|
خـــــــودشناسی
|
||
|
......بیایید خود را بیشتر بشناسیم..... |
بامن بگو ازچشمه ها من لاله ی صحرایی ام
داردسرصلح وصفا اینجا سر سودایی ام
من چون گیاه وحشی ام پابند گلدان نیستم
خوکرده ام با کوهها با این تب تنها یی ام
من چون شقایق سرگران پرورده ی کوهم زجان
دارد تب جانم نشان درچهره ی شیدای ام
درجنگ سرد آب وگل گردم ازاین بازی خجل
جان داده ام درراه دل ، من تشنه ی بینا یی ام
عاشق پرستی پیشه ام سودای جان درریشه ام
مهربتان اندیشه ام ، من عاشق زیبا یی ام
من لاله ی چون آتشم چون اسب وحشی سرکشم
یکرنگ وصاف وبی غشم با اینهمه رسوا یی ام
هرلاله ا ی معبود من ، گل شاهد مقصود من
با گل نشستن بود من ، بنگر تو بی پروا یی ام
من زاده ی کوه وکمر ، آبستن صبحم نگـــر
خورشید زایم چون سحر با عشق نا پیدا یی ام
سوسن نی ام با ده زبان سرگرم بزم این وآن
آزاده چون سروم از آن کی باده ی هر جایی ام
من لاله ی صحرایی ام ، خود عاشق زیبایی ام
من طفل کوه ودشت ها ، روستایی ام روستا یی ام
این نمونه غزلهایی ست که قبل از سی سالگی می سرودم وهمین غزل را هم یکی ازروزنامه های محلی سالها قبل با بیوگرافی ام چاپ کرده است .
آیا می دانید :
درواکنش به عوامل ورخدادها واتفاقات بیرونی هرعمل وعکس العمل ما زاییده ی یک فعل وانفعال شیمیایی درمغزما وتاثیرآن برسایرارگانهای بدن ماست که ما نسبت به آن آگاهی نداریم واین فعل وانفعالات مغزی ست که باعث ومحرک بسیاری ازاعمال وکردارهای ما می شود ؟.... مطلبی تازه برای دوستداران خودشناسی وروان شناسی یک تجربه مفید
انسان با تمام پیشرفت ها وصعود ونزول خویش درمخمصه ی هلاکت وتیره بختی گرفتارشده است که به سهولت نمی تواند مرداب اسارت خودرا ببیند ودرطول قرون گذشته تا به امروزتنها عارفان واقعی توانسته اند دایره تنگ خودساخته هلاکت انسان را درک کرده وازآن سخن بگویند . اگرگروهی نیزاین واقعیت را درک میکنند اینان نیزسعی میکنند همچنان دنبله رو جمعیت وتوده ی سرگردان باشند وبه شعورباطنی خویش وقعی نمی نهند . دراین بازارآشفته وپرجنجال وهیاهو چه کسی برنده است ؟ ......باید به واقعیت پشت سرنگاه کرد وبس ......
تولـــــــــدی دیگر
درسال 1337 دریکی ازروستاهای توابع کرمان به نام « معزآبادMOEZABAD» دیده به جهان گشودم . بعدازگذراندن دوران دبستان ، برای ادامه تحصیل وارد شهرکرمان شدم ودررشته بازرگانی سال 1355 دیپلم گرفتم واز همان سال وارد ذوب آهن شده وبه استخدام ذوب آهن « شرکت ملی فولاد» درآمدم . ازهفده هیجده سالگی متوجه شدم سرسوزن ذوقی دارم . به همین دلیل به سوی شعرجذب شده ودواوین شعرای کلاسیک وشاعران معاصررا مطالعه می کردم . ازبعداز بیست سالگی بطورطبع آزمایی سرودن غزل را برای خود انتخاب کردم وتا سن 30 سالگی همچنان با مطالعه کتابهای ادبیات وشعرگاه غزلی نیزمی سرودم ودراین دهه شعرم کلامی عاشقانه بود . بامطالعه عمیق ترشعرهای فروغ فرخزاد واخوان ثالث ودکترشفیعی کدکنی و احمد شاملو وبا تاثیرپذیری ازاین شاعران دردهه دوم یعنی از30 تا 40 سالگی شعرم رنگ وبوی اجتماعی پیدا کرد وبیش از 10 سال درقالب غزل وشعرنو قطعاتی را همچنان می سرودم .
ازسال 1377 با آشنایی با کتاب « حضوردرهستی – کریشنامورتی » وتعمق دراین کتاب ومشاهده ی درخویش آبی را برآتش شعله وردرونی خود ریختم ، درزیرکوهی سنگین وجانکاه به یک باره احساس سبکی کردم وازبندوزنجیرهای مخوفی که سالهای سال براندام وروح وجان خود بافته بودم خلاصی یافتم وغیرمنتظرانه ازحصاری جزمی و تعبدی رها شدم واینجا بود که آزادی واقعی را تجربه کردم . با مطالعه صفحه به صفحه این کتاب آرامشی عمیق را درخویش احساس کردم و با گشوده شدن بسیاری رازورمزهایی که سالهای سال گریبانگیرم بودند چندین جلد دیگرازکتابهای « کریشنامورتی – عارف نام آشنای هند» را مهیا نموده وهمچنان با تشنگی مطالعه کردم . مطالعه کتابهای کریشنا انقلابی درونی را درمن بوجود آورده بود . تغییراتی ذهنی را درخویشتن مشاهده نمودم که به همین دلیل با آقایان دکترپیمان آزاد « مترجم کتابهای کریشنا مورتی ونویسنده چندین جلد کتاب ارزشمند وتحول ساز خودشناسی » ودکتر حبیب الله صیقلی « مترجم همان کتابها ونویسنده » درتهران ارتباط تلفنی برقرارکردم که چندسالی بطورمرتب این ارتباط ادامه داشت .
