|
خـــــــودشناسی
|
||
|
......بیایید خود را بیشتر بشناسیم..... |
کلامی تازه دارم با شما ؛
ای هموطن
همنوع
ای انسان
به ایران
یا به اقصاء نقطه گیتی .
به هندوچین
فرنگ وروم
به آمریکا
به آفریقا
به هرجا گوشه گوشه بلکه ازاین خاک .
کلامی تازه دارم با شما ،
باهرمرام ومذهب وادراک .
میان ما حجابی نیست
اگرچه مرزخوابی هست .
ولیکن ،
میتوان آن را زره برداشت .
پس ازآن می توان آرامشی فوق تصورداشت .
من وما ، تیشه ای برریشه خویشیم
زخود بیگانه ای ، بیگانه اندیشیم
زغفلت پرده ها بررخ فکندی تو
نمی خواهی ببینی صورت خودرا ؟
خطایی ،
کرده تنها شرق وغربی مان جدا ازهم
میان دیوارمرزی آفریدستیم ما ازآن .
«نگاهی تیز» باید ،
بنگرد این خواب جادو را
زریشه برکند تا یک نفس اورا .
چراغ راه انسان ،
هرکجا ،
هرلحظه بیداری ست .
نگه با تو
سراپا خواب جادو با تو
دیدارمیسَّرنیزبا تو می شود انجام .
توهم نقشی و
هم بومی و
هم دستی که آن را میکند ترسیم
توانی ،
با نگاهی برکنی خودرا زرنج وخوف ودرد وبیم .
زرنجی کاینهمه بگرفته دامانت به عمر خود
توانی سرخوش وآرام باشی ،
هرکجا بی خوف وبی تشویش .
***
بلی ،
ای هموطن
همنوع
ای انسان
خطایی قرنها ماراکند ویران
چه درمغرب
چه درمشرق
ویا هرجای این دنیای پهناور
به خوفی سرنهاده
ما همه یکسر.
مبین آن برج وبارو را ، اگرافراشتی برسر
مبین آن کاخ هستی سوزرا دربر
بیا خودراببین ، آرام –
لیکن با نگاهی صاف وبی تشویش .
به چنگ توست دنیایی ، ورای حس وعقل خویش.
مبین این عقل جزیی بین ناقص را
ورای عقل خردت ، هوش برتررا به چنگ آور
بود آرامشت ،
حسی ورای عقل وهوشت نیز .
***
نگفتند ؛قرنها با ما
نیاکانی که خودمارا ،
ستون زندگی بودند .
نگفتند ؛
رفته راباید زپیش پای خود کوچاند
نگفتند ؛
مرزآینده به غیرازوهم ورویا نیست
نگفتند انتظارما ، گریزازدامن هستی ست .
اجاقی مرده را تنها ، به ما آن قوم بخشودند .
تواقیانوس پُرباری
هزاران دُرّوگوهررا ، درآغوش چمن داری .
ره دیگربجو ، درازدحام آدم وآهن
تو گنج خویش را درخویشتن دریاب .
چوشد آیینه ات تطهیر
بهشت جاودانی را به کام خویشتن داری .
به جزرومد مشو سرگرم درساحل
صدف را ، دُرّ پنهانی ست ، آن درخویش پیدا کن .
آری .
دوستانی که علاقه مند به مطالعه مطالب خودشناسی هستند به وبلاگ زیر ازهمین نویسنده
رجوع فرمایند
ما درروابط وارتباطات مان اعم ازصمیمانه ومهرورزانه ویا خشونت بارومقتدرانه برغم آگاهی که نسبت به گفتارخویش وروابط یکدیگر داریم ، تنها غذای فکری به یکدیگرقرض می دهیم بدون آنکه نسبت به ماهیت این موضوع آگاهی داشته باشیم . واین متاسفانه یکی ازبلیات وعوارض ویرانگرجهانگیروجهان شمول عصرحاضرعصرتمدن وپیشرفت وارتباطات وفن آوری ست .
دریا
حضورمارا می خواند 
دریا
حضور مارا میخواند
برپله های موج
درروزهای آبی
اوقات بکروسبز.
باید ،
عبورکرد ؛
ازخواب صخره ها
باید گذشت ؛
ازتقویم حوادث
ازخاک وسنگ ورود
ازموج و ،
صید وهم .
دریا
صدای ساکت ماست
درپشت لحظه ها
دریا حضورسبزماست
با مرگ خویشتن .
آیا
صدای آب را
پاسخ نبوده ای
آن لحظه نخست
درروز ابتدا
ایام سبزخویش
آنجا مکان توست
باهمتی بلند .
انسان میتواند با شناخت واقعی خویش مشعلی را درخویشتن به چنگ آورد که راه ظلمت وتیرگی ازروشنی را تنها با کمک این مشعل جهان افروزدرونی بدون احتمال لغزش وخطا ازهم تشخیص دهد .
دوستانی که علاقه مند به مطالعه مطالب خودشناسی هستند «کاوش روان» را کلیک فرمایند
*) دفترسپید
دفتری درپیش رویت سبز
تا چه بنویسی توخود درآن .
دفتری ،
آری .
شگفت وعاری ازحرف وکلام وگفت .
دفتری چون برگ خیس برف
جاری و-
سرشارو-
نورانی
آبداروسبزوبارانی
می نویسی خود درآن-
بی واژه وصوت وکلام وحرف .
برگ تقدیرتورا حرف وکلامی نیست
خویشتن باید ،
درآن ناگفته بنویسی ؛
سرنوشت خویش .
میتوانی با غ خودرا زیروبرسازی
میتوانی ، بهرخود ،
خود گلشنی دیگر بپردازی .
سرچه می بازی به مشتی واژه درمشتت ؟
باغ را باید دمادم خود بپیرایی .
باید ازافسانه های چرکمرده خود سبک آیی .
دفترت را کن سبک ازآنچه میدانی .
بعداز آن ، آری
توانی برگ تقدیری دگراینجا به خود سازی .
***
زندگی ،
جز زنده بودن نیست
زندگی جزمستی وشوروسرودن نیست
میتوانی ، شادمانه رقص هستی را به چنگ آری
میتوانی عاشقانه چنگ هستی را به رقص آری .
