|
خـــــــودشناسی
|
||
|
......بیایید خود را بیشتر بشناسیم..... |
بدون خودشناسی ونرسیدن به خودآگاهی ، انتحاب آیین وایدئدلوژی ومکتب یک سرگرمی ست . ماباید قبل از گزینش هر آیینی وهر ایدئولوژی ومکتبی ، ابتدا باخودشناسی غبارهای زائدذهنی را در خود کاملا پاک ومحو ونابود کنیم. بعداز آن حقیقت برای ما بدون فریب خود آشکار می شود . این تجربه برتر ی ست که با خودآگاهی ، همه می توانیم به آن برسیم . وتنها خودآگاهی ست که هرکس را ماهیتا متحول ودگرگون می کند وفرد را از زمین به عرش می رساند . ذهن شرطی شده در افراد هر فردی را گیج ومنگ ، ومات نموده واورا اسیر خدعه و فریب می سازد . ذهن شرطی نه آنکه فرد را دچار دسیسه ونیرنگ می کند بلکه زندگی را آمیخته به فریب می سازد . اگر می خواهیم خودرا از توهم وخیال ونیز خطای پندار وخودفریبی(فریب ذهن خود ) جداسازیم باید خودرا " آنچه هستیم " درخود باشناخت دقیق و عمیق خود ورسیدن به خودآگاهی به دست آوریم . بیایید صادقانه به موضوع نگاه کنیم ، وببینیم ما درچه بزنگاهی گرفتار شده ایم !... درحالی که مادارای هویت ویا ماهیت دیگری در خودهستیم که آن هرگزگرفتار سدّ ها وموانع و کمیت های جهان رنگارنگ و ملون نمی شود ولی هنوز برای عموم مردم ناشناخته است و اغلب از آن بی اطلاع وبی خبریم . عارفانی هم که به خودآگاهی وکشف ماهیت حقیقی خود رسیده اند وموفق به کشف گنج الوهیِ خود شده اند ، کلام وشعر آنان به دلیل عدم آگاهی وناخودآگاهی ما ، مارا در ورطه وکلاف سخن گرفتار می کند ، ودرخود می پیچد یعنی هرگز نمی توانیم با گفتار آنان ارتباط واقعی برقرار کنیم .بلکه به ظن خود پیام آنهارا برای خود تعبیر می کنیم . این فاجعه ای ست که بعداز قرنها ، همچنان باوجود اندیشه مندان بسیار برجهان بشری حکم فرماست . این مشکل یک گروه از انسانها یایک کشور نیست بلکه اندیشه ی خطای بشر درتمام زمین است که هنوز غالب انسانها با تمام توانمندی های عقلی و پیشرفت های حیرت انگیز فکری در زمان معاصر موفق به درک و رهایی از آن نشده اند . گریز ما از خود سبب هلاکت ماست اماهرگز نخواسته ایم این واقعیت را درخود بطور عمیق وروشن درک کنیم واز آن تبدیل به موجوداتی خشونت بار شده ایم . راه حقیقی ما یک راه انسانی ست که درآن مهر وعاطفه و همنوع دوستی وگذشت ومهربانی ست ولی ما راهی را طی طریق می کنیم که تقابل وستیز را درما تولید وگرفتار خود می کند .
درتمام جهان دوگونه انسان وجود دارد ، گروهی از انسانها که سطح را می بینند وگروه دیگری که عمق را ، قوانین کشورها توسط افرادی نوشته می شود که سطح را می بینند و اداره کشورها نیز توسط همانها انجام می شود ، افرادی که عمق را می بینند ودر اقلیت نسبت به جمعیت قرار دارند ارزشهای اجتماعی را بوجود آورده واز آن می گویند . اما کسانی که به هویت واقعی خود وقوف یافته وآن را در خود کشف می کنند ، هنوز افرادی نادر و معدود هستند .
تنهاباخودآگاهی می توان خودرا از هجوم توهم و خیال ورویا مصون نمود ، اماماهنوز مضرات وخطرات و آسیب های خیال و توهم را در زندگی خود نمی بینیم ، چون روشنایی حقیقت را درخود تجربه نمی کنیم . خودشناسی ورسیدن به خوداگاهی گذر از ظلماتی ست که فرد را به نور وروشنی پیوند می دهد.