ذهن ما چون نوارضبط صوتی ست که تمام دیدارها « آنچه می بینیم » وتمام شنیدارها «آنچه را می شنویم » ونتیجه ی خام تمام تجزیه وتحلیل های ذهنی همه چون صدا وآهنگی که روی نوارضبط صوت ثبت شده ومیمانند ذهن ما نیزتمام رویدادها ، حوادث ، و...و.... را درخود حفظ می نماید . نوارضبط صوت با ضبط صدای جدید صدای قبلی را ازدست میدهد وجزیک صدا وآهنگ را نمی تواند درخود داشته باشد ، ذهن ما اما میتواند تصویرتمام رویدادها واتفاقات وحوادث وگفتاروشنیدارها را به عنوان خاطره برای ما حفظ نماید ودرمواقع ضروری به یادمان بیاورد ومی تواند آنهارا درخود برای درازمدت نگه ندارد . ذهن مارا تمام وکمال دراحاطه واختیارخود دارد برغم آنکه بعضی انسان را موجودی صاحب اختیار می دانند . رشک وکینه وحسادت ، خودبزرگ بینی ، دچارغروروتفرعن شدن وقدرت طلبی و.... همه اینها تصاویری هستند که ذهن ما ازبیرون کسب کرده ودرخود ثبت می نماید که ذهن با یاد آوری هرکدام ازآنها مارا اسیروگرفتارشان می سازد . وپاک کردن ذهن « ساختارمغزی خود» ازتمام این خاطره ویادمان حوادث واتفاقات ورویدادهای خوب وبد شرط رسیدن انسان به آرامش واقعی است . اینها واقعیت هایی بود که توانستم با مطالعه کتابهای کریشنامورتی درخود کشف کرده وریشه وعلت ومادر تمام این کجروی ها ومصیبت وبلایا را بیابم . توانستم با تجارب مداوم خود به این واقعیت اشعارداشته باشم که ذهن تزکیه وپاک شده گرفتاررشک وکینه وحسادت وخودبزرگ بینی وغروروتفرعن و...و... نمی گردد ووقتی ذهن آرام باشد نکات بکروتازه ای را دمادم کشف میکند .
خانه را من روفتم ازنیک وبد
خانه ام پرگشت ازنوراحـــد ........ مولوی
ذهن آشفته مارا گرفتارتفکراتی می سازد که اضطراب ونگرانی وناآرامی وناامنی وترس وهراس وبیم هستند . ذهن آشفته است که مارا دردایره مهلک وفریبنده ی تضادها وتناقض وتعارض ها گرفتارمی سازد . ذهن آشفته است که مارا گرفتارستیزوجدال بی پایان می نماید . اغتشاش ذهن نفی آرامش وسم آسایش وامنیت انسان است وذهن با شگردودسیسه برای ما زندانی غیرواقعی وکاذب به نام آرامش می سازد ومارا یک عمرگرفتارمی سازد . وذهن آشفته است که مارا ازراه واقعی مان منفک وجداکرده وعجولانه به سوی بیراهه روانه می سازد .
مطالعه کتابهای کریشنامورتی برای من حکم جاروبی داشتند که تمام خاشاک ها وغبارهای مریی ونامریی ذهنم را پاک کردند که بعدازآنها توانسته ام همه چیزرا شفاف وروشن وبدون دخالت ذهن ببینم . وبه این مهم وقوف بیابم که ذهن مزاحمی ست که مانع ادراک وشهود ما می شود . ذهن حالات متفاوت ومتکثری به خود می گیرد ودرهرکدام ازآن حالات آدمی را با روحیه واحساسات ظاهرآ متفاوت ودرتضاد باهم اسیروگرفتارمی سازد . ذهن آدمی آینه ی زنگارگرفته ایست که به دلیل همین زنگارها مارا ازدرک حقیقت محروم می سازد وزمانی که بتوانیم این آینه را درخویشتن صیقل دهیم به ادراک دیگری می رسیم وآن کشف تازه ها وناشناخته هاست .
من هرچه خوانده ام همه ازیاد برده ام
غیرازحدیث عشق که تکرارمی کنم
تمام چیزی را که درگذشته آموخته بودم ونیزتجارب شاعرانه ای را که درطول حداقل دودهه کم رنگ وپررنگ کسب کرده بودم مطالعه این کتابها همه را به یک باره ازذهنم خارج کردند وبه فراموشی مطلق رسیدم - شاید همین هراسی است که آدمی را ازنزدیک شدن به خویشتن برحذر می دارد - شعرهایی را که بعداز سی تا چهل سالگی سروده بودم قدری پخته وعمیق بودند وهرگز آنها چاپ نشدند . ولی ازشعرهایی که بعدازچهل سالگی وبعداز تغییرات درونی درخویش سروده بودم کتابی را به عنوان «پرده ی راز» درسال 84 چاپ کرده ام که اکثرشعرهایش خام وشعرهایی ست که با عجله وشتاب سروده شده اند . البته بعدازاین تحول مدت ها « چند سال » حاقظه ام مطلبی را درخود ثبت نمی کرد ومطالعه کتاب ها برایم چندان سودی نداشتند که الان ذهن آنگونه نیست ولی قدرت بینایی ام کم شده که قدرت مطالعه را فعلآ ندارم وآنچه را می نویسم همه خودجوش است .
امروزه تمام کارمن مشاهده ی ذهن وبیرنگ کردن مکرودسیسه های آن است مشاهده ی ذهن درخویشتن آدمی را به حیرت وشگفتی عظیمی دچارمی نماید با رها شدن ازکید وحقه های ذهن میتوان واقعیت هایی دیگررا دمادم کشف کرد که قابل قیاس با واقعیت های جاری وشناخته شده نیستند . واقعیت هایی که رنگ وشکل وبوی دیگری دارند . قیاس طلاومس . دربرابرآن واقعیت هاست که واقعیت های شناخته شده را توهم وخیال وزائیده ی پندار می بینیم . انسان موجودی ست صددرصد آسیب پذیروخطاپذیروتنها با تزکیه وپاک سازی ذهن است که درصد آسیب وخطای انسان به حداقل وبه صفر می رسد .
من نه روان شناس هستم ، نه فلسفه رامیدانم ونه عرفان را مطالعه کرده ام وهیچگونه تخصصی دررشته های فوق ندارم . ادیب ونویسنده وشاعرنیزنیستم چون تسلط وتبحرکافی را برای سرودن شعرویانویسندگی ندارم . تنها مشاهده ای ناب وخالص را به دست آورده ام که همین راز پایداری آرامش من است . وبیشترنوشته وسروده هایم ازتجربه ی جهان واقعی ویا حقیقی ست که انسان باید درخویشتن کشف نماید وخودجوش ودرونی است .
ذهن حالات متفاوتی به خود می گیرد که من پنج حالت را دراین مدت تجربه کرده ام .