میتوانی زندگی را همنوا باشی
میتوانی با بهاروباغ وگل ها همصدا باشی .
میتوانی ،
درمیان ظلمت وتردید
لحظه لحظه با «خدا» باشی .
با خدا باشی
با خدا باشی
با خدا ....
باید
شنید وباورکرد
خوف زمین وخواب پرنده را .
اگردیدارمیسرنمی شود .
انکارخورشید ،
جزتفاخرکوران مادرزادنیست .
درروزگاری که
فوج فوج مرغان مهاجر
ازسرزمین خجسته خویش رخت بربسته
وغریبانه
درسرزمین های مکررجدا ل وملال
رخشنده گوهریگانه خویشتن را به خاک می پاشند .
درروزهای سردی ، که قامت برجسته آفتاب
درگلوگاه ابرهای تیره ، به زوال می رود .
ومرغابیان معصوم
دربسترجانکاه ظلمات ،
مردابهای مرده راکد را درطوفان توهم بقای خویش می شیارند .
چه دشواراست
وقتی که عاطفه ، با گلوله های رنگین ترسیم می شود
وشفقت مبادله گران سنگ قله های تجارب تجارت است .
باغ را نفرین فریبی به تاراج فصول مرده می سپارد
وهیچکس ، هیچکس را برقله های نزول خویش به رسمیت نمی شناسد .
چه روزگاردهن دریده ایست
معشوقه گان ، درسایه توهم قله های شمارش سودوزیانند
وآب
لفظ بیگانه ایست که جزخاطره اش زیارتگاه مشفقان اهل کویرنیست .
تشنه گانی مستمند
که رودهای زلال را درکناره دریا نمی بینند .
غیرتمند ولجوج و،
یک دنده وعبوس .
بالبان خاکستری .
درچهارگوشه ی چهل تکه زمین
هنوزدرختان درخوابی رخوتناک وزمستانی اند
خوابی عریض ودردناک
قرون تاقرون
با کابوس های زیانمند زمزمه
باهق هق کلمه کلمه
نواده ونبیره خواب ها
بافربگی اندام وبدن ها
بی امید بهبودی بدان ها
وبیداری ،
صدای گوشخراش وحشتی ست
که هنوزپس ازقرنهای ظلمانی متوالی
لک لک هارا به دامنه ی ارتکاب روانه میکند .
درشبهای ملموس زمین
درسرزمین های پرشیهه عذابناک
درزمین های جمود
بارگبارقطره های غبارآلود
با انجماد یخ های بلورآجین
وسیلابهای جنون
با خروپف های طویل وطولانی
***
هنوز هم مشرق وامدارطلوع مداوم خورشیدهای بهاری ست
وزمین آیینه دارهلول ماه وستارگان
ونسیم های عریان
نوازشگرشاه بلوط ونارون ها ست
اما دریچه های مسدود
جزتکرارمکرر فیلم های تراژدی نیست
چه فاجعه هولناکی ست
خواب آلودگان را تنها خواب دستخوش حوادث می نماید
بعدازسکوت نگران قرنها
هنوززمین تبسٌم فراموش شده اش را بچنگ نمی آورد .
وتنها –
چندش اضطرابی
برلبهای خشک وسوگوارطولانی میراث خوارگان باقی ست .
***
جهان بیهوده نیست
آفرینش مداوم هستی
با فصل های ملون منور
باترنم ماه وخورشید وستارگان
نیایش عاشقانه
وسرسبزی پررمزوراز درختان
یادآورسبزینه حضور پرندگان
باید وسعت مهربان زمان را دریافت
ورازورمزنیایش زمین را
درلحظه های آبی آبی آبی
باید توهم را شکافت
یک قدم تا خوشبختی ست
تافضای سبزاثیری
باغهای اطلسی
باهمزبانی سبزه وگل وریحان
تا پنجره های باز باز باز
با لبخندهای پرفروغ آسمانی
تافضای صبح مقدس
سکوت گران بهاترین گنجینه ازلی ست
ونگاه ، آیینه مظاهر تجلی شبانه
وعشق ،
وحدت روشنی تمامی سرزمین ها
باید ،
پادشاه حریم خجسته خویش بود
بی رای و
بی اقتدار
با دست های مطهرشفابخش
بایگانه هدیه پرفروغ ازلی
طاووس خوشخرام آفتاب
درظلمات دلخراش زمستانی زمین
خویشتن را بیاد آورید
ای طلیعه ی سپیده دمان
شما خیمه نوری شماورای یقینید
سرسبزی بهاروزمین دردست های شماست .
آیا ازمرورشقاوت ظلمات به ستوه نیامده اید
مادامی که تجلی گه خورشید –
مشرق منور دستهای مطهرتان است .
خودرا ازهجوم وهم زمین برهانید
سدٌ خیالی که مانع سبزحضوراست
پیشانی نوشت تنزل
سارق دیرینه آرامش زمین
فرمانده اقتدارسرنوشتهای تلخینه شوم
«من» و«ما» مردارهای فلسفه تاریخ
جرقه های فریب
تلقین پی نوشت فرسوده روزگارهای تباهی
خودرا ازخیال ننگ خویش برهانید
آنگه بهشت را به چنگ خویش شکفته ببینید .
آنچه انسان را ازتوهم وپنداررهانیده وبه سرچشمه حقیقی وجود خویش میرساند پای بند بودن به عقیده ومرام وباورهانیست بلکه شناخت واقعی خویش وکشف انرژی درونی خویشتن است که آدمی را به سرمنزل مقصود می رساند .
***
انسان باشناخت واقعی خویشتن است که میتواند گنجهای نهفته درخود واقیانوس نهفته درخویشتن را کشف نموده ودرآن اقیانوس لایزال ولایتناهی اسرارنهفته هستی را دمادم درک وکشف نماید .