شناخت انسان از خود ، شناختی بسیار سطحی ست وآن شناختی ست که جامعه به عنوان یک ابزار به افراد براساس آگاهیِ اکتسابیِ خانواده و جامعه وفرهنگ القاء می کند . جامعه از فرد ابزاری تغییر پذیر وکمال جو ( براساس ایدئولوژی و تعاریف جامعه) می سازد . وآنچه اکثریت برای تحول وکمال جویی خود به دنبال آن هستند به دست آوردن قدرت ومقام وثروت است ونحوه ی زندگی کردن آن هم در یک آرامش سطحی که هرگز آرامش حقیقی وواقعی انسان نیست ، بلکه سایه و شبهی از آرامش و مسرت ا ست که افراد سعی می کنند آن را به دست بیاورند در حالی که یکایک افراد وقتی عمیقا نگاه کنیم نه آرامش واقعی دارند ونه مسرت وشادمانی به دست آورده اند که برای آنها لذت بخش باشد ، بلکه گرفتار آرامشی خیالی ورویایی اند . بارها بیان شده ، که آرامش واقعی انسان در کشف هویت و حقیقت خویشتن است که اورا به کمال آرامش وخجستگی وفرخندگی می رساند ، اما انسانها آرامش را برای خود در مقایسه و رقابت و پیشی گرفتن وبرتری جویی به دست می آورند که این آرامش سایه ای از آرامش واقعی وحقیقی آنهاست( آرامشی رویایی وخیالی وغیر واقعی ) که نگرانی واضطراب را در بطن خود دارد وهرگز آرامش واقعی و ذاتی افراد نیست . آرامش در کُنه وجود ما جاری ست ، باید با کنار زدن موانع بیرونی و درونی به آن دست بیابیم ، هنوز اغلب افراد کشورهای گوناگون نسبت به این حقیقت پنهانِ در خود آگاهی لازم را ندارند . به همین دلیل اسیر آرامش کاذبی می شوند که ناخودآگاه به آنها تلقین می شود . بالاترین مقام وقدرت و بیشترین مال و ثروت را به دست آوردن اصولا آدمیان را سیراب و اشباع می کند وهرکس کمال خود و یافتن آرامش را در رسیدن به آنها می بیند. ولی وقتی انسان را عمیقا از نظر روانی و روحی واکاوی کنیم ، می بینیم که با به دست آوردن اینها ، باز انسان موجودی ناراضی ونگران ، وگرفتار رنج و اندوه واضطراب است . اگر روزی انسان به ماهیت وساختار واقعی خود دست بیابد ، به آرامش حقیقی می رسد و بیگانگی با هویت خویشتن عامل رنج و اندوه و نا آرامی مداوم مردم است . درست زیستن شرط به دست آوردن آرامش است . وخلاف آن ناسالم زندگی کردن سبب آلام و رنج برای ماست . ماباید خوداگاه درست زندگی کردن را باارتباط با خویشتن خود بیاموزیم . درغیر اینصورت همیشه گرفتار اندوه و رنج و عذابیم . آموزش های بیرونی برای ما شخصیتی مغایر با شخصیت واقعی مان می سازند اما تجربیات خوداگاه درونی مارا به شخصیت حقیقی مان وصل می کنند . گنج نهفته در درون ماست که باید با محوِ موانع درونی وبیرونی به آن گنج سرمدی والوهی دست بیابیم . تعاریف زیادی برای انسان تابه امروز شده ، اما انسانی را که به عوامل فریبنده بیرونی متصل می کنند انسانی ست که اورا با هویت واقعی وذاتی اش بیگانه کرده اند ، اما تعریفی که فرد را به گنج درونی خود ارجاع داده باشد ، انسان را به حقیقت خود فراخوانده ، که فرد باید خوداگاه آن گنجینه الوهی را در خویشتن به دست بیاورد . هرچه کمتر به عوامل بیرونی پای بند شویم بیشتر می توانیم با خوداگاهی با درون خود ارتباط برقرار کنیم . واصولا کسانی که کمتر به عامل های بیرونی دابستگی یافته اند آرامش بیثتری را ناخودآگاه در خود تجربه می کنند وقاعدتا افرادی آرام هستند . این درهستی فلسفه ی غیر قابل تردیدی ست . فلسفه زندگی انسان جز رقابت ، وبرتری جویی و صدر نشینی نیست ودراین روند تاریک ، هستیِ حقیقی وواقعی انسان مفقود و ناشناخته میماند . درصورتی که انسان اگر بخواهد به آرامش و امنیت و رستگاری برسد لاجرم باید با خودآگاهی هویت حقیقی خود را در خویشتن به دست بیاورد . واین حقیقتی ست که هریک می توانیم در خویشتن به آن برسیم هرچند سهراب سپهری می گوید ؛
شاعران وارثان خردوروشنی اند
اما این حقیقت یکایک انسان هاست ولی شاعران در طول قرون گذشته پیشرو بوده اند وبه آن بیشتر دست یافته اند .
رفتار وکردار ، واعمال وتفکرات آدمیان باخشونت و ستیز ونزاع آمیزش پیدا کرده . دررفتار زن وشوهرها باهم فرزندان با پدر ومادر و مادروپدرها با فرزندان ، رفتار تمام مردمان وتفکر تمام مردمان بایکدیگر ناخوداگاه به سوی جدال و کشمکش سوق داده می شود وبروز جنگهای ویرانگر با یکدیگر از وجود همین رفتار وتفکر در مردمان سرچشمه می گیرد . درحالی که انسان با خودشناسی و کشف هویت واقعی خود از تمام خشونت و قهر و ستیز وجدال ها و جنگهای هستی سوز ، خوداگاهانه مبرا و پاک می شود ویک زندگی توام با صلح و آرامش و بی نگرانی و اضطراب به دست می آورد . وهدف واقعی ولی فراموش شده تمام مردمان جز همین نیست . حقیقت هرانسانی در خود وی به ودیعه نهاده شده و فرد باید باخودآگاهی به حقیقت خود ورود پیدا کند . بیایید اعمال ورفتار وتفکرات خود را در خود صادقانه واکاوی وبررسی کنیم ، هم مجرم و هم قاضیِِ بی طرف خود باشیم ما به راستی به چه می اندیشیم وبه دنبال چه هستیم ؟ بخاطر چی بایکدیگر در تقابل و نزاعیم وهرگز در ما گذشت وایثار به نفع دیگری ودیگران سرمویی وجود ندارد ؟!... آیا مطمئنیم ، اندیشه وفکر ما اندیشه ای آلوده و خطا نیست ؟
ذهن در ما حوضچه ای آلوده است و آب شفاف و زلالی هم که در آن سرازیر شود آلوده می شود . افکاری که از ذهن تراوش می کند ، افکاری خطا و انحرافی و آلود اند که مارا به درک حقیقت یک امر وسوژه هدایت نمی کنند ودچار انحراف وخطا می کنند . برای درک درست هر موضوعی باید ابتدا حوضچه ذهن را لایروبی وکاملا پاک سازیم . ذهن سوژه ای خطا را در خود بوجود آورده ، این سوژه (خود) در ذهن است که ذهن را همین سوژه دچار (خودمحوری) گردانده . خود شیشه تاریکی ست که درمقابل چشم هرکس قرار گرفته واز دیدن شفاف فرد را محروم می کند . ماتازمانی که در اسارت (خود) در ذهن باشیم ذهنمان آلوده است ومارا از درک حقیقت خود دور می کند . انسان طبیعتا موجودی خودمحور نیست ، خطای ذهن ، اورا دچار خودمحوری کرده ، کسانی که بتوانند اعمال ورفتار ذهن/فکر را در خود روشن و شفاف ببینند ، می توانند خودرا از اسارت و خطای ذهن ساخته رها وجدا نمایند . بعداز این است که چشم فرد به افق های روشن دیگری گشوده می شود . ذهن گنجینه اطلاعات ودانستگی های ماست واز خودش پایگاهی برای حفظ (خود) ساخته که همین پایگاه ، زندان اسارت تمام عمر هرکس می باشد .