1- درک عمیقی که زمانی که درحال تجربه این ادراک هستیم نمی توانیم ازآن چیزی به خاطربسپاریم ویا ازآن چیزی بنویسیم . اگربخواهیم اراده را درآن دخالت داده وازمشاهده ، تصویربرداری کنیم ادراک را ازدست میدهیم وچیزی هم به خاطرمان نمی آید . این ادراک ماورای زمان ومکان است وفکرانسان درآن مدخلیتی ندارد . درآرامشی غیرقابل بیان وانتقال پدیده های بیرونی را می نگریم ، فاصله ای بین خود وپدیده های بیرونی نمی بینیم . زمان آن چندان بلند نیست بلکه کوتاه ولحظه ایست وناب ترین آرامش وادراک ومشاهده را دراین حالت داریم . *
2- ذهن روشن است وپدیده هارا روشن وشفاف می نگریم ، اگربخواهیم ازاراده کمک گرفته وازصحنه های ادراک چیزی را بنویسیم این توانایی را داریم ولی ازتداوم ادراک عاجزمی شویم . زمان آن بلند است واصولآ بعدازبیداری ازخواب صبح این تجربه را انسان میتواند تا چندین ساعت متوالی داشته باشد . ذهن آرام است وانسان آرامش را تجربه میکند ونکاتی را بطوردماد وتازه درک میکند . البته بعضی ازاین تجربه ها بعداز زمان تجربه شان برای آدمی بصورت خاطره باقی میمانند .**
3- حالت سوم حالتی است که ذهن آرام وروشن است وتجربیات قبلی را مرورمیکند اما آرامش این حالت چون آرامش ادراک اول ودوم نیست ولی ذهن هنوز میتواند نکات بدیع وتازه را درک کند « درک تازه ها دراین حالت بسیارنسبت به حالات اول ودوم قلیل واندک است » .
4- حالت چهارم هم ذهن آرام است وهم مغشوش وناآرام . اگردچارروزمره گی زندگی باشیم ذهن آرامشش را ازدست میدهد ولی اگرچندان دچارمحاسبه ودادوستد « نه دادوستد بازاری» نباشیم میتوانیم همچنان آرامش ذهن را حفظ کنیم ولی نکاتی تازه ونو برای ذهن قابل ادراک نیست .
5- دراین حالت ذهن آشفته وناآرام است ، هیچ چیزتازه ای برای انسان قابل ادراک نیست . برذهن نمی توانیم به هیچگونه تسلط داشته باشیم واین ذهن است که مهارمارا بی وقفه دردست دارد .
امروز که بعداز ده سال این وضعیت را تجربه می کنم دیگر ابهامی درذهن چون گذشته « چهل سال» برایم وجود ندارد ابهامی تازه درذهن نمی جوشد وفکرنکات تازه وبکری را می یابد که پاسخ بسیاری ازپرسش هایی ست که می توانست با آشفتگی واغتشاش ذهن بوجود آیند . خالق تمام ابهامات وپرسشات بی پاسخ وآزاردهنده همان ذهن شرطی است که خودش ابهامی را برایمان خلق کرده وخودش پاسخی سطحی را میدهد که پاسخ ابهام اصلی هم نیست ومارا سرگردان دردایره پرسش وپاسخ خودساخته می چرخاند . ذهن آرام هیچگونه پرسشی برایش وجود ندارد وآرامشی دمادم وشگفت وشگرف را تحربه میکند .
ذهن آرام نه گرفتارخوش بینی ست ونه اسیرودربند بدبینی بلکه واقعیت خودش« آنچه هست « را لحظه به لحظه درک وکشف میکند .
انسانی که ذهنی آرام دارد دربیرون به دنبال چیزی نمی گردد بلکه دمادم درخویشتن به دنبال کشف نکات تازه وبدیع وکشف ناشناخته هاست .***
مساله مرگ برایم مساله ای حل شده است ودرهردم وبازدم است که مرگ را تجربه می کنم .وقتی زندگی را بتوانیم بطورعمیق وبی خلل وآسیب دم به دم درک کنیم مرگ را همچنان لحظه به لحظه میتوانیم ببینیم « کشف حقیقت زندگی کشف مرگ نیزهست » . هیچگونه تصویری شوم وذهنی ازآن برایمان وجود ندارد که بخواهد عامل ترس وهراس وخودگریزی ومرگ گریزی ومرگ ستیزی را برایم بوجود بیاورد .
دربیشتراوقات شبانه روزدرآرامش هستم مگراوقات اندکی که ذهن به دلایل « خستگی جسمانی وفرسایش ممتد مغزی » دچارآشفتگی باشد که بازتابهای آن کمی آزاردهنده می شود . البته این اتفاق بسیاراندک وتنها درمواقعی هنوز برایم رخ میدهد . ذهن بطورسریع وفوری خوشبختانه نمی تواند مرا گرفتارتاروبند های مهلک خودش بنماید چون خیلی کمترگرفتار پیشداوری ها وقضاوت ذهن می شوم . خیلی کم دچاراضطراب وافسردگی می شوم . خود آزاری را اصلآ درخود نمی بینم و.... سکوت غنی ترین گنجینه ی درونی آدمی ست که هرکس می تواند بی پیرایه آن را درخویشتن کشف نماید .
بازنشسته ذوب آهن ودارای سه فرزند دانشگاهی ودبیرستانی وراهنمایی « دوپسرویک دختر» هستم . همسرم دبیردروس دینی وعربی وقرآن است . باهم اختلاف وبحث وجدالی نداریم « چون من توانسته ام ریشه وعلت عنادوستیزها و اختلاف وبحث وجدال ها وخودشیفتگی را درخود بیرنگ وبی اثر کنم » باقناعت زندگی می کنیم ولی گرفتارکلمه ی فریبنده واغواگر قناعت هم نمی شوم . ونفس زندگی را توانسته ام درخود بیابم . ازهیاهو وجنجال وغوغاهای بیرونی که اکثریت اسیرآن هستند خودرا دورنگاه می دارم . درخلوت وسکوت خویش میتوانم تازه ترین نکات بکرونایافته هستی وناشناخته ها را بیابم .
اگرکلمه عارف را مجبورشدم به کار ببرم به دلیل الزام آشنایی با کلمه هاست وبرای شناخت واقعی خویش همگان میتوانند با دقیق شدن درذهن ورویت فکردرخود به مقامی برسند که درگذشته عارفان می رسیده اند .
دنیای عقل وتفکر دنیای ادراک شناخته شده ی بشری است ونیز دنیای اسارت او . ودرک عمیق این اسارت « رهایی» مطلق انسان ازاسارت وازدام وبند هاست
* - ** نکات دیگری را که می توان درمورد ماهیت مغز وضمیروحافظه و«خود» درضمیرنوشت ، تجربه های عملی درمورد ردیف 1و 2 است ؛
الف – حالت اول را نوابغ ومخترعین وعارفان تجربه میکنند . نوابغ درزمان اختراعات خود آن را تجربه می کنند وجرقه ایست آنی که آنها را به مورد اختراع شان می رساند . عارفان مکاشفه وشهود را دراین حالت « که هردوگروه به ماورای فکرسفرمی کنند » تجربه می نمایند . این حال به اراده ونیت نابغه وعارف صورت نمی گیرد به دلیل آمادگی آنان ازنظرعلم وآگاهی شان درآنها اختراع « درنابغه» وکشف وشهود « درعارف » صورت می گیرد .
