دنیایی بکروناشناخته که دردرون یکایک انسانها به ودیعه نهاده شده وهرکس توانایی کشف آن را درخویشتن دارد . دنیایی که ازتمام تضادها ، وستیزوجدال ورنج وغم ها مبراست ودرآنجا انسان دمادم تازه ترین پدیده هارا کشف می کند . آنجاست که آدمی تازه مفهوم ومعنی عشق را می فهمد وبا کشف عشق ازجهان ارزشی خویش فراترمی رود . آنجاست که زندگی مفهوم واقعی اش را به آدمی نشان میدهد وانسان با رها شدن اززندگی ارزشی به مقامی الوهی می رسد .
اگرچه اغلب واکثریت مردم ازمحدوده ی فکری خویش فراترنمی روند ودرباره ی آن چیزی هم نمی دانند ولی سوال اینجاست آیا مغزانسان توانایی هایی هم غیرازاین توانایی معمول وشناخته شده که همان قدرت تفکرواندیشیدن است دارد یاخیر؟ می گوییم ؛ آری . مغزانسان توانایی های خارق العاده دیگری نیزدارد که آن توانایی شگرف را زمانی آدمی درخویشتن می تواند درک کند وبفهمد وتجربه کند که ازفکرمعمول وشناخته شده فراتربرود . سفربه ماورای فکربرای انسان امکان پذیراست آن هم زمانی که انسان با آگاهی ووقوف کامل به خویشتن حصارفکررا درخود درهم شکسته وازاسارت فکرخودرا رها نماید به فضای دیگری وارد می شود که فضای معمولی نیست . فضایی بکروناشناخته است . دنیایی پاک ومبرای ازتمام انحراف وآلودگی ها ست
جوشش هرفکردرضمیرانسان بطورناخودآگاهانه ، آدمی را اسیرخود میکند . هرقدرسطح آگاهی واطلاعات فرد پایین باشد ویا بالا ، فکر باتمام نشیب وفرازوزیروبم ها وبا تمام بارمنفی ومثبتش « که همه ماحصل همان فکرهستند » یکایک آدمیان را درمحاصره کامل خود دارد . فکری که درآدمی جوشش کرده ووی را دربند خود نگاه می دارد یک فکرسطحی وحباب روی آب است اگرچه آدمی آن را درخود بسیارعمیق ومتعالی بخواند . درمیان تمامی انسان ها هرکس نیزبازتاب فکررا برای خود «وحی منزل» تلقی می نماید ، اما راه رهایی ازفکرسطحی نیز برای انسان وجود دارد .
انسان ذاتآ موجودی متناقض ودوگانه نیست بلکه این تناقض ازره آوردهای ذهن ویا بهتراست بگوییم همان ذهن شرطی است وتازمانی که آدمی درمحاصره ی این جبرمتناقض باشد هرگز نمی تواند «وحدت ویگانگی» را درک کند واگرازیگانگی ووحدت گفتگو میکند این لقلقه ی زبان اوست . باتخریب ذهن ورهایی کامل ازاین هویت پوشالی ما می توانیم بیرنگی ویگانگی انسان را درخویشتن کشف کنیم . اگرازنظرگاه فلسفی بگوییم انسان موجودی متناقض ودوگانه است پس رمزوحدت ویگانگی چیست ؟...
با آزادی بی قیدوشرط -رهایی مطلق ازتمام قید وبندها - است که آدمی به تعالی وکمال می رسد وحصارهای پیرامون خود را ازهم می گسلد وبه سرزمین ناشناخته ها وارد می شود
چندان به فکرخود اعتماد مکن چون فکرپدیده ای شرطی وبرنامه ریزی شده وموروثی دروجود انسان است که جزآشفتگی وسرگردانی وسردرگمی ونگرانی را نمی شناسد (فکرانسان ابتروشکسته نگراست وتوانایی نفوذ به عمق هیچ موضوعی وپدیده ای را ندارد ) وماغالبآ فکرشرطی را درضمیرخویش باکسب شاخه های متعدد دانش وآگاهی تقویت نموده وتعالی میدهیم وازماورای فکردرخویشتن آگاهی لازم را نداریم .
تجربه ی سکوت درون ، تنها با غیبت وعدم حضورفکرامکان پذیراست چون فکرپدیده ای آشوبگروسرگردان درضمیراست وتا درضمیرانسان حضورداشته باشد آدمی گرفتارفکرسرگردان خویشتن است وازکشف سکوت درونی غافل میماند .
آدمی مسافری ست که ازتولد تا مرگ فیزیکی لحظه ای ودمی ازسفر بازنمی ایستد . اگردرایده آل ترین ومعنویت بخش ترین مکان ازحرکت بازماند دچارانجماد وفساد گردیده است . حتی اگرمکان توقفش بخشش وسخاوت باشد . سخاوت وبخشش نیزبرای یک مسافر رازی ست که باید گشوده گردد . حال ای مرد مسافرهرقدرسبک بارباشی ، برای سفرسبک بال تروآزادتری . پس اگرزندگی نیزتورا وزنه ای ست ، راززندگی را برای خویشتن بگشا وازاسارت خودرا رهایی ببخش .
شخصیت واعمال ورفتارانسان ماحصل افکاراو وفکرآدمی بازتاب ذهن و ضمیرشرطی وبرنامه ریزی شده ی او ست
اگرچه بعضی از اندیشه مندان انسان را موجودی پیچیده ومبهم می انگارند . اماواقعیت این نیست وانسان زمامی که خودرا ازپیچیدگی درونی « ذهن شرطی» خویش رها نماید تازه درمی یابد که موجودی بسیارروشن وشفاف وغیرمبهم است .
|