***
انسان زمانی به مفهوم واقعی ازخواب جهل بیدارشده است که با زدودن غبارهای زائد درخویشتن به تمامیت وکلیت وجودی خویش چنگ انداخته باشد
گفت ؛
آیا می شناسی
« هسته پنهان » ؟
آنچه مارا می شکوفد همچو گل دردامن بستان
دانه ای یا خود شکوفه
یانهالی ، یا گلی ، یامیوه
تا چه باشی خود ،
ولیکن هست درتو گوهری رخشان
روشنی بخشد جهان را ، پیش چشمت دم به دم آن گنج روح افزا.
خیزوخودرا کن رها ازدام وبند خویش
می شکوفی آنگه آری -
همچو نیلوفردرآغوش گل وباران
آنچه هستی تو ؛
بهاری یا گلی -
یا صبح جان پرور
عطرسرشارحضورت میکند آنگه جهانرا جنت الماوا .
انسان درونی شفاف ونورانی دارد ولی به دلیل عدم آگاهی ازماهیت واقعی خویش به سوی ظلمت وتاریکی رو میکند
آنچه مارا به سوی انحراف وپلیدی وقهروخشونت وستیزوهلاکت ونیستی سوق میدهد بیگانگی ما با خویشتن خودمان است وبازگشت به خویشتن مارا ازهرپلیدی وانحراف وازهرصدمه وآسیبی درامان می دارد .
*) سرزمین حیرت
به بالاترین قله رسیدم
آنجا که عشق تبلورهستی بود
ومرگ ظلمات
آغاز روشنایی حیات
درارتفاع شکوهمند ادراک .
پرندگان را شولای پرواز بود
بی دام ونخجیروکمان
دیگر هیچ نبود
نه ابر
نه باد
ونه رنج وملال
نه مرگ ونه نام
ونه اندوه محاسبات
همه چیزبه غایت خویش می رسید ؛
رودخانه
وجویبارودرخت
اندوه وعقیده وجدال
انسان ، یگانه بود
عقابی بربلندای اشتیاق
با تجلای اندیشه وسکوت
زمین چه فراخناک می نمود
آنجا که عشق مفسرحیات بود .
پوسته ظلمانی حصاررنج را ازهم شکافتم
به بلندای قله شعوربیکرانه رسیدم
دروادی حیرت ،
زندگی را به غایت یافتم
رنج ما شادمانی شگرف هستی بود
روح را همسفرصبح لحظه ها دیدم
بیداری را درختان مزمزه می کردند
زندگی ، شکوهمندترین هدیه ازلی بود
ازخویشتن فراتررفتم
وازرنج وزندگی
واززمان که اندوه نارون هاست
ازمرگ هراسی نبود
مرگ رئوف ترین نگاه ما بود .
سکه درمیان مشت ماست
با آن روی تابناک زیستن
شب را بیداری نیست
درجاده های توهم
سکه را دوروست
وروزحساب زندگی ست
با تجلای آگاهی وشعور
دهم مرداد 64
گزیده ازکتاب «پرده ی راز»
انسان اگرروزی دریابد که این ذهن اوست که وی را اسیرچالش های کاذب وتوهمی نموده وبه طرف پرتگاه هلاکت وتباهی می کشاند بدون تردید خودرا ازخودباختگی واسارت به ذهن خویشتن رها خواهد نمود
هزاران سال است که تمام تلاش بشرصرف حفظ «قدرت» برای خویشتن شده است واین تنها آفتی ست که درتمام ادوارواعصارگذشته تا به امروزانسان را ازکشف تمامیت خویشتن« ماهیت واقعی خویش» دورنگه داشته است ودرزمان معاصر« قرن علم ودانش وترقی وپیشرفت خارق العاده بشر» این آفت آنگونه کلی وهمگانی دریکایک انسان ها نفوذ کرده ورشد یافته ودره ای عمیق ومخوف وخطرناک میان یکایک انسانها بوجود آورده است که درآینده ای نه چندان دورانسان را« به دلیل تقابل وتخاصم کورکورانه انسانها با یکدیگر» به ورطه نابودی خواهد کشاند .
*) نان وشراب
نان وشراب درچمدانم
وستاره وسبزه وباران را ، درکوله بارم
برایتان به ارمغان آورده ام .
اگرمیخواهی با شراب لایزالی مدهوش ومست شوی
لحظه ای درنگ کن .
آری –
همه اینجاست ؛
آسمان آبی
ستاره های اکلیلی
وشراب های ارغوانی .
جام ما هرگزتهی نخواهدشد
چون دمادم انگورهای چرخشتی
ازآسمان برایمان مهیا می شود
«آن» برکتی ست
که گرسنگی تانرا فرو می نشاند
قلبم باغی ست
که لبریزازعطربهاران
وزنبیلم ، سرشارازمیوه وریحان است
چشمانت را بگشا
تادراین قحط سالی
سال دشنام ومرگ
سال سکوت ونفرین
سال بیگانگی وبی خویشتنی
میوه را ازنزدیک ترین شاخه بچینی
وآب را –
ازنزدیک ترین چشمه بنوشانی
اگرسیرابی را طلب داری
کوزه ات را ازاین چشمه لبریزکن
چشمه ای که دردستان توست
درخشکسالی زمین
ودرظلمات ظالم زمان
برایت ازخورشید آیینه ای به ارمغان آورده ام
تاخویشتن را عریان درآن بنگری
آنگاه –
دریای ابدیت را
بی تقلا وجستجو
وبی ریاضت ، به مکاشفه خواهی نشست .
عصاکش کوران مباش
تا عشق ، قلبت رابیاراید
آنگاه دریچه ای خواهی گشود
که خورشید وآفتاب را
دمادم درتبلوردستان خویش
درچنگ خواهی داشت .
ورایحه تازه زیستن را
با مشام جان خواهی چشید .
نان وشراب درچمدانم
وستاره وسبزه وباران درکوله بارم دارم
آنهارا ازسرزمینی دیگر
برایتان به ارمغان آورده ام
سرزمینی بکرومقدس
که یکایک تان
در میانه اش ایستاده اید .
ودل مشغولی تان
شمارا ازسبزه وستاره وباران جدا میکند .