ب – حالت دوم را فقط عارفان تجربه می کنند . عارف به دلیل آگاهی ازماهیت مغزی وذهنی خویش و رویت عملکرد فکردرخویشتن وشناخت واقعی «خود» ، می تواند آگاهانه با تفکرعمیق درخود این مرحله را دقایق طولانی درخود کشف نماید . تمام لحظات آن توام با آرامش وکشف وشهود است با گشودن تمام « رمزورازهایی » که ذهن خودرا اسیرآنها می نماید . عارف با مشاهده ناب وخالص یکایک این کلاف هارا که ذهن بطورمستمربرای خود ساخته وآدمی را اسیروگرفتارآنها می نماید ازهم می گشاید . عارف ازکلاف ذهن خودرا رها می سازد ولی نوابغ همچنان درآن کلاف میمانند وهرگزرهایی را تجربه نمی کنند .
عارف با جداشدن ازاین آرامش بازمی تواند بااراده همچنان آن حالت را به خویشتن بازگرداند .
تجربه حالت دوم برای عارف می تواند بااراده وعزم عارف صورت گیرد وشرط آن آمادگی مغز ومهیا بودن پیش زمینه ی مراقبه ی لازم برای تحقق آن است .
*** ذهن آرام وبدون دغدغه تحت مشاهده وکنترل ماست ولی ذهنی که دچارآشفتگی وتنش باشد مارا گرفتارتمایلات شدید خود می نماید وبرایمان به هیچ وجه قابل مشاهده وکنترل نیست. زمانی که ذهن برایمان قابل رویت ودیدن نباشد دلیل آن ناآرامی وپرسه زنی های ذهن است که نمی توان آن را درخود مشاهده کرد وذهن هرقدرلجام گسیخته ترمی گردد مشاهده اش نیزدشوارترونامیسرترمی شود . کسانی که قدرت مشاهده ی ذهن را درخود باروروتقویت می کنند تامرزی ذهن ناآرام وسرکش هم برایشان قابل مشاهده است .
............
تو همیشه هستی
نابودن ،
بی معنا ترین واژه درقاموس هستی ست .
ما ، ولیکن
بی تو ،
درنیستی شناوریم .
این فهم ساده را ،
ازهجوم غفلت خود ، برنمی تابیم
..................
بی خودشناسی ، هرراهی به سراب ختم می شود ...... قبل از آنکه بخواهیم خدارا بشناسیم ، باید خودرا بشناسیم..... بی خودشناسی ، خداشناسی جز غرق شدن در مرداب توهم نیست ..... ومشکل بشر این است که خداشناسی را بی خویشتن شناسی برمی گزیند
به آدمی نرسیدی خدا چه می‌جویی
زخودگریخته‌ئی،آشنا چه می‌جویی ..... اقبال لاهوری
__________
آیا می دانیم ؛ عبادت ما سرپوشی برروی ترس ماست ؟...یعنی ما با ترس خود نمی مانیم که با مشاهده ی آن ، آن را در خود ریشه کن کنیم و خالصانه به عبادت بپردازیم . بلکه سرپوشی با عبادات خود برروی ترس مان می گذاریم تا باندیدن آن ، سبب تالم و آزار ما نشود .
_____________
آدمی باشناخت واقعی خود ، به بینشی دست می یابد که جهانی لایتناهی وبی مرزو حصر برای اوست ، دایره المعارفی که همان ، پاسخ به تمام ابهامات بشری ست . در حالی که باور وعقیده برای هرکس سرزمینی محدود را برای فرد ساخته ووی را در آن دربند وزندانی می کنند ولی بینشی که با خودشناسی ، هرکسی از ان برخوردار می شود ، فرد را ازتمام باور و عقاید ، ودام و بند و حصارها رهایی می بخشد وبه جهانی ناشناخته وبیکران و لایتناهی اتصال می دهد .
*******
انسان ، موجودی آزاد ورها آفریده شده واین حقیقت اوست . امااز هر سوژه وانگیزه ای که بتواند مارا به حقیقت خودمان نزدیک کند دوری می کنیم . وفلسفه ی زندگی بشر بگونه ای طراحی سده که هرکسی با چنگ انداختن به عوامل بیرونی ، از حقیقت خود ناخودآگاه دور می شود
*********
هرکس ، می تواند در خویشتن انسان دیگری را کشف نماید وبا آن انسان در کمال آرامش زندگی کند . انسانی که گرفتار خصومت و کینه ودشمنی نیست ، دربند هنجار ها و باید ونباید های اجتماعی نیست . انسانی ست که کارش پیوسته سکوت ، و مشاهده وکشف ناشناخته هاست .واین رازِ ناگشوده ی کمال انسان است . انسانی که در طول تاریخ تا به امروز بسیاری آن را در خویشتن کشف کرده اند وبا آن با تمام هیاهو و غوعا های پیرامونشان زندگی کرده اند . باور وعقیده داشتن درباره ی این انسان کشفِ واقعی آن نیست بلکه خیالی ست از آن انسان که وارد باور وعقیده می گردد (این یک ایدئولوژی ونظریه نیست که نظریه ای مغایرومخالف آن دردیگری بوجود آید ، بلکه واقعیت کشف ناشده ی وجود انسان است که بی تردید وابهام درهرکسی وجود دارد)
***
هرکس می تواند در خویشتن اندیشه و تفکر خودرا با اصلاح وپاک سازی و پرورش درست آن ، تحت کنترل مداوم خود درآورد . وبالعکس آن این تفکر واندیشه است که درهرکسی فردرا تحت کنترل وهدایت ناخودآگاه خود دارد
******
ما آدمیان گرفتار یک کنش وواکنش های ذهنی در خود هستیم ، وهمین کنش های ذهنی به محضِ وقوع ومحقق شدن شان در مغز ، مارا گرفتار خود کرده و به دام می اندازند . اغلب ما از مشاهده ی این فعل و انفعال در خود ، خودرا ناخودآگاه دور نگاه می داریم وسعی می کنیم هیچگاه چشم مان را دربرابر شان باز نکنیم . اما هستند کسانی ، که نیروی بصیرت در گذر زمان در آنها قوی وبالفعل گردیده وناخودآگاه فعل و انفعال های نادرست وغلطِ ذهن/فکر را در خود می بینند وچندان بهایی برای آن قایل نشده وخودرا اسیر وخودباخته ی فعل و افعال ذهن درخود نمی کنند . کسانی که با کسب خوداگاهی لازم نسبت به شگردهای ذهن در خود بیدار و هشیار شده اند ، انسانهای سعادتمندی هستند که کمتر اسیر ذهن خیالباف و رویاپرداز ودسیسه گر خود می شوند ویااصلا گرفتار آن نمی شوند ، واصولا اینگونه افراد همیشه با سکوت ومشاهده ی ناخوداگاه وخوداگاه خود مانوسند وسعی می کنند خودرا از چالش های اجتماعی ، از پیشداوری و قصاوت ، از سهل انگاری دربرابر ذهن خود، دور نگاه دارند . ما قبل از آنکه واقعیت و ماهیت واقعی ذهن را در خود دیده و آن را از تجاوز باز داریم ، اسیر کمال پنداری ذهن در خود گردیده و به دا م آن گرفتار می شویم .