ما، در فضایی تاریک گرفتار شده ایم واز آن دچار ناامنی و نا آرامی ، واستیصال و درماندگی هستیم ، باسرو، دست کوبیدن به درو دیوار این فضای بسته وتاریک می خواهیم به آرامش برسیم وخودرا از این زندان رها کنیم وامرمسلمی ست که ناآرامی وناامنی ما بیشتر وبیشترو مضاعف می شود وهرگز احساس آرامش نمی کنیم . این سرنوشت تالم بار بشری ست که تنها با خودآگاهی و رسیدن به حقیقت خود هرکس می تواند از اسارت آن رهایی بیابد . فضای بسته ای که می گوییم ، آفریده ذهن شرطی شده ماست . ذهن دراین فضای محدود وتاریک مارا نااگاهانه گرفتار کرده وهمان ذهن نیز با خدعه وفریب هایش مانع رهایی ما از این فضای تیره وتاریک می شود . چرا ذهن مانع رهایی و نجات ما می گردد ؟... چون ذهن رشد وترقی این فضای بسته را یرای ما هویت ، ماهیت وشخصیت تلقی می کند برای همین باهرنیریگ ودسیسه وباهر استدلالی سعی در توجیهِ کورِ ما وحفظِ وبقای مداوم این فضارا دارد. ولی مشاهده ی رفتارهای ذهن/فکر در خود ، می تواند مارا از اسارت ذهن رهانموده و دنیای ساختگی وتوهمی ذهن را در ما متلاشی کند .
علام همت آنم که زیر چرخ کبود
زهرچه رنگ تعلق پذیرد آزاد است ......حافظ
آیا می توان دارنده بود ولی دلبسته نبود ؟
دلبستگی عامل اسارت ، انجماد و خطااندیشی ما می شود ، روشن نگری را در ما نابود می کند واسیر سیاهچالی مان می کند که در آن نگران ، ودروحشت و اضطرابیم . اعتماد به دیگران از ماسلب می شود ، بطورمداوم دچار تتش های کور وبی هدف می شویم . سازش و صلح اززندگیمان رخت برمی بندد ، عاصی وسرگردان وبی هدف به دنبال علت وانگیزه های کور وخشونت بار می رویم .
زندگی درزاویه ای برای ما شادی بخش ومسرت بار می شود که به تمامیت خود رسیده باشیم . باتمامیت خود ، زندگی هلول دیکری را به ما عطاء می کند . رنج و اندوه در هرکس بسیار بی رنگ می شود ، افراد با درک تمامیت خود به ادراک ناشناخته هایی می رسند که همان مجال هراندوه و مرارتی را از ما دور می کند . آن ناشناخته ها قاموس زندگی بشررا دیگرگون و متحول می کنند . زندگی روزمره آدمیان جز قدرت طلبی و زیاده خواهی و انباشت گری نیست اما خودآگاهی قاموس دیگری را از زندگی به فرد نشان می دهد که قدرت طلبی و زیاده خواهی وانباشت گری ، دیگر در فرد خودنمایی ندارند . که نتفجه آن آرامش وطمانینه غیر قابل بیان فرد است که بهره و نصیب او می شود .
تنها قدرت و مقام و مال و منال و مکنت عامل دل بستگی نیستند ، ایدئدلوژی ، عقاید و فرهنگ و ملیت و نژاد پرستی نیز عامل های قوی دلبستگی وانحصار ودربند افکندن و ار دست دادن هویت ما می شوند . دل بستگی ار هر جهت ، سیاهچالی ست که افراد را در خود گرفتار می کند .
آنچه انسان از آن دورافتاده ، ماهیت واقعی خویشتن اوست که وی را به سیاهچال های ویرانگر وتخریب کننده گرفتار می کند و فرد بابازگشت به خویشتن ، یعنی کشف ماهیت واقعی خود و وصل شدن به حقیقت خود با خدا پیوند پیدا می کند . وبراستی ببینیم ، آنچه انسان درباره ی خود می داند وآنچه انسان حقیقتا هست ، تفاوت از کجا تا به کجاست !... آدم ها ناخوداگاه گرفتار آن آگاهی ودانستن هایی می شوند که نفس این دانستن و آگاهی جز اسارت گریزناپذیر افراد نیست . در حالی که رهایی هرکس ، رها شدن از اسارت دانستگی های خویشتن اوست . ظرفیت واقعی ونامحدود ، وبیکران والوهی انسان در بی ذهنی او ، خودش را به فرد نشان می دهد وتا دراسارت ذهن باشیم گرفتار فضایی تیره وتاریک وبسته بیشتر نیستیم واین فضا لبریز از رنج واندوه و آلام و تضاد وتناقض است .
انسان تنها از طریق خودش ، یعنی شناخت واقعی خود وکشف گنجینه درونیِ خود ، می تواند به حقیقت برسد وخدا دراینصورت برای افراد قابل ادراک است . خدایی را که ما هریک برای خود می آفرینیم ، خدای واژه وکلمه است . وخدای کلمه جز رویا وخیال و توهم وپندار باطل نیست .
............
تو همیشه هستی
نابودن ،
بی معنا ترین واژه درقاموس هستی ست .
ما ، ولیکن
بی تو ،
درنیستی شناوریم .
این فهم ساده را ،
ازهجوم غفلت خود ، برنمی تابیم
..................