چشمان را ازغیرخویش بازستانید
تانه تاکستان وانگور
تا نه گندم زارونان
بلکه معشوق تان را
به روشنی دیدگان روشن تان
لحظه به لحظه درخویشتن تان بنگرید .
گزیده ازکتاب «پرده ی راز»
چاپ سال 1385
............
تو همیشه هستی
نابودن ،
بی معنا ترین واژه درقاموس هستی ست .
ما ، ولیکن
بی تو ،
درنیستی شناوریم .
این فهم ساده را ،
ازهجوم غفلت خود ، برنمی تابیم
..................
بی خودشناسی ، هرراهی به سراب ختم می شود ...... قبل از آنکه بخواهیم خدارا بشناسیم ، باید خودرا بشناسیم..... بی خودشناسی ، خداشناسی جز غرق شدن در مرداب توهم نیست ..... ومشکل بشر این است که خداشناسی را بی خویشتن شناسی برمی گزیند
به آدمی نرسیدی خدا چه میجویی
زخودگریختهئی،آشنا چه میجویی ..... اقبال لاهوری
__________
آیا می دانیم ؛ عبادت ما سرپوشی برروی ترس ماست ؟...یعنی ما با ترس خود نمی مانیم که با مشاهده ی آن ، آن را در خود ریشه کن کنیم و خالصانه به عبادت بپردازیم . بلکه سرپوشی با عبادات خود برروی ترس مان می گذاریم تا باندیدن آن ، سبب تالم و آزار ما نشود .
_____________
آدمی باشناخت واقعی خود ، به بینشی دست می یابد که جهانی لایتناهی وبی مرزو حصر برای اوست ، دایره المعارفی که همان ، پاسخ به تمام ابهامات بشری ست . در حالی که باور وعقیده برای هرکس سرزمینی محدود را برای فرد ساخته ووی را در آن دربند وزندانی می کنند ولی بینشی که با خودشناسی ، هرکسی از ان برخوردار می شود ، فرد را ازتمام باور و عقاید ، ودام و بند و حصارها رهایی می بخشد وبه جهانی ناشناخته وبیکران و لایتناهی اتصال می دهد .
*******
انسان ، موجودی آزاد ورها آفریده شده واین حقیقت اوست . امااز هر سوژه وانگیزه ای که بتواند مارا به حقیقت خودمان نزدیک کند دوری می کنیم . وفلسفه ی زندگی بشر بگونه ای طراحی سده که هرکسی با چنگ انداختن به عوامل بیرونی ، از حقیقت خود ناخودآگاه دور می شود
*********
هرکس ، می تواند در خویشتن انسان دیگری را کشف نماید وبا آن انسان در کمال آرامش زندگی کند . انسانی که گرفتار خصومت و کینه ودشمنی نیست ، دربند هنجار ها و باید ونباید های اجتماعی نیست . انسانی ست که کارش پیوسته سکوت ، و مشاهده وکشف ناشناخته هاست .واین رازِ ناگشوده ی کمال انسان است . انسانی که در طول تاریخ تا به امروز بسیاری آن را در خویشتن کشف کرده اند وبا آن با تمام هیاهو و غوعا های پیرامونشان زندگی کرده اند . باور وعقیده داشتن درباره ی این انسان کشفِ واقعی آن نیست بلکه خیالی ست از آن انسان که وارد باور وعقیده می گردد (این یک ایدئولوژی ونظریه نیست که نظریه ای مغایرومخالف آن دردیگری بوجود آید ، بلکه واقعیت کشف ناشده ی وجود انسان است که بی تردید وابهام درهرکسی وجود دارد)
***
هرکس می تواند در خویشتن اندیشه و تفکر خودرا با اصلاح وپاک سازی و پرورش درست آن ، تحت کنترل مداوم خود درآورد . وبالعکس آن این تفکر واندیشه است که درهرکسی فردرا تحت کنترل وهدایت ناخودآگاه خود دارد
******
ما آدمیان گرفتار یک کنش وواکنش های ذهنی در خود هستیم ، وهمین کنش های ذهنی به محضِ وقوع ومحقق شدن شان در مغز ، مارا گرفتار خود کرده و به دام می اندازند . اغلب ما از مشاهده ی این فعل و انفعال در خود ، خودرا ناخودآگاه دور نگاه می داریم وسعی می کنیم هیچگاه چشم مان را دربرابر شان باز نکنیم . اما هستند کسانی ، که نیروی بصیرت در گذر زمان در آنها قوی وبالفعل گردیده وناخودآگاه فعل و انفعال های نادرست وغلطِ ذهن/فکر را در خود می بینند وچندان بهایی برای آن قایل نشده وخودرا اسیر وخودباخته ی فعل و افعال ذهن درخود نمی کنند . کسانی که با کسب خوداگاهی لازم نسبت به شگردهای ذهن در خود بیدار و هشیار شده اند ، انسانهای سعادتمندی هستند که کمتر اسیر ذهن خیالباف و رویاپرداز ودسیسه گر خود می شوند ویااصلا گرفتار آن نمی شوند ، واصولا اینگونه افراد همیشه با سکوت ومشاهده ی ناخوداگاه وخوداگاه خود مانوسند وسعی می کنند خودرا از چالش های اجتماعی ، از پیشداوری و قصاوت ، از سهل انگاری دربرابر ذهن خود، دور نگاه دارند . ما قبل از آنکه واقعیت و ماهیت واقعی ذهن را در خود دیده و آن را از تجاوز باز داریم ، اسیر کمال پنداری ذهن در خود گردیده و به دا م آن گرفتار می شویم .