***
این اندیشه وفکر است که در هر کسی ، فرد را تحت استیلا وانحصار تام وتمام وکور خود دارد وبرای هرکسی زندانی تنگ وتاریک وخفقان بار می آفریند . وقتی فکر واندیشه در فرد وجود ندارد ودر غیبت است با سکوت ونبودن فکر در خود ، هرکسی می تواند شفاف وروشن وبی پیرایه در خویشتن ببیند که تمام راههای انتخابی فکر در هرکسی ، خطای محض و دروغی بزرگ است که فکر صاحب خودرا کورکورانه در خویشتن اسیر راههای پوچ وبی هدف می نماید ومجال شفاف وروشن بینی را از وی می گیرد .اندیشه درهر کسی بر محور ، خود، شکل می گیرد وبرای بقای - خود - طرح و توطعه می ریزد اما با محو آگاهانه ی فکر در خود، جهان دیگری بروی فرد گشوده می شود که جهان -خود - وجهان مقایسه ورقابت ودوام و بقای-خود - نیست ، بلکه جهان وحدت ویگانگی ست درحالی که دنیایی را که اندیشه/خود برای بشر بنا میکند دنیای دوکانگی و تفرقه وجدایی ست ..مشاهده ی بی دغل وروشن فکر در خود ، هرکسی را می تواند از اسارت فکر خلاص نماید
،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،
آدمی ناخودآگاه گرفتار خودی کاذب در خود گردیده ، چون این تغییر و تحول ، ریشه ای مغزی در آدمی دارد به همین دلیل این نقطه ی کاذب در ذهن ، اختیار هرکسی را تام وتمام در چنگ خود دارد و به ندرت افرادی نسبت به این مرکز در خود ، آگاهی می یابند وخودرا از اسارت این مرکز غیر واقعی ودروغین رها می سازند واختیار خود را خود به دست می گیرند ، ولی اکثریت نسبت به آن در خود هیچ آگاهی ندارند
***
خیال یاهمان ظن وگمان ریشه در فکر دارد ، و یابهتراست بگوییم همان فکردرهرکسی ست. وتفکررادرهرکسی برانگیخته وفردرااسیروگرفتار می کند وازدرک وکشف حقیقت که ماورای فکر وپندار است محروم می سازد(حصاری که اغلب مردم دریکایک جوامع بشری اعم ازپیشرفته وغیر پیشرفته باسواد وبی سواد گرفتار آنند) . چون تنها باغیبت کامل فکر، درک حقیقت برای هرکسی ممکن می گردد.
@@@@@@@
شعرمن، شعرتفنن وسرگرمی یاشعرمبارزه نیست بلکه شعر تحول ودگرگونی فردی ست که با اگاهی یافتن افراددرباره ی خود ۰۰۰باخودشناسی ، یانفوذ به زوایای پنهان خود۰۰۰درهرکسی محقق میشود. اگرچه درمیان هزاران نفر تنها یک نفرباعمق ومحتوای اشعار ارتباط برقرار نماید
...............
هرکسی برای رسیدن به رهایی واقعی باید خود را از اسارت ، کلاف دانستکی های خویش(اسارت فرهنگ وباورها و....) کاملا خلاص نماید
................
زندگی رنج آلود وفرورفته درغم واندوه ماآدمها، ناخوداگاهانه ، جزیک صحنه ی خیمه شب بازی نمایشی بی اختیار نیست ، باهمه پیشرفت های علمی باجنگ وکشتارهای بی پایان موروثی ، و ساختن بمب های هسته ای پرتهدید برای نسل بشر ،باقدرت طلبی ها وثروت اندوزی ابرثروتمندان، وفقرچند میلیاردانسان معاصر....سعادت مند کسی است که باادراک وسیع این واقعیت ، خودراازاسارت تمام بلیه ها دور نگاه می دارد
؟.....؟..
تنها خودآگاهی صفات ملکوتی را درهرکسی بیدار وبالفعل می سازد......
#######
آدمی موجودی ناراضی است وهیچ چیز نارضایتی آدمی را ازوی جدا نمی کند اگرچه ادمی به ابزارهای بیرونی چنگ می اندازد وچنگ می زند تابه ارامش برسد اما هرگز به آرامش دست نمی یابد ، تنها راه رسیدن به آرامش هرکسی بازگشت بخویشتن اوست یعنی آدمی تنها با بازگشت بخویش وکشف واقعی خویشتن است که به آرامشی ابدی وجاودان میرسد
@@@@@@
آدمی بدون آنکه عمیقآ خویشتن را درک کند وبفهمد با سرپوش نهادن برروی بیم خود یا تحریف آن برده ی خودباخته ی اضطراب وترس درخویشتن است ... وتنها با مشاهده ی این ترس وبیم پنهان درخود می توان خودرا از اسارت آن برای همیشه خلاص نمود وبه ادراکی ورای این عقل معمولی رسید
@@@@@@@
مطالب این وبلاگ برای کسانی که قابل ادراک است نیاز به اثبات ندارد و برای کسانی که غیرقابل درک باشد قابل اثبات نیست
کتاب های چاپ شده ی شاعر
1- پرده ی راز
انتشارات فانوس کرمان
سال چاپ 1384
2- خود را بی پرده نگاه کنیم
انتشارات پایان تهران
سال چاپ 1395
تلفن تماس 09194947688
۳، رازمشاهده
کتاب دردست چاپ
تلفن شاعر
09132953437
....