بی خودشناسی ، هرراهی به سراب ختم می شود ...... قبل از آنکه بخواهیم خدارا بشناسیم ، باید خودرا بشناسیم..... بی خودشناسی ، خداشناسی جز غرق شدن در مرداب توهم نیست ..... ومشکل بشر این است که خداشناسی را بی خویشتن شناسی برمی گزیند
به آدمی نرسیدی خدا چه میجویی
زخودگریختهئی،آشنا چه میجویی ..... اقبال لاهوری
__________
آیا می دانیم ؛ عبادت ما سرپوشی برروی ترس ماست ؟...یعنی ما با ترس خود نمی مانیم که با مشاهده ی آن ، آن را در خود ریشه کن کنیم و خالصانه به عبادت بپردازیم . بلکه سرپوشی با عبادات خود برروی ترس مان می گذاریم تا باندیدن آن ، سبب تالم و آزار ما نشود .
_____________
آدمی باشناخت واقعی خود ، به بینشی دست می یابد که جهانی لایتناهی وبی مرزو حصر برای اوست ، دایره المعارفی که همان ، پاسخ به تمام ابهامات بشری ست . در حالی که باور وعقیده برای هرکس سرزمینی محدود را برای فرد ساخته ووی را در آن دربند وزندانی می کنند ولی بینشی که با خودشناسی ، هرکسی از ان برخوردار می شود ، فرد را ازتمام باور و عقاید ، ودام و بند و حصارها رهایی می بخشد وبه جهانی ناشناخته وبیکران و لایتناهی اتصال می دهد .
*******
انسان ، موجودی آزاد ورها آفریده شده واین حقیقت اوست . امااز هر سوژه وانگیزه ای که بتواند مارا به حقیقت خودمان نزدیک کند دوری می کنیم . وفلسفه ی زندگی بشر بگونه ای طراحی سده که هرکسی با چنگ انداختن به عوامل بیرونی ، از حقیقت خود ناخودآگاه دور می شود
*********
هرکس ، می تواند در خویشتن انسان دیگری را کشف نماید وبا آن انسان در کمال آرامش زندگی کند . انسانی که گرفتار خصومت و کینه ودشمنی نیست ، دربند هنجار ها و باید ونباید های اجتماعی نیست . انسانی ست که کارش پیوسته سکوت ، و مشاهده وکشف ناشناخته هاست .واین رازِ ناگشوده ی کمال انسان است . انسانی که در طول تاریخ تا به امروز بسیاری آن را در خویشتن کشف کرده اند وبا آن با تمام هیاهو و غوعا های پیرامونشان زندگی کرده اند . باور وعقیده داشتن درباره ی این انسان کشفِ واقعی آن نیست بلکه خیالی ست از آن انسان که وارد باور وعقیده می گردد (این یک ایدئولوژی ونظریه نیست که نظریه ای مغایرومخالف آن دردیگری بوجود آید ، بلکه واقعیت کشف ناشده ی وجود انسان است که بی تردید وابهام درهرکسی وجود دارد)
***
هرکس می تواند در خویشتن اندیشه و تفکر خودرا با اصلاح وپاک سازی و پرورش درست آن ، تحت کنترل مداوم خود درآورد . وبالعکس آن این تفکر واندیشه است که درهرکسی فردرا تحت کنترل وهدایت ناخودآگاه خود دارد
******
ما آدمیان گرفتار یک کنش وواکنش های ذهنی در خود هستیم ، وهمین کنش های ذهنی به محضِ وقوع ومحقق شدن شان در مغز ، مارا گرفتار خود کرده و به دام می اندازند . اغلب ما از مشاهده ی این فعل و انفعال در خود ، خودرا ناخودآگاه دور نگاه می داریم وسعی می کنیم هیچگاه چشم مان را دربرابر شان باز نکنیم . اما هستند کسانی ، که نیروی بصیرت در گذر زمان در آنها قوی وبالفعل گردیده وناخودآگاه فعل و انفعال های نادرست وغلطِ ذهن/فکر را در خود می بینند وچندان بهایی برای آن قایل نشده وخودرا اسیر وخودباخته ی فعل و افعال ذهن درخود نمی کنند . کسانی که با کسب خوداگاهی لازم نسبت به شگردهای ذهن در خود بیدار و هشیار شده اند ، انسانهای سعادتمندی هستند که کمتر اسیر ذهن خیالباف و رویاپرداز ودسیسه گر خود می شوند ویااصلا گرفتار آن نمی شوند ، واصولا اینگونه افراد همیشه با سکوت ومشاهده ی ناخوداگاه وخوداگاه خود مانوسند وسعی می کنند خودرا از چالش های اجتماعی ، از پیشداوری و قصاوت ، از سهل انگاری دربرابر ذهن خود، دور نگاه دارند . ما قبل از آنکه واقعیت و ماهیت واقعی ذهن را در خود دیده و آن را از تجاوز باز داریم ، اسیر کمال پنداری ذهن در خود گردیده و به دا م آن گرفتار می شویم .