***
این اندیشه وفکر است که در هر کسی ، فرد را تحت استیلا وانحصار تام وتمام وکور خود دارد وبرای هرکسی زندانی تنگ وتاریک وخفقان بار می آفریند . وقتی فکر واندیشه در فرد وجود ندارد ودر غیبت است با سکوت ونبودن فکر در خود ، هرکسی می تواند شفاف وروشن وبی پیرایه در خویشتن ببیند که تمام راههای انتخابی فکر در هرکسی ، خطای محض و دروغی بزرگ است که فکر صاحب خودرا کورکورانه در خویشتن اسیر راههای پوچ وبی هدف می نماید ومجال شفاف وروشن بینی را از وی می گیرد .اندیشه درهر کسی بر محور ، خود، شکل می گیرد وبرای بقای - خود - طرح و توطعه می ریزد اما با محو آگاهانه ی فکر در خود، جهان دیگری بروی فرد گشوده می شود که جهان -خود - وجهان مقایسه ورقابت ودوام و بقای-خود - نیست ، بلکه جهان وحدت ویگانگی ست درحالی که دنیایی را که اندیشه/خود برای بشر بنا میکند دنیای دوکانگی و تفرقه وجدایی ست ..مشاهده ی بی دغل وروشن فکر در خود ، هرکسی را می تواند از اسارت فکر خلاص نماید
،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،
آدمی ناخودآگاه گرفتار خودی کاذب در خود گردیده ، چون این تغییر و تحول ، ریشه ای مغزی در آدمی دارد به همین دلیل این نقطه ی کاذب در ذهن ، اختیار هرکسی را تام وتمام در چنگ خود دارد و به ندرت افرادی نسبت به این مرکز در خود ، آگاهی می یابند وخودرا از اسارت این مرکز غیر واقعی ودروغین رها می سازند واختیار خود را خود به دست می گیرند ، ولی اکثریت نسبت به آن در خود هیچ آگاهی ندارند
***
خیال یاهمان ظن وگمان ریشه در فکر دارد ، و یابهتراست بگوییم همان فکردرهرکسی ست. وتفکررادرهرکسی برانگیخته وفردرااسیروگرفتار می کند وازدرک وکشف حقیقت که ماورای فکر وپندار است محروم می سازد(حصاری که اغلب مردم دریکایک جوامع بشری اعم ازپیشرفته وغیر پیشرفته باسواد وبی سواد گرفتار آنند) . چون تنها باغیبت کامل فکر، درک حقیقت برای هرکسی ممکن می گردد.
@@@@@@@
شعرمن، شعرتفنن وسرگرمی یاشعرمبارزه نیست بلکه شعر تحول ودگرگونی فردی ست که با اگاهی یافتن افراددرباره ی خود ۰۰۰باخودشناسی ، یانفوذ به زوایای پنهان خود۰۰۰درهرکسی محقق میشود. اگرچه درمیان هزاران نفر تنها یک نفرباعمق ومحتوای اشعار ارتباط برقرار نماید
...............
هرکسی برای رسیدن به رهایی واقعی باید خود را از اسارت ، کلاف دانستکی های خویش(اسارت فرهنگ وباورها و....) کاملا خلاص نماید
................
زندگی رنج آلود وفرورفته درغم واندوه ماآدمها، ناخوداگاهانه ، جزیک صحنه ی خیمه شب بازی نمایشی بی اختیار نیست ، باهمه پیشرفت های علمی باجنگ وکشتارهای بی پایان موروثی ، و ساختن بمب های هسته ای پرتهدید برای نسل بشر ،باقدرت طلبی ها وثروت اندوزی ابرثروتمندان، وفقرچند میلیاردانسان معاصر....سعادت مند کسی است که باادراک وسیع این واقعیت ، خودراازاسارت تمام بلیه ها دور نگاه می دارد
؟.....؟..
تنها خودآگاهی صفات ملکوتی را درهرکسی بیدار وبالفعل می سازد......
#######
آدمی موجودی ناراضی است وهیچ چیز نارضایتی آدمی را ازوی جدا نمی کند اگرچه ادمی به ابزارهای بیرونی چنگ می اندازد وچنگ می زند تابه ارامش برسد اما هرگز به آرامش دست نمی یابد ، تنها راه رسیدن به آرامش هرکسی بازگشت بخویشتن اوست یعنی آدمی تنها با بازگشت بخویش وکشف واقعی خویشتن است که به آرامشی ابدی وجاودان میرسد
@@@@@@
آدمی بدون آنکه عمیقآ خویشتن را درک کند وبفهمد با سرپوش نهادن برروی بیم خود یا تحریف آن برده ی خودباخته ی اضطراب وترس درخویشتن است ... وتنها با مشاهده ی این ترس وبیم پنهان درخود می توان خودرا از اسارت آن برای همیشه خلاص نمود وبه ادراکی ورای این عقل معمولی رسید
@@@@@@@
مطالب این وبلاگ برای کسانی که قابل ادراک است نیاز به اثبات ندارد و برای کسانی که غیرقابل درک باشد قابل اثبات نیست
کتاب های چاپ شده ی شاعر
1- پرده ی راز
انتشارات فانوس کرمان
سال چاپ 1384
2- خود را بی پرده نگاه کنیم
انتشارات پایان تهران
سال چاپ 1395
تلفن تماس 09194947688
۳، رازمشاهده
کتاب دردست چاپ
تلفن شاعر
09132953437
....
درون پاک وتطهیرشده ی هرکسی برای وی گنجینه ای ومنبعی بی نهایت و غنی ونوبه نوست که لحظه به لحظه ودمادم دنیایی از نادانسته ها وکشف ناشناخته ها را برای وی ارمغان دارد. البته تجزیه وتحلیل اطلاعات اکتسابی، کشف ناشناخته ها نیست
..........
.......