درون پاک وتطهیرشده ی هرکسی برای وی گنجینه ای ومنبعی بی نهایت و غنی ونوبه نوست که لحظه به لحظه ودمادم دنیایی از نادانسته ها وکشف ناشناخته ها را برای وی ارمغان دارد. البته تجزیه وتحلیل اطلاعات اکتسابی، کشف ناشناخته ها نیست
..........
.......
بنده اصغرناظمی معزآبادی در سال 1337 درزیزآسمان پرستاره کویرمتولد شده ام .ازسال 1377 با آشنایی با کتاب « حضوردرهستی – کریشنامورتی » وتعمق دراین کتاب ومشاهده ی درخویش آبی را برآتش شعله وردرونی خود ریختم ، درزیرکوهی سنگین وجانکاه به یک باره احساس سبکی کردم وازبندوزنجیرهای مخوفی که سالهای سال براندام وروح وجان خود بافته بودم خلاصی یافتم وغیرمنتظرانه ازحصاری جزمی و تعبدی رها شدم واینجا بود که آزادی واقعی انسان را تجربه کردم ..... با مطالعه صفحه به صفحه ی کتاب آرامشی عمیق را درخویش احساس کردم و با گشوده شدن بسیاری رازورمزهایی که سالهای سال گریبانگیرم بودند چندین جلد دیگرازکتابهای « کریشنامورتی – عارف نام آشنای هند» را مهیا نموده وهمچنان با تشنگی مطالعه کردم . مطالعه کتابهای کریشنا انقلابی درونی را درمن بوجود آورده بود . تغییراتی ذهنی را درخویشتن مشاهده نمودم که به همین دلیل با آقایان دکترپیمان آزاد « مترجم کتابهای کریشنا مورتی ونویسنده چندین جلد کتاب ارزشمند وتحول ساز خودشناسی » ودکتر حبیب الله صیقلی « مترجم همان کتابها ونویسنده » درتهران ارتباط تلفنی برقرارکردم که چندسالی بطورمرتب این ارتباط ادامه داشت
من هرگز ازخویشتن موجودی ایده آل و آرمانی برای فریب و بازی دادن خود ودیگران نساختم بلکه سعی کرده ام ازهمان ابتدا درکناردیگران موازی با دیگران زندگی کنم ، موازی با دیگران درگریه وخنده و درشادمانی ورنج واندوه مشارکت داشته باشم ولی با چشمانی بازوگشاده مراقب مداوم اعمال وحرکات وتفکرات خود باشم . هرگز خودرا بازیچه ی عوامل وانگیزه های فریبنده ی بیرونی قرارنداده ام بلکه ریشه وعلت را همیشه درخود زیرمیکروسکوپ بصیرت خود قرارداده فقط آن را نگاه کرده وبه آن خندیده ام . وبه برکت این نگاه امروز چشم بصیرت درمن گشوده گردیده وتوانایی بیرنگ کردن فکرشرطی را درخویشتن به چنگ آورده ام
انسان درمحاصره ی «خود» درفضای بسته ای گرفتاراست که همان فضا سبب مسخ شدگی آدمی می گردد . کسی که چشمش به این فضا ی اسارت خویش گشوده گردیده ومراقب مداوم خود باشد می تواند ازمسخ شدگی خود را برحذردارد
انسان تنها زمانی که خودرا ازآشفتگی درونی خویش خلاص نماید به آگاهی دیگری دست می یابد که همین آگاهی مشعل هدایت او خواهد بود واورا ازهرانحراف ولغزشی مصون می دارد
:::::::::::::::::::::::::::::::
ذهن درهرکس مخزنی از افکار است ، لاکن حجمی از افکار مربوط به گذشته . و ماهیت واقعی ذهن اینگونه است که مارا ناخودآگاهانه درچالش فکرهای دیروزی وکهنه خود گرفتار می کند « افکار کهنه همان تمایلات وآرزوها و نیاز ها واحتیاجات زنجیره ای روزمره ما هستند و ذهن درحصار آنها به اصطلاح فریب انگیز خودش ، افکاری نو می آفریند که این فکر تازه و ذهن آفرین محصول همان دایره ی کهنه وافکار کهنه ومرده است ، و همین فرآیند به دلیل عدم آگاهی کافی نسبت به ماهیت ذهنی وعملکرد آن درخود ، سبب فریب اکثریت قریب به ااتفاق افراد می شود » . اگر بتوانیم ذهن را درخود از همه ی افکار کهنه تخلیه کنیم . بعداز آن ، دیگر ذهن فرد را دچار فکرهای کهنه نمی کند وبلکه افکاری دمادم نو وتازه درفرد جوشش می نماید که فکرهای کهنه ومرده ی گذشته نیستند و ازاینجاست که ذهن از قفس کهنگی رها شده وقدرت پرواز تا بی کران ولایتناهی را به چنگ می آورد . و تفاوت اغلب انسان ها نیز همین است . اگر افرادی چون مولوی یا بودا و.... می شوند اینان کسانی هستند که دردایره ی بسته ی افکار کهنه گرفتار نیستند بلکه افکاری نو به نو را درجهان هستی صید می کنند .این گونه افراد کسانی هستند که بال پرواز را درخود با رهایی از کهنگنی ها به دست آورده اند .
تمام تفاوت افراد درتمام زمین ودرهمه اعصار این است که اکثریت افراد روی زمین گرفتار افکار مرده ومنجمد در خودیم اما نادر افرادی این توانایی بالفعل را به دست می آورند واز اسارت فکر کهنه خودرا رها می نمایند ( فکر کهنه همان حجم اطلاعات ودانستگی های اکتسابی ماست ) ولی معدود افرادی ازاین دایره ی مخرب وویرانگر ومتشنج خود را خلاص می نمایند وبه آگاهی فطری وذاتی خویش می رسند . درصورتی که اغلب آدمیان به دنبال کسب اطلاعات وانباشت دانستگی هستند « چون روند کسب وانباشت ملک ومال وثروت و...» وانگشت شمار افرادی به دنبال کشف آگاهی ذاتی خود ، و تجلی آدمی درکشف واقعی خویشتن است یعنی کشف همان آگاهی ذاتی وباالفطره وخدادادی خویش ( که آن ماهیتآ چیز دیگری ست)و مداوای واقعی ما دراین است
آدمی همان ذهن است و ذهن نیز پدیده ای محاسبه گردرهرکسی ست وآدمی دردایره ی محاسبه گری « گریزاز زیان وبه چنگ آوردن سود» شرطی شده است که این واقعیت ذاتی هیچ کس نیست وتمام فجایع کوچک وبزرگ روی زمین دلیل همین بیگانگی انسان با خویشتن خودش ا ست
()()()()()()()()
آدمی ، ماهیتآ آنجه درباره خود می اندیشه نیست ( به همین دلیل تمام تعاریفی که فکرواندیشه درمورد انسان می دهد همه غلط است ) ...زمانی هرکسی میتواند به ماهیت واقعی وخدادادی خود دست بیابد که با سکوتی عمیق ( با کسب حداقل خودآگاهی) دردرون خود به کاوش وجستجو بپردازد.....