***
این اندیشه وفکر است که در هر کسی ، فرد را تحت استیلا وانحصار تام وتمام وکور خود دارد وبرای هرکسی زندانی تنگ وتاریک وخفقان بار می آفریند . وقتی فکر واندیشه در فرد وجود ندارد ودر غیبت است با سکوت ونبودن فکر در خود ، هرکسی می تواند شفاف وروشن وبی پیرایه در خویشتن ببیند که تمام راههای انتخابی فکر در هرکسی ، خطای محض و دروغی بزرگ است که فکر صاحب خودرا کورکورانه در خویشتن اسیر راههای پوچ وبی هدف می نماید ومجال شفاف وروشن بینی را از وی می گیرد .اندیشه درهر کسی بر محور ، خود، شکل می گیرد وبرای بقای - خود - طرح و توطعه می ریزد اما با محو آگاهانه ی فکر در خود، جهان دیگری بروی فرد گشوده می شود که جهان -خود - وجهان مقایسه ورقابت ودوام و بقای-خود - نیست ، بلکه جهان وحدت ویگانگی ست درحالی که دنیایی را که اندیشه/خود برای بشر بنا میکند دنیای دوکانگی و تفرقه وجدایی ست ..مشاهده ی بی دغل وروشن فکر در خود ، هرکسی را می تواند از اسارت فکر خلاص نماید
،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،
آدمی ناخودآگاه گرفتار خودی کاذب در خود گردیده ، چون این تغییر و تحول ، ریشه ای مغزی در آدمی دارد به همین دلیل این نقطه ی کاذب در ذهن ، اختیار هرکسی را تام وتمام در چنگ خود دارد و به ندرت افرادی نسبت به این مرکز در خود ، آگاهی می یابند وخودرا از اسارت این مرکز غیر واقعی ودروغین رها می سازند واختیار خود را خود به دست می گیرند ، ولی اکثریت نسبت به آن در خود هیچ آگاهی ندارند
***
خیال یاهمان ظن وگمان ریشه در فکر دارد ، و یابهتراست بگوییم همان فکردرهرکسی ست. وتفکررادرهرکسی برانگیخته وفردرااسیروگرفتار می کند وازدرک وکشف حقیقت که ماورای فکر وپندار است محروم می سازد(حصاری که اغلب مردم دریکایک جوامع بشری اعم ازپیشرفته وغیر پیشرفته باسواد وبی سواد گرفتار آنند) . چون تنها باغیبت کامل فکر، درک حقیقت برای هرکسی ممکن می گردد.
@@@@@@@
شعرمن، شعرتفنن وسرگرمی یاشعرمبارزه نیست بلکه شعر تحول ودگرگونی فردی ست که با اگاهی یافتن افراددرباره ی خود ۰۰۰باخودشناسی ، یانفوذ به زوایای پنهان خود۰۰۰درهرکسی محقق میشود. اگرچه درمیان هزاران نفر تنها یک نفرباعمق ومحتوای اشعار ارتباط برقرار نماید
...............
هرکسی برای رسیدن به رهایی واقعی باید خود را از اسارت ، کلاف دانستکی های خویش(اسارت فرهنگ وباورها و....) کاملا خلاص نماید
................
زندگی رنج آلود وفرورفته درغم واندوه ماآدمها، ناخوداگاهانه ، جزیک صحنه ی خیمه شب بازی نمایشی بی اختیار نیست ، باهمه پیشرفت های علمی باجنگ وکشتارهای بی پایان موروثی ، و ساختن بمب های هسته ای پرتهدید برای نسل بشر ،باقدرت طلبی ها وثروت اندوزی ابرثروتمندان، وفقرچند میلیاردانسان معاصر....سعادت مند کسی است که باادراک وسیع این واقعیت ، خودراازاسارت تمام بلیه ها دور نگاه می دارد
؟.....؟..
تنها خودآگاهی صفات ملکوتی را درهرکسی بیدار وبالفعل می سازد......
#######
آدمی موجودی ناراضی است وهیچ چیز نارضایتی آدمی را ازوی جدا نمی کند اگرچه ادمی به ابزارهای بیرونی چنگ می اندازد وچنگ می زند تابه ارامش برسد اما هرگز به آرامش دست نمی یابد ، تنها راه رسیدن به آرامش هرکسی بازگشت بخویشتن اوست یعنی آدمی تنها با بازگشت بخویش وکشف واقعی خویشتن است که به آرامشی ابدی وجاودان میرسد
@@@@@@
آدمی بدون آنکه عمیقآ خویشتن را درک کند وبفهمد با سرپوش نهادن برروی بیم خود یا تحریف آن برده ی خودباخته ی اضطراب وترس درخویشتن است ... وتنها با مشاهده ی این ترس وبیم پنهان درخود می توان خودرا از اسارت آن برای همیشه خلاص نمود وبه ادراکی ورای این عقل معمولی رسید
@@@@@@@
مطالب این وبلاگ برای کسانی که قابل ادراک است نیاز به اثبات ندارد و برای کسانی که غیرقابل درک باشد قابل اثبات نیست
کتاب های چاپ شده ی شاعر
1- پرده ی راز
انتشارات فانوس کرمان
سال چاپ 1384
2- خود را بی پرده نگاه کنیم
انتشارات پایان تهران
سال چاپ 1395
تلفن تماس 09194947688
۳، رازمشاهده
کتاب دردست چاپ
تلفن شاعر
09132953437
....
درون پاک وتطهیرشده ی هرکسی برای وی گنجینه ای ومنبعی بی نهایت و غنی ونوبه نوست که لحظه به لحظه ودمادم دنیایی از نادانسته ها وکشف ناشناخته ها را برای وی ارمغان دارد. البته تجزیه وتحلیل اطلاعات اکتسابی، کشف ناشناخته ها نیست
..........
.......