بنده اصغرناظمی معزآبادی در سال 1337 درزیزآسمان پرستاره کویرمتولد شده ام .ازسال 1377 با آشنایی با کتاب « حضوردرهستی – کریشنامورتی » وتعمق دراین کتاب ومشاهده ی درخویش آبی را برآتش شعله وردرونی خود ریختم ، درزیرکوهی سنگین وجانکاه به یک باره احساس سبکی کردم وازبندوزنجیرهای مخوفی که سالهای سال براندام وروح وجان خود بافته بودم خلاصی یافتم وغیرمنتظرانه ازحصاری جزمی و تعبدی رها شدم واینجا بود که آزادی واقعی انسان را تجربه کردم ..... با مطالعه صفحه به صفحه ی کتاب آرامشی عمیق را درخویش احساس کردم و با گشوده شدن بسیاری رازورمزهایی که سالهای سال گریبانگیرم بودند چندین جلد دیگرازکتابهای « کریشنامورتی – عارف نام آشنای هند» را مهیا نموده وهمچنان با تشنگی مطالعه کردم . مطالعه کتابهای کریشنا انقلابی درونی را درمن بوجود آورده بود . تغییراتی ذهنی را درخویشتن مشاهده نمودم که به همین دلیل با آقایان دکترپیمان آزاد « مترجم کتابهای کریشنا مورتی ونویسنده چندین جلد کتاب ارزشمند وتحول ساز خودشناسی » ودکتر حبیب الله صیقلی « مترجم همان کتابها ونویسنده » درتهران ارتباط تلفنی برقرارکردم که چندسالی بطورمرتب این ارتباط ادامه داشت
من هرگز ازخویشتن موجودی ایده آل و آرمانی برای فریب و بازی دادن خود ودیگران نساختم بلکه سعی کرده ام ازهمان ابتدا درکناردیگران موازی با دیگران زندگی کنم ، موازی با دیگران درگریه وخنده و درشادمانی ورنج واندوه مشارکت داشته باشم ولی با چشمانی بازوگشاده مراقب مداوم اعمال وحرکات وتفکرات خود باشم . هرگز خودرا بازیچه ی عوامل وانگیزه های فریبنده ی بیرونی قرارنداده ام بلکه ریشه وعلت را همیشه درخود زیرمیکروسکوپ بصیرت خود قرارداده فقط آن را نگاه کرده وبه آن خندیده ام . وبه برکت این نگاه امروز چشم بصیرت درمن گشوده گردیده وتوانایی بیرنگ کردن فکرشرطی را درخویشتن به چنگ آورده ام
انسان درمحاصره ی «خود» درفضای بسته ای گرفتاراست که همان فضا سبب مسخ شدگی آدمی می گردد . کسی که چشمش به این فضا ی اسارت خویش گشوده گردیده ومراقب مداوم خود باشد می تواند ازمسخ شدگی خود را برحذردارد
انسان تنها زمانی که خودرا ازآشفتگی درونی خویش خلاص نماید به آگاهی دیگری دست می یابد که همین آگاهی مشعل هدایت او خواهد بود واورا ازهرانحراف ولغزشی مصون می دارد
:::::::::::::::::::::::::::::::
ذهن درهرکس مخزنی از افکار است ، لاکن حجمی از افکار مربوط به گذشته . و ماهیت واقعی ذهن اینگونه است که مارا ناخودآگاهانه درچالش فکرهای دیروزی وکهنه خود گرفتار می کند « افکار کهنه همان تمایلات وآرزوها و نیاز ها واحتیاجات زنجیره ای روزمره ما هستند و ذهن درحصار آنها به اصطلاح فریب انگیز خودش ، افکاری نو می آفریند که این فکر تازه و ذهن آفرین محصول همان دایره ی کهنه وافکار کهنه ومرده است ، و همین فرآیند به دلیل عدم آگاهی کافی نسبت به ماهیت ذهنی وعملکرد آن درخود ، سبب فریب اکثریت قریب به ااتفاق افراد می شود » . اگر بتوانیم ذهن را درخود از همه ی افکار کهنه تخلیه کنیم . بعداز آن ، دیگر ذهن فرد را دچار فکرهای کهنه نمی کند وبلکه افکاری دمادم نو وتازه درفرد جوشش می نماید که فکرهای کهنه ومرده ی گذشته نیستند و ازاینجاست که ذهن از قفس کهنگی رها شده وقدرت پرواز تا بی کران ولایتناهی را به چنگ می آورد . و تفاوت اغلب انسان ها نیز همین است . اگر افرادی چون مولوی یا بودا و.... می شوند اینان کسانی هستند که دردایره ی بسته ی افکار کهنه گرفتار نیستند بلکه افکاری نو به نو را درجهان هستی صید می کنند .این گونه افراد کسانی هستند که بال پرواز را درخود با رهایی از کهنگنی ها به دست آورده اند .
تمام تفاوت افراد درتمام زمین ودرهمه اعصار این است که اکثریت افراد روی زمین گرفتار افکار مرده ومنجمد در خودیم اما نادر افرادی این توانایی بالفعل را به دست می آورند واز اسارت فکر کهنه خودرا رها می نمایند ( فکر کهنه همان حجم اطلاعات ودانستگی های اکتسابی ماست ) ولی معدود افرادی ازاین دایره ی مخرب وویرانگر ومتشنج خود را خلاص می نمایند وبه آگاهی فطری وذاتی خویش می رسند . درصورتی که اغلب آدمیان به دنبال کسب اطلاعات وانباشت دانستگی هستند « چون روند کسب وانباشت ملک ومال وثروت و...» وانگشت شمار افرادی به دنبال کشف آگاهی ذاتی خود ، و تجلی آدمی درکشف واقعی خویشتن است یعنی کشف همان آگاهی ذاتی وباالفطره وخدادادی خویش ( که آن ماهیتآ چیز دیگری ست)و مداوای واقعی ما دراین است
آدمی همان ذهن است و ذهن نیز پدیده ای محاسبه گردرهرکسی ست وآدمی دردایره ی محاسبه گری « گریزاز زیان وبه چنگ آوردن سود» شرطی شده است که این واقعیت ذاتی هیچ کس نیست وتمام فجایع کوچک وبزرگ روی زمین دلیل همین بیگانگی انسان با خویشتن خودش ا ست
()()()()()()()()
آدمی ، ماهیتآ آنجه درباره خود می اندیشه نیست ( به همین دلیل تمام تعاریفی که فکرواندیشه درمورد انسان می دهد همه غلط است ) ...زمانی هرکسی میتواند به ماهیت واقعی وخدادادی خود دست بیابد که با سکوتی عمیق ( با کسب حداقل خودآگاهی) دردرون خود به کاوش وجستجو بپردازد.....