«خود» پدیده ای القایی و تحمیلی برگرده ی هرکسی ست که ماهیتآ تشنگی ونیاز است وهیچگاه سیری پذیر نیست ..... با خودآگاهی ( شناخت ماهیت ذهن وفکر وعملکرد فکر درخود ) می توان نسبت به وجود این پدیده ی کاذب وغیرواقعی آگاهی یافته ونسبت به کنترل وهدایت آن . خود را ازاسارت این پدیده ی تصنعی خلاص نمود به امید آن روز که تمامی انسان هادر روی کره ی زمین به این آگاهی دست بیابند ........
آدمی ، موجودی شرطی وبرنامه ریزی شده است وهمین شرطی شدگی اورا تبدیل به یک «ربات» نموده . رباتی فاقد اختیار و آگاهی لازم از خویش ( زمانی که فرد چشمش به ماهیت واقعی خودش گشوده وباز می شود ، درمی یابد که آیا بااختیار خود تلاش وحرکت می کند یا خیر؟... یا نیرویی مرموز ومبهم اورا کورکورانه باسرسختی به جلو می راند ).
انسان زمانی که بتواند بدون قضاوت وهرگونه پیشداوری آلوده ی ذهنی درمورد خود -خودرا در آیینه ی وجود خویش مشاهده نموده و بنگرد به خود واقعی خویش دست یافته است .
زندگی ساده ی آدمی برای او آنگونه غامض وپیچیده ومبهم شده است همانگونه که یک ریاضی دان متبحرفرمولهای ریاضی را می فهمد ماهیت واقعی زندگی نیزبرای کسانی قابل درک وفهم است که به خودشناسی به معنی واقعی رسیده باشند
گران بهاترین ارمغان انسان با خودشناسی رسیدن به آرامش ا ست که ازتمام تنش ها واضطراب ودلهره وبیم و نگرانی ها انسان خودرا با شناخت واقعی خویشتن است که برای همیشه رهایی میدهد
این مطالب برای کسانی نوشته می شود که اشتیاق وافر آگاه شدن را دارند وبا تمام وجود می خواهند خودرا ازکلاف سردرگم مصیبتی که بشرخودرا درآن گرفتار نموده رها نمایند . واگر برا ی کسانی پرسش باشد : آیا میتوان اززندان مصیبت وتیره روزی که انسان درآن اسیرافتاده است خودرا خلاص ورها نمود ؟ می گوییم . آری . می توان وشرط آن رسیدن به « خودآگاهی » است
ترس ازحقارت وپوچی ست که انسان را ناخودآگاهانه گرفتاردرخت تنومند وستبرهویتی کاذب نموده است وبه آسانی نیزنمی تواند خودرا ازاسارت آن درخت خیالی و توهمی خلاص نماید و سرسختانه برای حراست ازخود ، عمرش را قربانی حفظ آن درخت موهوم وخیالی می کند
انسان موجودی ست ازاد ، چون پرنده ، چون با د وچون ابر اما آن ازادی که انسان برا ی خودش دربند وحصارمعین می کند ومی آفریند آزادی انسان نیست بلکه فضای تناقض وتضاد ومشاجره ی اوست . آزادی واقعی را هرانسانی باید درخویشتن کشف نماید . آزادی تعیین شده ی بیرونی آزادی دیگران را نقض میکند وبرای آدمی مرز می سازد . اما آزادی درونی انسان ودیعه ایست که تمام انسان ها دراین آزادی یکی هستند . باکاوش عمیق درخویشتن است که انسان به آزادی واقعی دست می یابد
انسان ناآگاهانه کلافی به نام زندگی ؛ میل وامید وآرزوها ، ورنج واندوه ومرارت ها ، وستیزوجدال را برای خود ساخته وقرنها دراین کلاف مخرب خودرا با قهروخشونت اسیروزندانی نموده است ، باید این کلاف سرسخت را درهم شکسته وخودرا ازاسارت این زندان رها نمود . تازمانی که ازاین فضای جهنمی آزاد ورها نشویم ، ما گرفتارزندانی هستیم که جز ظلمت وتاریکی نیست . رهایی اززندان ذهن است که چشم انسان را به روشنایی ونور می گشاید ودرک بی واسطه ی حقیقت را برای آدمی امکان پذیرمی نماید
تنها سکوت درون پل ارتباط انسان تا بی نهایت وتا خداست
انسان موجودی شرطی ست وکسی که نسبت به شرطیت خویش وقوف نداشته باشد بازیچه ی بی چند وچون وبی اختیار محتویات ذهن خویشتن است ، تنها کسی که نسبت به این امرآگاهی لازم را داشته باشد می تواند مهاری به ذهن خویشتن زده ودربرابرتمایلات خوب وبد خویش « نفس تمایلات به دلیل مرضی بودنشان درانسان قابل ابهام وتردید وتامل هستند » خودباخته ی ذهن نشود
ذهن پیچیده ترین پدیده ی القایی دروجود آدمی ست که جز قدرت – با طیف وسیع آن - را نمی شناسد وهمین مرکزتوهمی دروجود انسان است که اورا برای به چنگ آوردن وشدن به بهایی بسیارگزاف کورکورانه به جلو پرتاب می کند ، شاید فهم هیچ واقعیتی برای آدمی مهم ترواولی ترودگرگون کننده ترازشناخت ماهیت ذهن درخودش نباشد . ذهن مرکزی تحمیلی وخودساخته دروجود ماست که فقط با قدرت سیراب واشباع می شود وآدمی اگرچشمش به این مرکزکاذب درونی گشوده نشود ، فعل وانفعال وبازتاب ها وعکس العمل های آن را درخود مشاهده نکند اگرفرهیخته ترین اندیشه مند نیزباشد ، این مرکزخیالی درونی ست که وی را دچار سراب فریب نموده وبازی میدهد . این ذهن شرطی ست که آدمی را با هزاران خدعه ونیرنگ وفریب برای استمرارخود به سوی سرابها روانه میکند واورا با هزاران دسیسه توجیه ، وظیفه مند حفظ وبقای خود می نماید . نیازنیست که بخواهیم دربرابراین واقعیت ، سرسختانه جبهه گیری کنیم . جبهه گیری یعنی غرق شدن بیشتردرمردابی که خودمان ناخودآگاهانه برای خود آفریده ایم وناآگاهانه نیزسرسپرده ی این مرداب مخوف می شویم . واقعیت ، واقعیت است وتوسط ما ، تغییرناپذیر است . راه درست این است که واقع بینانه به اعماق وبه پنهان وجود خود رخنه نموده واین موجود زیرک را درخود ببینیم . وبادیدن ومشاهده ی آن ، خودرا ازاسارت وبرده گی این پدیده ی شوم نجات دهیم .