بنده اصغرناظمی معزآبادی در سال 1337 درزیزآسمان پرستاره کویرمتولد شده ام .ازسال 1377 با آشنایی با کتاب « حضوردرهستی – کریشنامورتی » وتعمق دراین کتاب ومشاهده ی درخویش آبی را برآتش شعله وردرونی خود ریختم ، درزیرکوهی سنگین وجانکاه به یک باره احساس سبکی کردم وازبندوزنجیرهای مخوفی که سالهای سال براندام وروح وجان خود بافته بودم خلاصی یافتم وغیرمنتظرانه ازحصاری جزمی و تعبدی رها شدم واینجا بود که آزادی واقعی انسان را تجربه کردم ..... با مطالعه صفحه به صفحه ی کتاب آرامشی عمیق را درخویش احساس کردم و با گشوده شدن بسیاری رازورمزهایی که سالهای سال گریبانگیرم بودند چندین جلد دیگرازکتابهای « کریشنامورتی – عارف نام آشنای هند» را مهیا نموده وهمچنان با تشنگی مطالعه کردم . مطالعه کتابهای کریشنا انقلابی درونی را درمن بوجود آورده بود . تغییراتی ذهنی را درخویشتن مشاهده نمودم که به همین دلیل با آقایان دکترپیمان آزاد « مترجم کتابهای کریشنا مورتی ونویسنده چندین جلد کتاب ارزشمند وتحول ساز خودشناسی » ودکتر حبیب الله صیقلی « مترجم همان کتابها ونویسنده » درتهران ارتباط تلفنی برقرارکردم که چندسالی بطورمرتب این ارتباط ادامه داشت
من هرگز ازخویشتن موجودی ایده آل و آرمانی برای فریب و بازی دادن خود ودیگران نساختم بلکه سعی کرده ام ازهمان ابتدا درکناردیگران موازی با دیگران زندگی کنم ، موازی با دیگران درگریه وخنده و درشادمانی ورنج واندوه مشارکت داشته باشم ولی با چشمانی بازوگشاده مراقب مداوم اعمال وحرکات وتفکرات خود باشم . هرگز خودرا بازیچه ی عوامل وانگیزه های فریبنده ی بیرونی قرارنداده ام بلکه ریشه وعلت را همیشه درخود زیرمیکروسکوپ بصیرت خود قرارداده فقط آن را نگاه کرده وبه آن خندیده ام . وبه برکت این نگاه امروز چشم بصیرت درمن گشوده گردیده وتوانایی بیرنگ کردن فکرشرطی را درخویشتن به چنگ آورده ام
انسان درمحاصره ی «خود» درفضای بسته ای گرفتاراست که همان فضا سبب مسخ شدگی آدمی می گردد . کسی که چشمش به این فضا ی اسارت خویش گشوده گردیده ومراقب مداوم خود باشد می تواند ازمسخ شدگی خود را برحذردارد
انسان تنها زمانی که خودرا ازآشفتگی درونی خویش خلاص نماید به آگاهی دیگری دست می یابد که همین آگاهی مشعل هدایت او خواهد بود واورا ازهرانحراف ولغزشی مصون می دارد
:::::::::::::::::::::::::::::::
ذهن درهرکس مخزنی از افکار است ، لاکن حجمی از افکار مربوط به گذشته . و ماهیت واقعی ذهن اینگونه است که مارا ناخودآگاهانه درچالش فکرهای دیروزی وکهنه خود گرفتار می کند « افکار کهنه همان تمایلات وآرزوها و نیاز ها واحتیاجات زنجیره ای روزمره ما هستند و ذهن درحصار آنها به اصطلاح فریب انگیز خودش ، افکاری نو می آفریند که این فکر تازه و ذهن آفرین محصول همان دایره ی کهنه وافکار کهنه ومرده است ، و همین فرآیند به دلیل عدم آگاهی کافی نسبت به ماهیت ذهنی وعملکرد آن درخود ، سبب فریب اکثریت قریب به ااتفاق افراد می شود » . اگر بتوانیم ذهن را درخود از همه ی افکار کهنه تخلیه کنیم . بعداز آن ، دیگر ذهن فرد را دچار فکرهای کهنه نمی کند وبلکه افکاری دمادم نو وتازه درفرد جوشش می نماید که فکرهای کهنه ومرده ی گذشته نیستند و ازاینجاست که ذهن از قفس کهنگی رها شده وقدرت پرواز تا بی کران ولایتناهی را به چنگ می آورد . و تفاوت اغلب انسان ها نیز همین است . اگر افرادی چون مولوی یا بودا و.... می شوند اینان کسانی هستند که دردایره ی بسته ی افکار کهنه گرفتار نیستند بلکه افکاری نو به نو را درجهان هستی صید می کنند .این گونه افراد کسانی هستند که بال پرواز را درخود با رهایی از کهنگنی ها به دست آورده اند .
تمام تفاوت افراد درتمام زمین ودرهمه اعصار این است که اکثریت افراد روی زمین گرفتار افکار مرده ومنجمد در خودیم اما نادر افرادی این توانایی بالفعل را به دست می آورند واز اسارت فکر کهنه خودرا رها می نمایند ( فکر کهنه همان حجم اطلاعات ودانستگی های اکتسابی ماست ) ولی معدود افرادی ازاین دایره ی مخرب وویرانگر ومتشنج خود را خلاص می نمایند وبه آگاهی فطری وذاتی خویش می رسند . درصورتی که اغلب آدمیان به دنبال کسب اطلاعات وانباشت دانستگی هستند « چون روند کسب وانباشت ملک ومال وثروت و...» وانگشت شمار افرادی به دنبال کشف آگاهی ذاتی خود ، و تجلی آدمی درکشف واقعی خویشتن است یعنی کشف همان آگاهی ذاتی وباالفطره وخدادادی خویش ( که آن ماهیتآ چیز دیگری ست)و مداوای واقعی ما دراین است
آدمی همان ذهن است و ذهن نیز پدیده ای محاسبه گردرهرکسی ست وآدمی دردایره ی محاسبه گری « گریزاز زیان وبه چنگ آوردن سود» شرطی شده است که این واقعیت ذاتی هیچ کس نیست وتمام فجایع کوچک وبزرگ روی زمین دلیل همین بیگانگی انسان با خویشتن خودش ا ست
()()()()()()()()
آدمی ، ماهیتآ آنجه درباره خود می اندیشه نیست ( به همین دلیل تمام تعاریفی که فکرواندیشه درمورد انسان می دهد همه غلط است ) ...زمانی هرکسی میتواند به ماهیت واقعی وخدادادی خود دست بیابد که با سکوتی عمیق ( با کسب حداقل خودآگاهی) دردرون خود به کاوش وجستجو بپردازد.....
«خود» پدیده ای القایی و تحمیلی برگرده ی هرکسی ست که ماهیتآ تشنگی ونیاز است وهیچگاه سیری پذیر نیست ..... با خودآگاهی ( شناخت ماهیت ذهن وفکر وعملکرد فکر درخود ) می توان نسبت به وجود این پدیده ی کاذب وغیرواقعی آگاهی یافته ونسبت به کنترل وهدایت آن . خود را ازاسارت این پدیده ی تصنعی خلاص نمود به امید آن روز که تمامی انسان هادر روی کره ی زمین به این آگاهی دست بیابند ........