«خود» پدیده ای القایی و تحمیلی برگرده ی هرکسی ست که ماهیتآ تشنگی ونیاز است وهیچگاه سیری پذیر نیست ..... با خودآگاهی ( شناخت ماهیت ذهن وفکر وعملکرد فکر درخود ) می توان نسبت به وجود این پدیده ی کاذب وغیرواقعی آگاهی یافته ونسبت به کنترل وهدایت آن . خود را ازاسارت این پدیده ی تصنعی خلاص نمود به امید آن روز که تمامی انسان هادر روی کره ی زمین به این آگاهی دست بیابند ........
آدمی ، موجودی شرطی وبرنامه ریزی شده است وهمین شرطی شدگی اورا تبدیل به یک «ربات» نموده . رباتی فاقد اختیار و آگاهی لازم از خویش ( زمانی که فرد چشمش به ماهیت واقعی خودش گشوده وباز می شود ، درمی یابد که آیا بااختیار خود تلاش وحرکت می کند یا خیر؟... یا نیرویی مرموز ومبهم اورا کورکورانه باسرسختی به جلو می راند ).
انسان زمانی که بتواند بدون قضاوت وهرگونه پیشداوری آلوده ی ذهنی درمورد خود -خودرا در آیینه ی وجود خویش مشاهده نموده و بنگرد به خود واقعی خویش دست یافته است .
زندگی ساده ی آدمی برای او آنگونه غامض وپیچیده ومبهم شده است همانگونه که یک ریاضی دان متبحرفرمولهای ریاضی را می فهمد ماهیت واقعی زندگی نیزبرای کسانی قابل درک وفهم است که به خودشناسی به معنی واقعی رسیده باشند
گران بهاترین ارمغان انسان با خودشناسی رسیدن به آرامش ا ست که ازتمام تنش ها واضطراب ودلهره وبیم و نگرانی ها انسان خودرا با شناخت واقعی خویشتن است که برای همیشه رهایی میدهد
این مطالب برای کسانی نوشته می شود که اشتیاق وافر آگاه شدن را دارند وبا تمام وجود می خواهند خودرا ازکلاف سردرگم مصیبتی که بشرخودرا درآن گرفتار نموده رها نمایند . واگر برا ی کسانی پرسش باشد : آیا میتوان اززندان مصیبت وتیره روزی که انسان درآن اسیرافتاده است خودرا خلاص ورها نمود ؟ می گوییم . آری . می توان وشرط آن رسیدن به « خودآگاهی » است
ترس ازحقارت وپوچی ست که انسان را ناخودآگاهانه گرفتاردرخت تنومند وستبرهویتی کاذب نموده است وبه آسانی نیزنمی تواند خودرا ازاسارت آن درخت خیالی و توهمی خلاص نماید و سرسختانه برای حراست ازخود ، عمرش را قربانی حفظ آن درخت موهوم وخیالی می کند
انسان موجودی ست ازاد ، چون پرنده ، چون با د وچون ابر اما آن ازادی که انسان برا ی خودش دربند وحصارمعین می کند ومی آفریند آزادی انسان نیست بلکه فضای تناقض وتضاد ومشاجره ی اوست . آزادی واقعی را هرانسانی باید درخویشتن کشف نماید . آزادی تعیین شده ی بیرونی آزادی دیگران را نقض میکند وبرای آدمی مرز می سازد . اما آزادی درونی انسان ودیعه ایست که تمام انسان ها دراین آزادی یکی هستند . باکاوش عمیق درخویشتن است که انسان به آزادی واقعی دست می یابد
انسان ناآگاهانه کلافی به نام زندگی ؛ میل وامید وآرزوها ، ورنج واندوه ومرارت ها ، وستیزوجدال را برای خود ساخته وقرنها دراین کلاف مخرب خودرا با قهروخشونت اسیروزندانی نموده است ، باید این کلاف سرسخت را درهم شکسته وخودرا ازاسارت این زندان رها نمود . تازمانی که ازاین فضای جهنمی آزاد ورها نشویم ، ما گرفتارزندانی هستیم که جز ظلمت وتاریکی نیست . رهایی اززندان ذهن است که چشم انسان را به روشنایی ونور می گشاید ودرک بی واسطه ی حقیقت را برای آدمی امکان پذیرمی نماید
تنها سکوت درون پل ارتباط انسان تا بی نهایت وتا خداست
انسان موجودی شرطی ست وکسی که نسبت به شرطیت خویش وقوف نداشته باشد بازیچه ی بی چند وچون وبی اختیار محتویات ذهن خویشتن است ، تنها کسی که نسبت به این امرآگاهی لازم را داشته باشد می تواند مهاری به ذهن خویشتن زده ودربرابرتمایلات خوب وبد خویش « نفس تمایلات به دلیل مرضی بودنشان درانسان قابل ابهام وتردید وتامل هستند » خودباخته ی ذهن نشود
ذهن پیچیده ترین پدیده ی القایی دروجود آدمی ست که جز قدرت – با طیف وسیع آن - را نمی شناسد وهمین مرکزتوهمی دروجود انسان است که اورا برای به چنگ آوردن وشدن به بهایی بسیارگزاف کورکورانه به جلو پرتاب می کند ، شاید فهم هیچ واقعیتی برای آدمی مهم ترواولی ترودگرگون کننده ترازشناخت ماهیت ذهن درخودش نباشد . ذهن مرکزی تحمیلی وخودساخته دروجود ماست که فقط با قدرت سیراب واشباع می شود وآدمی اگرچشمش به این مرکزکاذب درونی گشوده نشود ، فعل وانفعال وبازتاب ها وعکس العمل های آن را درخود مشاهده نکند اگرفرهیخته ترین اندیشه مند نیزباشد ، این مرکزخیالی درونی ست که وی را دچار سراب فریب نموده وبازی میدهد . این ذهن شرطی ست که آدمی را با هزاران خدعه ونیرنگ وفریب برای استمرارخود به سوی سرابها روانه میکند واورا با هزاران دسیسه توجیه ، وظیفه مند حفظ وبقای خود می نماید . نیازنیست که بخواهیم دربرابراین واقعیت ، سرسختانه جبهه گیری کنیم . جبهه گیری یعنی غرق شدن بیشتردرمردابی که خودمان ناخودآگاهانه برای خود آفریده ایم وناآگاهانه نیزسرسپرده ی این مرداب مخوف می شویم . واقعیت ، واقعیت است وتوسط ما ، تغییرناپذیر است . راه درست این است که واقع بینانه به اعماق وبه پنهان وجود خود رخنه نموده واین موجود زیرک را درخود ببینیم . وبادیدن ومشاهده ی آن ، خودرا ازاسارت وبرده گی این پدیده ی شوم نجات دهیم .