ما ازدنیای دیگری حرف می زنیم ؛ دنیایی بکروناشناخته که دردرون یکایک انسانها به ودیعه نهاده شده وهرکس توانایی کشف آن را درخویشتن دارد . دنیایی که ازتمام تضادها ، وستیزوجدال ورنج وغم ها مبراست ودرآنجا انسان دمادم تازه ترین پدیده هارا کشف می کند . آنجاست که آدمی تازه مفهوم ومعنی عشق را می فهمد وبا کشف عشق ازجهان ارزشی خویش فراترمی رود . آنجاست که زندگی مفهوم واقعی اش را به آدمی نشان میدهد وانسان با رها شدن اززندگی ارزشی به مقامی الوهی می رسد .
اگرچه اغلب واکثریت مردم ازمحدوده ی فکری خویش فراترنمی روند ودرباره ی آن چیزی هم نمی دانند ولی سوال اینجاست آیا مغزانسان توانایی هایی هم غیرازاین توانایی معمول وشناخته شده که همان قدرت تفکرواندیشیدن است دارد یاخیر؟ می گوییم ؛ آری . مغزانسان توانایی های خارق العاده دیگری نیزدارد که آن توانایی شگرف را زمانی آدمی درخویشتن می تواند درک کند وبفهمد وتجربه کند که ازفکرمعمول وشناخته شده فراتربرود . سفربه ماورای فکربرای انسان امکان پذیراست آن هم زمانی که انسان با آگاهی ووقوف کامل به خویشتن حصارفکررا درخود درهم شکسته وازاسارت فکرخودرا رها نماید به فضای دیگری وارد می شود که فضای معمولی نیست . فضایی بکروناشناخته است . دنیایی پاک ومبرای ازتمام انحراف وآلودگی ها ست
جوشش هرفکردرضمیرانسان بطورناخودآگاهانه ، آدمی را اسیرخود میکند . هرقدرسطح آگاهی واطلاعات فرد پایین باشد ویا بالا ، فکر باتمام نشیب وفرازوزیروبم ها وبا تمام بارمنفی ومثبتش « که همه ماحصل همان فکرهستند » یکایک آدمیان را درمحاصره کامل خود دارد . فکری که درآدمی جوشش کرده ووی را دربند خود نگاه می دارد یک فکرسطحی وحباب روی آب است اگرچه آدمی آن را درخود بسیارعمیق ومتعالی بخواند . درمیان تمامی انسان ها هرکس نیزبازتاب فکررا برای خود «وحی منزل» تلقی می نماید ، اما راه رهایی ازفکرسطحی نیز برای انسان وجود دارد .
انسان ذاتآ موجودی متناقض ودوگانه نیست بلکه این تناقض ازره آوردهای ذهن ویا بهتراست بگوییم همان ذهن شرطی است وتازمانی که آدمی درمحاصره ی این جبرمتناقض باشد هرگز نمی تواند «وحدت ویگانگی» را درک کند واگرازیگانگی ووحدت گفتگو میکند این لقلقه ی زبان اوست . باتخریب ذهن ورهایی کامل ازاین هویت پوشالی ما می توانیم بیرنگی ویگانگی انسان را درخویشتن کشف کنیم . اگرازنظرگاه فلسفی بگوییم انسان موجودی متناقض ودوگانه است پس رمزوحدت ویگانگی چیست ؟...
با آزادی بی قیدوشرط -رهایی مطلق ازتمام قید وبندها - است که آدمی به تعالی وکمال می رسد وحصارهای پیرامون خود را ازهم می گسلد وبه سرزمین ناشناخته ها وارد می شود
چندان به فکرخود اعتماد مکن چون فکرپدیده ای شرطی وبرنامه ریزی شده وموروثی دروجود انسان است که جزآشفتگی وسرگردانی وسردرگمی ونگرانی را نمی شناسد (فکرانسان ابتروشکسته نگراست وتوانایی نفوذ به عمق هیچ موضوعی وپدیده ای را ندارد ) وماغالبآ فکرشرطی را درضمیرخویش باکسب شاخه های متعدد دانش وآگاهی تقویت نموده وتعالی میدهیم وازماورای فکردرخویشتن آگاهی لازم را نداریم .
تجربه ی سکوت درون ، تنها با غیبت وعدم حضورفکرامکان پذیراست چون فکرپدیده ای آشوبگروسرگردان درضمیراست وتا درضمیرانسان حضورداشته باشد آدمی گرفتارفکرسرگردان خویشتن است وازکشف سکوت درونی غافل میماند .
آدمی مسافری ست که ازتولد تا مرگ فیزیکی لحظه ای ودمی ازسفر بازنمی ایستد . اگردرایده آل ترین ومعنویت بخش ترین مکان ازحرکت بازماند دچارانجماد وفساد گردیده است . حتی اگرمکان توقفش بخشش وسخاوت باشد . سخاوت وبخشش نیزبرای یک مسافر رازی ست که باید گشوده گردد . حال ای مرد مسافرهرقدرسبک بارباشی ، برای سفرسبک بال تروآزادتری . پس اگرزندگی نیزتورا وزنه ای ست ، راززندگی را برای خویشتن بگشا وازاسارت خودرا رهایی ببخش .
شخصیت واعمال ورفتارانسان ماحصل افکاراو وفکرآدمی بازتاب ذهن و ضمیرشرطی وبرنامه ریزی شده ی او ست
اگرچه بعضی از اندیشه مندان انسان را موجودی پیچیده ومبهم می انگارند . اماواقعیت این نیست وانسان زمامی که خودرا ازپیچیدگی درونی « ذهن شرطی» خویش رها نماید تازه درمی یابد که موجودی بسیارروشن وشفاف وغیرمبهم است .
|