آدمی ، موجودی شرطی وبرنامه ریزی شده است وهمین شرطی شدگی اورا تبدیل به یک «ربات» نموده . رباتی فاقد اختیار و آگاهی لازم از خویش ( زمانی که فرد چشمش به ماهیت واقعی خودش گشوده وباز می شود ، درمی یابد که آیا بااختیار خود تلاش وحرکت می کند یا خیر؟... یا نیرویی مرموز ومبهم اورا کورکورانه باسرسختی به جلو می راند ).
انسان زمانی که بتواند بدون قضاوت وهرگونه پیشداوری آلوده ی ذهنی درمورد خود -خودرا در آیینه ی وجود خویش مشاهده نموده و بنگرد به خود واقعی خویش دست یافته است .
زندگی ساده ی آدمی برای او آنگونه غامض وپیچیده ومبهم شده است همانگونه که یک ریاضی دان متبحرفرمولهای ریاضی را می فهمد ماهیت واقعی زندگی نیزبرای کسانی قابل درک وفهم است که به خودشناسی به معنی واقعی رسیده باشند
گران بهاترین ارمغان انسان با خودشناسی رسیدن به آرامش ا ست که ازتمام تنش ها واضطراب ودلهره وبیم و نگرانی ها انسان خودرا با شناخت واقعی خویشتن است که برای همیشه رهایی میدهد
این مطالب برای کسانی نوشته می شود که اشتیاق وافر آگاه شدن را دارند وبا تمام وجود می خواهند خودرا ازکلاف سردرگم مصیبتی که بشرخودرا درآن گرفتار نموده رها نمایند . واگر برا ی کسانی پرسش باشد : آیا میتوان اززندان مصیبت وتیره روزی که انسان درآن اسیرافتاده است خودرا خلاص ورها نمود ؟ می گوییم . آری . می توان وشرط آن رسیدن به « خودآگاهی » است
ترس ازحقارت وپوچی ست که انسان را ناخودآگاهانه گرفتاردرخت تنومند وستبرهویتی کاذب نموده است وبه آسانی نیزنمی تواند خودرا ازاسارت آن درخت خیالی و توهمی خلاص نماید و سرسختانه برای حراست ازخود ، عمرش را قربانی حفظ آن درخت موهوم وخیالی می کند
انسان موجودی ست ازاد ، چون پرنده ، چون با د وچون ابر اما آن ازادی که انسان برا ی خودش دربند وحصارمعین می کند ومی آفریند آزادی انسان نیست بلکه فضای تناقض وتضاد ومشاجره ی اوست . آزادی واقعی را هرانسانی باید درخویشتن کشف نماید . آزادی تعیین شده ی بیرونی آزادی دیگران را نقض میکند وبرای آدمی مرز می سازد . اما آزادی درونی انسان ودیعه ایست که تمام انسان ها دراین آزادی یکی هستند . باکاوش عمیق درخویشتن است که انسان به آزادی واقعی دست می یابد
انسان ناآگاهانه کلافی به نام زندگی ؛ میل وامید وآرزوها ، ورنج واندوه ومرارت ها ، وستیزوجدال را برای خود ساخته وقرنها دراین کلاف مخرب خودرا با قهروخشونت اسیروزندانی نموده است ، باید این کلاف سرسخت را درهم شکسته وخودرا ازاسارت این زندان رها نمود . تازمانی که ازاین فضای جهنمی آزاد ورها نشویم ، ما گرفتارزندانی هستیم که جز ظلمت وتاریکی نیست . رهایی اززندان ذهن است که چشم انسان را به روشنایی ونور می گشاید ودرک بی واسطه ی حقیقت را برای آدمی امکان پذیرمی نماید
تنها سکوت درون پل ارتباط انسان تا بی نهایت وتا خداست
انسان موجودی شرطی ست وکسی که نسبت به شرطیت خویش وقوف نداشته باشد بازیچه ی بی چند وچون وبی اختیار محتویات ذهن خویشتن است ، تنها کسی که نسبت به این امرآگاهی لازم را داشته باشد می تواند مهاری به ذهن خویشتن زده ودربرابرتمایلات خوب وبد خویش « نفس تمایلات به دلیل مرضی بودنشان درانسان قابل ابهام وتردید وتامل هستند » خودباخته ی ذهن نشود
ذهن پیچیده ترین پدیده ی القایی دروجود آدمی ست که جز قدرت – با طیف وسیع آن - را نمی شناسد وهمین مرکزتوهمی دروجود انسان است که اورا برای به چنگ آوردن وشدن به بهایی بسیارگزاف کورکورانه به جلو پرتاب می کند ، شاید فهم هیچ واقعیتی برای آدمی مهم ترواولی ترودگرگون کننده ترازشناخت ماهیت ذهن درخودش نباشد . ذهن مرکزی تحمیلی وخودساخته دروجود ماست که فقط با قدرت سیراب واشباع می شود وآدمی اگرچشمش به این مرکزکاذب درونی گشوده نشود ، فعل وانفعال وبازتاب ها وعکس العمل های آن را درخود مشاهده نکند اگرفرهیخته ترین اندیشه مند نیزباشد ، این مرکزخیالی درونی ست که وی را دچار سراب فریب نموده وبازی میدهد . این ذهن شرطی ست که آدمی را با هزاران خدعه ونیرنگ وفریب برای استمرارخود به سوی سرابها روانه میکند واورا با هزاران دسیسه توجیه ، وظیفه مند حفظ وبقای خود می نماید . نیازنیست که بخواهیم دربرابراین واقعیت ، سرسختانه جبهه گیری کنیم . جبهه گیری یعنی غرق شدن بیشتردرمردابی که خودمان ناخودآگاهانه برای خود آفریده ایم وناآگاهانه نیزسرسپرده ی این مرداب مخوف می شویم . واقعیت ، واقعیت است وتوسط ما ، تغییرناپذیر است . راه درست این است که واقع بینانه به اعماق وبه پنهان وجود خود رخنه نموده واین موجود زیرک را درخود ببینیم . وبادیدن ومشاهده ی آن ، خودرا ازاسارت وبرده گی این پدیده ی شوم نجات دهیم .