ما ازدنیای دیگری حرف می زنیم ؛ دنیایی بکروناشناخته که دردرون یکایک انسانها به ودیعه نهاده شده وهرکس توانایی کشف آن را درخویشتن دارد . دنیایی که ازتمام تضادها ، وستیزوجدال ورنج وغم ها مبراست ودرآنجا انسان دمادم تازه ترین پدیده هارا کشف می کند . آنجاست که آدمی تازه مفهوم ومعنی عشق را می فهمد وبا کشف عشق ازجهان ارزشی خویش فراترمی رود . آنجاست که زندگی مفهوم واقعی اش را به آدمی نشان میدهد وانسان با رها شدن اززندگی ارزشی به مقامی الوهی می رسد .
اگرچه اغلب واکثریت مردم ازمحدوده ی فکری خویش فراترنمی روند ودرباره ی آن چیزی هم نمی دانند ولی سوال اینجاست آیا مغزانسان توانایی هایی هم غیرازاین توانایی معمول وشناخته شده که همان قدرت تفکرواندیشیدن است دارد یاخیر؟ می گوییم ؛ آری . مغزانسان توانایی های خارق العاده دیگری نیزدارد که آن توانایی شگرف را زمانی آدمی درخویشتن می تواند درک کند وبفهمد وتجربه کند که ازفکرمعمول وشناخته شده فراتربرود . سفربه ماورای فکربرای انسان امکان پذیراست آن هم زمانی که انسان با آگاهی ووقوف کامل به خویشتن حصارفکررا درخود درهم شکسته وازاسارت فکرخودرا رها نماید به فضای دیگری وارد می شود که فضای معمولی نیست . فضایی بکروناشناخته است . دنیایی پاک ومبرای ازتمام انحراف وآلودگی ها ست
جوشش هرفکردرضمیرانسان بطورناخودآگاهانه ، آدمی را اسیرخود میکند . هرقدرسطح آگاهی واطلاعات فرد پایین باشد ویا بالا ، فکر باتمام نشیب وفرازوزیروبم ها وبا تمام بارمنفی ومثبتش « که همه ماحصل همان فکرهستند » یکایک آدمیان را درمحاصره کامل خود دارد . فکری که درآدمی جوشش کرده ووی را دربند خود نگاه می دارد یک فکرسطحی وحباب روی آب است اگرچه آدمی آن را درخود بسیارعمیق ومتعالی بخواند . درمیان تمامی انسان ها هرکس نیزبازتاب فکررا برای خود «وحی منزل» تلقی می نماید ، اما راه رهایی ازفکرسطحی نیز برای انسان وجود دارد .
انسان ذاتآ موجودی متناقض ودوگانه نیست بلکه این تناقض ازره آوردهای ذهن ویا بهتراست بگوییم همان ذهن شرطی است وتازمانی که آدمی درمحاصره ی این جبرمتناقض باشد هرگز نمی تواند «وحدت ویگانگی» را درک کند واگرازیگانگی ووحدت گفتگو میکند این لقلقه ی زبان اوست . باتخریب ذهن ورهایی کامل ازاین هویت پوشالی ما می توانیم بیرنگی ویگانگی انسان را درخویشتن کشف کنیم . اگرازنظرگاه فلسفی بگوییم انسان موجودی متناقض ودوگانه است پس رمزوحدت ویگانگی چیست ؟...
با آزادی بی قیدوشرط -رهایی مطلق ازتمام قید وبندها - است که آدمی به تعالی وکمال می رسد وحصارهای پیرامون خود را ازهم می گسلد وبه سرزمین ناشناخته ها وارد می شود
چندان به فکرخود اعتماد مکن چون فکرپدیده ای شرطی وبرنامه ریزی شده وموروثی دروجود انسان است که جزآشفتگی وسرگردانی وسردرگمی ونگرانی را نمی شناسد (فکرانسان ابتروشکسته نگراست وتوانایی نفوذ به عمق هیچ موضوعی وپدیده ای را ندارد ) وماغالبآ فکرشرطی را درضمیرخویش باکسب شاخه های متعدد دانش وآگاهی تقویت نموده وتعالی میدهیم وازماورای فکردرخویشتن آگاهی لازم را نداریم .
تجربه ی سکوت درون ، تنها با غیبت وعدم حضورفکرامکان پذیراست چون فکرپدیده ای آشوبگروسرگردان درضمیراست وتا درضمیرانسان حضورداشته باشد آدمی گرفتارفکرسرگردان خویشتن است وازکشف سکوت درونی غافل میماند .
آدمی مسافری ست که ازتولد تا مرگ فیزیکی لحظه ای ودمی ازسفر بازنمی ایستد . اگردرایده آل ترین ومعنویت بخش ترین مکان ازحرکت بازماند دچارانجماد وفساد گردیده است . حتی اگرمکان توقفش بخشش وسخاوت باشد . سخاوت وبخشش نیزبرای یک مسافر رازی ست که باید گشوده گردد . حال ای مرد مسافرهرقدرسبک بارباشی ، برای سفرسبک بال تروآزادتری . پس اگرزندگی نیزتورا وزنه ای ست ، راززندگی را برای خویشتن بگشا وازاسارت خودرا رهایی ببخش .
شخصیت واعمال ورفتارانسان ماحصل افکاراو وفکرآدمی بازتاب ذهن و ضمیرشرطی وبرنامه ریزی شده ی او ست
اگرچه بعضی از اندیشه مندان انسان را موجودی پیچیده ومبهم می انگارند . اماواقعیت این نیست وانسان زمامی که خودرا ازپیچیدگی درونی « ذهن شرطی» خویش رها نماید تازه درمی یابد که موجودی بسیارروشن وشفاف وغیرمبهم است .
|