ما ازدنیای دیگری حرف می زنیم ؛ دنیایی بکروناشناخته که دردرون یکایک انسانها به ودیعه نهاده شده وهرکس توانایی کشف آن را درخویشتن دارد . دنیایی که ازتمام تضادها ، وستیزوجدال ورنج وغم ها مبراست ودرآنجا انسان دمادم تازه ترین پدیده هارا کشف می کند . آنجاست که آدمی تازه مفهوم ومعنی عشق را می فهمد وبا کشف عشق ازجهان ارزشی خویش فراترمی رود . آنجاست که زندگی مفهوم واقعی اش را به آدمی نشان میدهد وانسان با رها شدن اززندگی ارزشی به مقامی الوهی می رسد .
اگرچه اغلب واکثریت مردم ازمحدوده ی فکری خویش فراترنمی روند ودرباره ی آن چیزی هم نمی دانند ولی سوال اینجاست آیا مغزانسان توانایی هایی هم غیرازاین توانایی معمول وشناخته شده که همان قدرت تفکرواندیشیدن است دارد یاخیر؟ می گوییم ؛ آری . مغزانسان توانایی های خارق العاده دیگری نیزدارد که آن توانایی شگرف را زمانی آدمی درخویشتن می تواند درک کند وبفهمد وتجربه کند که ازفکرمعمول وشناخته شده فراتربرود . سفربه ماورای فکربرای انسان امکان پذیراست آن هم زمانی که انسان با آگاهی ووقوف کامل به خویشتن حصارفکررا درخود درهم شکسته وازاسارت فکرخودرا رها نماید به فضای دیگری وارد می شود که فضای معمولی نیست . فضایی بکروناشناخته است . دنیایی پاک ومبرای ازتمام انحراف وآلودگی ها ست
جوشش هرفکردرضمیرانسان بطورناخودآگاهانه ، آدمی را اسیرخود میکند . هرقدرسطح آگاهی واطلاعات فرد پایین باشد ویا بالا ، فکر باتمام نشیب وفرازوزیروبم ها وبا تمام بارمنفی ومثبتش « که همه ماحصل همان فکرهستند » یکایک آدمیان را درمحاصره کامل خود دارد . فکری که درآدمی جوشش کرده ووی را دربند خود نگاه می دارد یک فکرسطحی وحباب روی آب است اگرچه آدمی آن را درخود بسیارعمیق ومتعالی بخواند . درمیان تمامی انسان ها هرکس نیزبازتاب فکررا برای خود «وحی منزل» تلقی می نماید ، اما راه رهایی ازفکرسطحی نیز برای انسان وجود دارد .
انسان ذاتآ موجودی متناقض ودوگانه نیست بلکه این تناقض ازره آوردهای ذهن ویا بهتراست بگوییم همان ذهن شرطی است وتازمانی که آدمی درمحاصره ی این جبرمتناقض باشد هرگز نمی تواند «وحدت ویگانگی» را درک کند واگرازیگانگی ووحدت گفتگو میکند این لقلقه ی زبان اوست . باتخریب ذهن ورهایی کامل ازاین هویت پوشالی ما می توانیم بیرنگی ویگانگی انسان را درخویشتن کشف کنیم . اگرازنظرگاه فلسفی بگوییم انسان موجودی متناقض ودوگانه است پس رمزوحدت ویگانگی چیست ؟...
با آزادی بی قیدوشرط -رهایی مطلق ازتمام قید وبندها - است که آدمی به تعالی وکمال می رسد وحصارهای پیرامون خود را ازهم می گسلد وبه سرزمین ناشناخته ها وارد می شود
چندان به فکرخود اعتماد مکن چون فکرپدیده ای شرطی وبرنامه ریزی شده وموروثی دروجود انسان است که جزآشفتگی وسرگردانی وسردرگمی ونگرانی را نمی شناسد (فکرانسان ابتروشکسته نگراست وتوانایی نفوذ به عمق هیچ موضوعی وپدیده ای را ندارد ) وماغالبآ فکرشرطی را درضمیرخویش باکسب شاخه های متعدد دانش وآگاهی تقویت نموده وتعالی میدهیم وازماورای فکردرخویشتن آگاهی لازم را نداریم .
تجربه ی سکوت درون ، تنها با غیبت وعدم حضورفکرامکان پذیراست چون فکرپدیده ای آشوبگروسرگردان درضمیراست وتا درضمیرانسان حضورداشته باشد آدمی گرفتارفکرسرگردان خویشتن است وازکشف سکوت درونی غافل میماند .
آدمی مسافری ست که ازتولد تا مرگ فیزیکی لحظه ای ودمی ازسفر بازنمی ایستد . اگردرایده آل ترین ومعنویت بخش ترین مکان ازحرکت بازماند دچارانجماد وفساد گردیده است . حتی اگرمکان توقفش بخشش وسخاوت باشد . سخاوت وبخشش نیزبرای یک مسافر رازی ست که باید گشوده گردد . حال ای مرد مسافرهرقدرسبک بارباشی ، برای سفرسبک بال تروآزادتری . پس اگرزندگی نیزتورا وزنه ای ست ، راززندگی را برای خویشتن بگشا وازاسارت خودرا رهایی ببخش .
شخصیت واعمال ورفتارانسان ماحصل افکاراو وفکرآدمی بازتاب ذهن و ضمیرشرطی وبرنامه ریزی شده ی او ست
اگرچه بعضی از اندیشه مندان انسان را موجودی پیچیده ومبهم می انگارند . اماواقعیت این نیست وانسان زمامی که خودرا ازپیچیدگی درونی « ذهن شرطی» خویش رها نماید تازه درمی یابد که موجودی بسیارروشن وشفاف وغیرمبهم است .
|